Gisteren was het in Brussel Art For Earth, het initiatief van Tom Kestens en Els Keytsman (en vele anderen) om de klimaatproblematiek in de kijker te brengen. Er geraken was dankzij de fijne vrienden van de NMBS nogal euhm tijdrovend (eens op een trein krijg ik dan nog bijna een boete omdat ik in de lege eerste klasse ging zitten), maar het was dik de moeite.
De kritische ik zegt natuurlijk dat zo’n klimaatconcert preken voor de eigen kerk is, maar uiteindelijk als niemand iets onderneemt dan verandert er ook niets. En de opwarming van de aarde is momenteel een nét iets groter probleem dan ‘t feit dat Tom Boonen op een 16-jarige kruipt in z’n vrije tijd.

Ik had verwacht dat de show te lang zou uitvallen (van 6 tot half 11), maar dat viel heel goed mee doordat er een twintigtal groepen en mensen geprogrameerd stonden en ‘t nooit langer dan twee nummers per act duurde. Er zaten dingen tussen die sowieso geen spek voor mijn bek zijn zoals Stash en Stan Van Samang, maar de pijn was kort – en het moet gezegd worden: die laatste heeft een geweldige mooie cover van Creep gebracht (heiligschennis!).

Absoluut het geweldigste was Stef Kamil Carlens die een beklijvende Bob Dylan ten tonele bracht. Ik heb spijt dat ik hem vorig jaar niet in die rol ben gaan bekijken in Oostende want hij is gewoon Bob Dylan. Elke lettergreep en zelfs de manier waarop hij z’n gitaar vasthield was perfect. En de nummerkeuze -hoewel ‘t zou gaan over nucleaire regen- was er boenk op. Mooi klimaatstatement van hem ook: hij was helemaal met de fiets uit Antwerpen gekomen.

Hieronder de echte Dylan, in den tijd van die rare bandana. Een slideshow met alle groepen en veel vrouwelijk schoon op wannabes.