Eerst van al: een gelukkig kerstfeest! Ik heb er net een uur of acht aan tafel opzitten met ontzettend lekker eten, en ook ontzettend veel gezever. Over het Vlaamsch Belang.
De ouders van mijn tante zijn radicale Vlaams Belangers. Hun leve lang wasserettes gehad waar ze het moesten hebben van mensen zonder wasmachine, maar nu hard afgeven op wat ooit hun cliënteel was. Ze zien geen blanken meer op straat, hun pastoor zegt tijdens de mis ze moeten denken aan de moslims die de dag nadien offerfeest hebben en dat is schandalig en oh nee Marie-Rose is zeker niet samen met Frank Vanhecke want dan zouden ze dat wel toegeven.
Ik heb het al lang opgegeven om ertegenin te gaan. Maar van hun grootste argument word ik wel kwaad: “en al de mensen die ons ongelijk geven wonen er niet tussen”. Nee, ‘t is waar, ik woon in suburbia en ik moet de eerste kleurling hier (buiten die van de pita) nog tegenkomen. Maar ik werk wel in één van de minder fijne buurten van Antwerpen, ik zie daar ook dingen die fout zijn en ik zie daar bitter weinig originele belgen. Maar dat is echt geen reden om kortzichtig te worden en te gaan haten.
Toen ik in Brussel overvallen werd waren dat twee negers. Maar voor die twee lopen er duizenden rond die nog nooit en vlieg hebben kwaad gedaan en die perfect meedraaien in onze maatschappij. En ik weiger om een hele bevolkingsgroep over dezelfde kam te scheren. Daarbij vind ik de islam een veel vredelievendere godsdienst (op een paar extremisten die vliegtuigen kapen na) dan “ons” christendom. Lees er de paus zijn toespraken maar eens op na.
Maar dus … die mensen aan tafel behoren tot twee generaties geleden. Toen ik gisteren bijna met tranen in mijn ogen naar de slotshow van Music For Life zat te kijken kreeg ik even weer een enorm geloof in onze generatie. Wij zitten niet in koude kerken te bidden voor beterschap, wij doen er gewoon wat aan. En dat is kerstmis, niet uzelf volproppen en cadeau’s krijgen, maar de dingen beter maken voor iedereen. En die Vlaams Belangers? Bitterheid roeit zichzelf wel uit.