Dit nummer speelt tijdens de intro van Mercury Rev. En ik heb keihard moeten zoeken tot ik het vond, maar het is gewoon een supercool nummer. En bij Mercury Rev tonen ze dan een filmpje met de beste covers van de laatste 40 jaar. En daarna spelen ze al die platen naar huis. Lorelei van Cocteau Twins.

Ik heb ‘t al drie keer geprobeerd (en de film duurt ochgod 80 minuten) maar ik krijg Christmas On Mars van The Flaming Lips niet uitgekeken. Het lijkt op een Ed Wood film, even slecht geacteerd enal, maar dan saai, zonder verhaal en zonder iets om naar uit te kijken. Misschien probeer ik vanavond nog eens, en blijkt het de beste film van ‘t jaar te zijn, maar ik vrees ervoor.

Hopelijk maken de mannen nu een steengoede plaat (Yoshimi II) en geven ze terug optredens die weken nazinderen, want na het rommeltje op Pukkelpop en nu Christmas On Mars begin ik mijn hoop in hen wat te verliezen.

En dit bedoel ik dus met weken nazinderen:

Door Mercury Rev bijna vergeten dat ik vorige week nog een geniaal concert zag. Stef Kamil Carlens bracht weinig uit m’n favoriete Dylanperiodes, maar toch was het fantastisch goed. Herbekijk op ABTV:

Check ook de rest van ImprovEverywhere, die gasten zijn geniaal.

Na het al vrij fantastische voorprogramma Howling Bells dacht ik “het zal een postje daarover worden want Mercury Rev wordt hetzelfde als op Pukkelpop”. En in het begin zag het er zo uit … zelfde introfilmpje enal.

Maar dan … ik ga het gewoon direct zeggen: hét concert van 2008. Bombast tot en met, het luidste dat ik het ooit heb weten staan in de AB (ik heb Mogwai daar gemist) maar zo groots, zo groter dan al onze kleine leventjes samen. Met prachtige visuals (zoals we van hen gewend zijn) en een Jonathan Donahue die theatraler was dan ooit.

Perfect, gewoon perfect van de eerste noot tot de laatste. Na heel veel optredens dit jaar die het nét niet waren eindelijk één dat er met kop en schouders bovenuit steekt en bewijst dat het nog wel kan. Eén voor in het rijtje Arcade Fire ‘05, Sigur Ros ‘05 en Ryan Adams ‘06.

En die finale … Opus 40, Godess On A Highway, The Dark is Rising (!!!!) en Senses Are On Fire knal achter één. Met na The Dark is Rising een geluid waarbij de AB precies net ontploft was. Geniaal is een understatement. Foto’s morgenvroeg op Wannabes!

In het weekend zijn treinen van Brussel naar Mortsel een merde want dan heb je geen L-treinen van Brussel naar Antwerpen, en moet ge overstappen in Mechelen. Een overstap van iets van een tien minuten, dus meestal loopt dat wel goed met vertragingen. En zelfs mocht ik de overstap niet meer kunnen halen dan is Antwerpen-Berchem niet zo ver stappen van Mortsel.

De vertraging liep daarnet uit tot het punt dat de directe trein op hetzelfde moment aankwam als dat de L-trein moest vertrekken. Dus braaf als ik ben vraag ik aan de conducteur of ik de aansluiting nog haal. En zijn antwoord is “natuurlijk, die wacht wel”.

Spurtje naar het perron, de trein is er nog niet maar staat wel aangekondigd. Oef. Tot een minuut of tien later. De trein verdwijnt van het bord. En van de schermen. Geen aankondiging over de intercom (voor de trein naar Brussel met vertraging wel). Niets. Gewoon weg, van de aardkloot verdwenen.

Dus dan maar een taxi kunnen nemen. 48 euro. Pijnlijk.

We staan met Wannabes in de voorlopige top 3 van de verkiezing van site van het jaar van Clickx, in de categorie fotoblog.

Nog niet gestemd (op ons!)? Klik hieronder en als we winnen nemen we een paar special guests mee het podium op!

Heel mooi spotje tegen AIDS. Maar let vooral op de muziek. Jaja, Chantal begint na haar tour in Engeland en binnenkort Amerika aardig bekend te geraken aan het buitenland. En da’s natuurlijk meer dan verdiend.

Wannabes is een machine, die op volle toeren moet kunnen draaien, en tijdens de zomermaanden ligt die machine stil. Festivals zijn al weken in orde, en alles loopt dan gewoon zijn gangetje. En mede door het zwakke begin van het concertseizoen liep dat niet van een leien dakje dit jaar. Ik heb veel te veel tijd moeten steken in mensen in gang krijgen en zo hard aan de kar moeten trekken dat ik mij van de twee laatste maanden niet veel meer herinner dan eeuwigdurende futloosheid.

Maar de machine bolt weer, en (normaal gezien, deadlines zijn nooit mijn sterkste kant geweest) gebeurt er op 1 februari iets groots. Waar we tot nu toe aan versie 2 van Wannabes zaten -versie 1 zal hopelijk niemand zich meer herinneren- gaan we dan ineens naar versie 10. Niet dat er dan veel aan de site zal veranderen, maar we gaan parallel met de site een nieuw pad bewandelen. Nee het is geen video, nee het is geen muziekstreaming … het is veel groter. En meer kan ik daar niet over zeggen. Buiten dat die widgets (2 GB bandbreedte per dag! Gelinkt op superveel sites!) maar het absolute begin was. En met een beetje geluk gaat het ons op de wereldkaart zetten.

Gisteren was het in de AB de tweede editie van Spot On Denmark. Toen we van Denemarken terugkwamen werd op de bus een top 4 gemaakt van de groepen die we daar zagen, en die mochten gisteren dan in de AB Club aantreden. Nog steeds heel jammer dat Matthieu en ik de enige twee waren die Men Among Animals hadden gezien, want zij hadden daar perfect gestaan (alsook het geweldige triphoppy Blue Foundation waar wij enkel van onder de indruk waren).

De avond begon met een networkinggedeelte en daar zie ik altijd wel wat tegenop, want ik zie mezelf niet echt als networker. Maar uiteindelijk toch met wel heel wat fijne mensen gebabbeld, en er was lekker bier, lekkere chili con care en ook lekkers uit noorwegen.