En hier sluiten we het jaar mee af, eentje uit de oude doos. Een heel gelukkig en vooral fun 2009 toegewenst! Een jaar om het allemaal eens niet te serieus te nemen.

Check ook zeker Dit was 2008 op Wannabes. Mijn fotojaaroverzicht en concertenlijstje volgt na de kater(s).

	5. Bonnie Prince Billy – Is It The Sea? Ja, een liveplaat op nummer 5. Omdat Will Oldham geniaal is, zeker live.
	4. The Gutter Twins – Saturnalia Een project waar veel mensen ongetwijfeld op zaten te wachten. En het werkt wonderwel, de houthakker en de alcoholieker.
	3. sleepingdog – Polar Life Veel onafgewerkte versies van de songs gehoord op voorhand en die waren al geweldig, maar op plaat komt het allemaal zo fantastisch mooi samen. En die CD-voorstelling in een stille en zittende AB was af.
	2. The Flaming Lips – Christmas On Mars Ik weet het, ik was er niet over te spreken en dan hop ineens op twee in het eindejaarslijstje, en ‘t is niet eens een album. Maar de tweede keer ik hem zag zat ik er zo in en besefte ik dat ik hem de eerste keer gewoon niet begreep. Het is een verhaal van hoe iets dat volledig verloren lijkt toch nog gered kan worden. Een verhaal van leven, dood, hoop, isolatie en eruit breken, en dat is wat The Flaming Lips al sinds Soft Bulletin proberen te vertellen. Het is dus meer een album dan een film, waarin de beelden de lyrics zijn en de fantastische soundtrack de muziek is. Daarom staat Christmas On Mars op #2.
	1. Sigur Ros – Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust Voor sommigen was het sellout, hun eerste album waar ze voor de opnames voor naar het buitenland trokken, en ineens stonden ze dan ook nog op megalocaties zoals de mainstages van Werchter en Pukkelpop, en Vorst Nationaal. En voor die mensen heb ik maar drie woorden: live with it. Ze hebben er jaren hard voor gewerkt en Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust is een topalbum van een band op zijn hoogtepunt. Ik gun het ze volledig, en je kan een groep dat een prachtsong als Ára bátur opneemt niet beschuldigen van plat commercialisme. Dat doet ge gewoon ni.

(*) en één film

Ik heb twee katjes: Loes en Ine. Loes is de wildenbras, de aandachtshoer en bovenal absoluut de domste van twee. Ik ben altijd te laat om de camera te nemen, maar het aantal keer per dat Loes ergens vanaf stuikt is niet te tellen. Voila, het gebeurde zelfs tijdens het typen van vorige zin. En nu miauwt ze naar het plafond.

Ine is bedachtzamer, rustiger en als het erop aankomt veel liever. En vooral slimmer. Maar één ding begrijpt ze absoluut niet en dat is de kattenbak. Pissen doet ze er niet in maar ervoor (al een geluk is het een stenen vloer) en de zeldzame momenten dat ze erin zit vertoont ze heel raar gedrag.

Een normale kat doet haar ding, krabt wat in het zand en is weg. Ine doet haar ding, kruipt eruit, krabt wat op de tegels ervoor en is weg. Ik vermoed dat ze tijdens de les kattenbak gebruiken lag te slapen en dat ze het gedrag van haar zus probeert te kopiëren, maar ze begrijpt het niet echt goed.

Vorige week zaterdag zat ik een dagje aan de ijskoude zee voor promofoto’s te maken van de groep van de Swa. Op voorhand had ik even hun demotje beluisterd. En in tegenstelling tot de meeste demo’s die vrij terecht in de vuilbak belanden werd ik totaal omver geblazen.

Misschien liggen de invloeden er nog iets te hard op, maar het klinkt zo fucking fantastisch. Hieronder mijn lievelingsnummer, maar beluister ook de rest van de demo op hun Myspace want het is over de hele lijn sterk.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Om in de kerstsfeer te blijven: een zotte kortfilm van de regisseur van Linkeroever. Geschift verhaal én een heerlijke cameltoe in het begin.

Black XXX-Mas

In de categorie: gitaren kapotslaan is cool, trompetten al heel wat minder. Let op de trompetist op het einde.

Eerst van al: een gelukkig kerstfeest! Ik heb er net een uur of acht aan tafel opzitten met ontzettend lekker eten, en ook ontzettend veel gezever. Over het Vlaamsch Belang.

De ouders van mijn tante zijn radicale Vlaams Belangers. Hun leve lang wasserettes gehad waar ze het moesten hebben van mensen zonder wasmachine, maar nu hard afgeven op wat ooit hun cliënteel was. Ze zien geen blanken meer op straat, hun pastoor zegt tijdens de mis ze moeten denken aan de moslims die de dag nadien offerfeest hebben en dat is schandalig en oh nee Marie-Rose is zeker niet samen met Frank Vanhecke want dan zouden ze dat wel toegeven.

Ik heb het al lang opgegeven om ertegenin te gaan. Maar van hun grootste argument word ik wel kwaad: “en al de mensen die ons ongelijk geven wonen er niet tussen”. Nee, ‘t is waar, ik woon in suburbia en ik moet de eerste kleurling hier (buiten die van de pita) nog tegenkomen. Maar ik werk wel in één van de minder fijne buurten van Antwerpen, ik zie daar ook dingen die fout zijn en ik zie daar bitter weinig originele belgen. Maar dat is echt geen reden om kortzichtig te worden en te gaan haten.

Toen ik in Brussel overvallen werd waren dat twee negers. Maar voor die twee lopen er duizenden rond die nog nooit en vlieg hebben kwaad gedaan en die perfect meedraaien in onze maatschappij. En ik weiger om een hele bevolkingsgroep over dezelfde kam te scheren. Daarbij vind ik de islam een veel vredelievendere godsdienst (op een paar extremisten die vliegtuigen kapen na) dan “ons” christendom. Lees er de paus zijn toespraken maar eens op na.

Maar dus … die mensen aan tafel behoren tot twee generaties geleden. Toen ik gisteren bijna met tranen in mijn ogen naar de slotshow van Music For Life zat te kijken kreeg ik even weer een enorm geloof in onze generatie. Wij zitten niet in koude kerken te bidden voor beterschap, wij doen er gewoon wat aan. En dat is kerstmis, niet uzelf volproppen en cadeau’s krijgen, maar de dingen beter maken voor iedereen. En die Vlaams Belangers? Bitterheid roeit zichzelf wel uit.

Om te beginnen: ik vond het een absoluut mager muziekjaar. Zowel qua albums, als qua optredens. En Bon Iver, Fleet Foxes en MGMT dan? Welja … ze zitten alle drie ergens in ‘t lijstje en vrij hoog nog. Maar 2008 was zeker geen topjaar, en de meeste toppers hier zouden in een goed jaar misschien niet eens het lijstje halen. Weinig echt van mijn sokken geblazen, weinig albums waarvan ik me nog ga herinneren wat ik aan het doen was toen ik ze de eerste keer oplegde en nog minder een concertzaal verlaten met het gevoel dat ik écht iets uniek had meegemaakt.

Maargoed, muziek is zoals wijn en na een matig jaar volgt meestal terug een topjaar.

	35. dEUS – Vantage Point Nieuwe lineup die eindelijk op elkaar ingespeeld is. Heel puik album, maar het is hier nooit echt in de CD-speler blijven steken.
	34. Soko – Not Sokute EP Ergens tussen irritant en oooooh ahzo schattig.
	33. Adam Green – Sixes And Sevens Zeker niet zijn beste album, maar hij zet de lijn van op het boordje tussen bombast en volledige absurditeit balanceren mooi voort.
	32. Tim Vanhamel – Welcome To The Blue House Heel sterke plaat, jammer genoeg kwam het live nooit echt over. Hopelijk in 2009 een nieuwe Millionaire.
	31. Why? – Alopecia Minder avanthop, meer indie. Zeker toegankelijker dan alles ervoor.