Gisteren op iTunes mezelf de Bob Dylan Collection aangeschaft. Dat zijn 774 nummers van de meester, oftewel iets meer dan 50 CD’s.

Hoewel ‘t veel geld ineens is (200 euro), heeft de man zo’n grote nalatenschap dat ‘t eigenlijk een vrij goeie deal is. Onderstaand videotje staat ook op ‘t fantastische No Direction Home.

Eéndagsvlieg of een groot artieste? Wel … hoewel ze de looks achterna jaagt zal ze nooit een Chan Marshal worden, maar ze staat er wel.

Vanmorgen een trein te laat genomen omdat ik maar één schoen in onze gang vond. En met één schoen gaan werken is geen doen. Het hele huis afgezocht maar uiteindelijk toch oude versleten schoenen die een maat te klein waren van huisgenoot Anton moeten lenen.

In een vorig postje schreef ik al hoe geweldig Phosphorescent (het voorprogramma van Akron/Family) vrijdag live wel was. Op CD is hij ook ontzettend sterk en dit nummer is werkelijk één van de geweldigste. Denk een combinatie van Bonnie ‘Prince’ Billie en Whip van Timesbold met snerende gitaren op ‘t einde.

(mensen die ‘t nog ni doorhebben – nu moet je op Lees verder klikken)

… zo eindigt Christmas Song van The Felice Brothers en het zegt misschien wel het meeste over hun supermooie plaat Tonight At The Arizona.

Bij De Morgen en Focus Knack scoorde deze plaat al enorm hoge ogen (beide 4 sterren), hier eindigde ze jammer genoeg snel op het stapeltje Dylan-soundalikes.

Of er hier nog af en toe een schoon muziekske opkomt? Het zal nog ni …

Vorige week zondag reisde ik naar het verre Hoegaarden-Meldert (van het bier en te situeren onder Leuven) voor een fotoshoot met Chantal van sleepingdog voor promofoto’s. Dit leverde (onder andere) onderstaande foto’s op:

Fuckhedz is dood, lang leve Fuckhedz.

Het zat er al een tijdje aan te komen met een gemiddelde van ongeveer één post om de twee weken. Hopelijk komt er daar nu met een nieuwe layout en het kunnen bloggen onder eigen naam eindelijk wat verandering in.

Gisteren het beste voorprogramma in jaren gezien. Phosphorescent uit New York. Klinkt als: Will Oldham (enorm) maar dan met af en toe veel psychedelica en een stemloopmachine. Of het op CD even goed is als live valt nog af te wachten, maar live was het een revelatie.

• Smalband. Nog tot de 20e. En bij EDPnet zetten ze je pas na 60GB daarop. Dus je moet ni vragen wat we allemaal gedownload hebben.
• Okkervil River was super, totaal geen spijt van The National.
• Beirut was ook héél goed, maar de vonk sloeg niet over.
• Op de iPod (weinig nieuwe muziek wegens een geblokkeerde VISA-kaart): The Fellice Brothers (merci voor de tip F.), Future Of The Left (al heel lang), Okkervil River, …

Vanavond veroorzaakte een vrij groot dilemma. Want in de AB spelen zowel The National als Okkervil River. Allebei hebben ze dit jaar een CD uitgebracht die in de eindejaarslijstjes gaat sukkelen en allebei schijnen ze live de moeite te zijn. Toch maar gekozen voor Okkervil omdat ‘k die nog nooit live heb gezien en The National al een paar keer.

Eergisteren, zoals zovaak word ik in Brussel aangeklampt door een dakloze voor wat kleingeld. Ik geef hem een euro ofzo en hij vraagt welke muziek ik aan het luisteren ben. In m’n beste frans stamel ik ‘Editors’ (dat is hetzelfde in het frans) en hij vraagt of hij eens mag luisteren. Pas de problème zeg ik en ik geef hem mijn koptelefoon. En wat ik toen zag was mooi. Die man ging volledig in trance voor pakweg een minuut en bedankte me daarna met ogen vol tranen. We hebben het zo goed meneer.