Daarnet Bon Iver in een volgepakte balzaal van de Vooruit. Het was er snikheet, nog nooit zoveel zweet verloren tijdens een optreden maar het was vrij fantastisch.

Foto’s op Wannabes en een cool gefilmp Blogotheque filmpje hieronder:

Gisteren naar Einstürzende Neubauten, de grondleggers van de industrial, geweest. Ik was te moe en stond te ongemakkelijk om het uit te kijken, maar het uurtje dat ik gezien heb leek me nogal tam. Op de terugweg die andere industrialgroep -Nine Inch Nails- opgezet en aangezien het alweer even geleden was totaal omvergeblazen.

Voor een artikel van PopPunt moesten we met Wannabes een soort van “best of” van onze foto’s afleveren. En tijdens het zoeken naar foto’s kwam ik op deze van NIN uit. De foto zelf was me wat ontgaan maar ik denk dat ‘k ze één dezer in ‘t groot ga laten bij Dirk want ik denk dat ik weinig foto’s hebben die zo dicht bij de essentie geraken als deze. Ver onder alle ronkende gitaren etc gaat NIN gewoon over lijden en afzien. Zoals in onderstaande prachtige akoestische versie van Something I Can Never Have.

Impulsief als ik ben, ben ik na bijna acht jaar vegetariër te zijn geweest van de ene dag op de andere terug gestart met vlees te eten. Omdat ik na al die jaren nog maar weinig ethische bezwaren overhield, en omdat ik me gevangen voelde in mijn keuzes die uiteindelijk niemand veel goed deden.

Daarstraks op een lange treinrit van Sint Truiden naar Antwerpen kwam I Might Be Wrong van Radiohead voorbij en buiten de titel drong vooral de zin ‘Never Look Back’ diep door. Er is geen waarheid en goed en fout zijn slechts relatief in de tijd. Terugkijken heeft dus nooit zin.

Les Nuits zit erop. Van de elf afgelopen dagen zat ik er acht in Brussel en dat is übervermoeiend. Ik kan geen muziek meer horen, Photoshop zien of fototoestel vasthouden. Het is voor een paar dagen op. Maar het was wel leuk: een paar goeie groepen gezien, redelijk wat pintjes gepakt met co(ncu)llega’s en heel weinig geslapen. Rock’n'roll.

Hier een slideshow van alle dagen en op Wannabes een overzichtje.

Vorige week had hier normaal een huiskamerconcertje geweest, maar door het goede weer en de geringe belangstelling daarvoor ging dat niet door. Daarom ben ik maar de hele avond pinten gaan pakken met Dustin (de gast die normaal had opgetreden) en toen hij vroeg of ik muzikale helden had kon ik maar op twee namen komen: Daniel Johnston en Kimya Dawson.

Zover ik begrepen heb kan het nog wel even duren vooraleer de eerste terugkomt, maar Kimya speelt volgende week in de AB Club. Vorig jaar speelde ze in een soort van gekraakte leegstaande pittabar dus de cleane atmosfeer van de AB zal wennen worden, maar op dit moment (waar ik door Les Nuits eigenlijk geen concert meer kan zien) zie ik er best superhard naar uit.

Mr. Bush, I hate to break it to you, six-and-a-half years after you yoked this nation and your place in history to the wrong war, in the wrong place, against the wrong people but the war in Iraq is Not. About. You..

Keith Olbermann doet het weer. Een fantastische, vernietigende commentaar op de man die zelfs Yves Letterme laat verbleken als het op incompetentie aankomt. Hopelijk kan Keith in november op een verdiende vakantie vertrekken. Filmpje na de ‘Lees verder’.

Eerlijk toegeven … die 105 groepen van het Spotfestival bespreken gaat er niet van komen. De komende vijf avonden bevind ik me weer op Les Nuits, en veel verder dan gewoon de Myspaces van de groepen met de coolste namen afsurfen ga ik niet geraken. Ik gok dus voor Spot volledig op de kennis van mijn medereizigers.

Maar iets anders … een twee en half jaar geleden hoorde ik voor de eerste maal 65daysofstatic (op Duyster) en dat klonk als niets dat ik ooit tevoren gehoord had. Zo opwindend en zo vernieuwend (zeker voor een genre dat toen al dik op z’n gat lag). Twee cd’s later was de opwinding jammer genoeg zo goed als weg, en zelfs live begon ik wat uitgekeken te geraken … tot ik hun nieuwe EP hoorde met volgende single …

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Binnen minder dan een maand vertoef ik vier dagen in Denemarken voor het Spot-festival, een Scandinavisch showcasefestival à la Eurosonic. Dit alles op uitnodiging van het Deense rockconsulaat. Omdat die mensen voor de hele trip met een partybus en logement zorgen, zou het nogal onrespectvol zijn om onvoorbereid naar ginder te trekken, en daarom ga ik net zoals huisgenoot Anton deed voor de Rockrally alle groepjes beluisteren en kort bespreken.

Omdat het er 116 zijn, de tijd dringt en ik niet zo superveel tijd heb zal het wel in sneltempo zijn. Geen Myspace, skip. Maxiumum een zin of drie. En elke band kan enkel hopen dat het eerste nummer dat MySpace laat horen hun beste is, want meer beluister ik niet.

Hopelijk zit er een volgende Lampshade of Mew bij. Aangezien dit zowat ‘t saaiste ooit op dit blog wordt (en te weten dat hier nog dingen over Linux enzo hebben opgestaan), vind ‘k het helemaal niet erg mochten er geen reacties komen

Gisteren Nick Cave in Vorst. We mochten exact één nummer fotograferen (‘Night of the Lotus Eaters’ – niet eens een superlang) maar als je voor iemand als Nick Cave staat maakt dat zelfs allemaal niet zoveel uit. Nadien nog een halve set meegepikt (doorgegaan door ‘t nogal overblown geluid) en het was fantastisch. Grindermanharde versies van z’n nummers, lekker rauw en stevig.

Foto’s op Wannabes!