De nieuwe van The Boss is een dijk van een plaat (die hoog gaat binnenkomen in het eindejaarslijstje voor 2009). Eén van de vele pareltjes die erop staan is het nummer dat hij schreef voor de film The Wrestler. Jammer dat zijn tour niet halt houdt in België dit jaar, maar dat is reden te meer om eens naar Pinkpop te gaan, waar hij 3 uur zou spelen.

In het licht van allemaal recente nieuwsgebeurtenissen zowel dicht bij ons bed, als veel verder ervan, is dit nummer wel op z’n plaats. Het is ook nog steeds van toepassing op de lul waar het voor geschreven is, die op amper 8 jaar tijd de wereld een veelvoud in het verleden heeft terug gestampt. Dus: voor Kim De Gelder, de Israëlische regering en George W. Bush.

Ohja, Archive komt binnen een dikke twee maand met een nieuwe CD. Lights gaan ze nooit kunnen overtreffen, maar toch belooft het mooi te worden!

Ik stop met het te proberen begrijpen. Het ene moment ga je werken, het volgende ben je dood. Geen muziek, geen slowmotion. Gewoon steek en dood. Toen ik 20 was wilde ik een baard en zo snel mogelijk van de schoolbanken af. Anderen willen blijkbaar op die leeftijd onschuldigen doodsteken en de rest van hun dagen achter tralies doorbrengen.

Nooit gedacht dat een film die draait rond een interview zo boeiend kon zijn. Maar het from zero to hero concept van een talkshowhost die zo maar even 2 miljoen dollar uit z’n eigen zak betaalt voor de grootste rotzak in de tijd te kunnen interviewen werkt wel. Die rosse uit Happy Days weet ook een heel menselijk beeld van beide protagonisten te scheppen. Frost is een TV-figuur op een dwaalspoor die eens heel goed wil scoren, en Nixon heeft naast alle rotzakkerij toch nog iets goeds in zich.

Ik hoop dat als niemand George W. Bush aanklaagt, er iemand een journalist evenveel ballen heeft als David Frost. Want soms kan een publieke schuldbekentenis evenveel deugd doen als de elektrische stoel.

Net de schitterende documentaire over geloof van komiek Bill Maher gezien. Hij deelt met mij de mening dat geloof zowat de slechtste uitvinding ooit is. Irrationeel, en voor mensen die geen verantwoordelijkheid willen nemen voor hun daden. Ik heb een paar keer bijna van m’n stoel gelegen, want Bill is heel gevat, kort op de bal en neemt geen blad voor de mond. Maar van z’n slotbetoog is om stil van te worden:

‘Faith means making a virtue out of not thinking. It’s nothing to brag about. And those who preach faith and enable and elevate it are intellectual slave holders, keeping mankind in a bondage to fantasy and nonsense that has spawned and justified so much lunacy and destruction.

If you belonged to a political party or a social club that was tied to as much bigotry, misogyny, homophobia, violence and sheer ignorance as religion is, you’d resign in protest. To do otherwise is to be an enabler… If the world does come to an end here, or wherever, or if it limps into the future decimated by the effects of religion-inspired nuclear terrorism, let’s remember what the real problem was, that we learned how to precipitate mass death before we got passed the neurological disorder of wishing for it. ‘

Dit was denk ik het laatste nummer van hun optreden in ‘t Stuk, en het tweede nummer op Merriweather Post Pavilion. Zo het nummer waar ik bij doorhad dat de CD echt niet meer stuk kon. Het optreden kon dan weer wel stuk (want daar was het – was een woordspeling). Nee het optreden was een typisch Animal Collective optreden. Na elk feestnummer volgde er een saai en dat haalde zoals steeds alle vaart uit de set. Als het goed was, dan was het steengoed. Als het trippen was, dan was het LSD-trippen. En als het saai was, dan was het doodsaai.

Platenman Geert zei achteraf dat hij blij was dat ze zo’n optreden gaven omdat “het maar Animal Collective is, en mensen met de nieuwe plaat denken dat het godweetwat is” (ofzoiets). Allemaal mooi, maar een groep waar ik 15 verschillende setlisten voor kan maken die een bom zouden zijn mag toch proberen iéts minder weerspannig te zijn.

Sinds de teksten verstaanbaarder zijn geworden heb ‘k ontdekt dat het allemaal niet om het even wat is, en dat er wel pareltjes bijzitten.

Is it much to admit I need
A solid soul and the blood I bleed
With a little girl, and by my spouse
I only want a proper house

I don’t care for fancy things
Or to take part in a precious race
And children cry for the one who has
A real big heart and a father’s grace

I don’t mean to seem like I care about material things like a social status
I just want four walls and adobe slabs for my girls

Drie nieuwe plaatjes deze week in wat het eindejaarslijstje van 2009 moet worden!

1. Animal Collective – Merriweather Post Pavilion

De grensverlegende plaat die Animal Collective moest maken. Popsongs verpakt in de raarheid die ze altijd al gemaakt hebben. Met structuur, min of meer verstaanbare teksten en een enorm hoge dansbaarheidsfactor. Zeker na hun lekker tegendraads optreden in het Stuk een blijver op #1.

2. White Lies – To Lose My Life …

2009 wordt het jaar van White Lies. En na twee optredens ben ik daar nog zekerder van!

3. Barzin – Notes To An Absent Lover

Een heel rustig kabbelend slowcore plaatje dat niets anders dan een gevoel van weemoed en geluk kan geven. Het clipje hieronder is nog van hun vorige plaat:

4. Franz Ferdinand – Tonight: Franz Ferdinand

Moeilijke 2e, geniale 3e. Enkel voor de Justiceachtige manier waarop Lucid Dreams eindigt al een dikke plaats in de top 10 waard.

5. Wild Light – Adult Nights

Het mist nog een beetje extra om een nieuwe Arcade Fire te kunnen worden genoemd, maar ze zijn goed op weg.

6. Fever Ray – Fever Ray

Soloproject van Karin Dreijer Andersson van The Knife. Even bezwerend, net iets minder catchy en dansbaar.

Op een gedeelde 999e plaats: de plaat van Das Pop en de nieuwe single van U2.

Op feesjesbook laait de discussie hoog op over het al dan niet geloven in White Lies, en of het al dan niet een rip off is. Tuurlijk is het een rip off, net zo zéér als Fleet Foxes een rip off kan genoemd worden van heel de Anthology of American Folk Music. Ik ben nog altijd van mening dat het resultaat belangrijker is dan waar iemand zijn mosterd heeft gehaald.

In afwachting van ons volledige Eurosonic fotoverslag (dat ergens vanavond hopelijk online komt) zijn hier de foto’s al van het White Lies optreden. En als je goed kijkt naar de voorlaatste foto dan kan de theorie dat Ian Curtis geen zelfmoord heeft gepleegd maar ingevroren is en nu een nieuwe band heeft opgericht ineens wel steek houden.

Voor tijdens het foto’s bekijken nog een larger than life toemaatje:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

• Twee maal overrompelend: White Lies. Zeker het echte optreden ’s nachts was qua sfeer helemaal af.
• Verder heel aangenaam verrast door Yuko, Selah Sue, Ideal Husband en A Brand (de focus lag op België en het blijft bizar daar 4u voor te moeten rijden).
• Ook zwaar de moeite: James Yuill
• Beetje minder maar Fleet Foxes fans gaan er dol op zijn: First Aid Kit
• Lichte teleurstelling: For A Minor Reflection, zeker de Explosions In The Sky cover was er nogal over
• Lachwekkend: czechische hiphop, en dat Fight Like Apes het beste was dat Ierland te sturen had   
• Vaststellingen: we mogen in België niet klagen over onze vrouwen, Hollandse autosnelwegen zijn beter, kroket uit de muur mag hier ingevoerd worden, New Yorker pizza is niet te eten (en ge krijgt er fritten bij … wtf) en in Café De Knarie gaan we volgend jaar meer zitten.

Toen ik de recensie van Wild Light op de site van de NY Post las herkende ik iets.

“Every one of their 13 songs left a lasting impression on me — and that hasn’t happened since my third-grade teacher Ms. Feely told me, “You will do great things.”

Ik wist dat ik dat zinnetje ooit op een rapport had zien staan. Een kleine zoektocht in mijn archieven bevestigde dat vermoeden. In het eerste studiejaar schreef juffrouw Diane dit op mijn rapport.

En nu in het midden van een veel te lang durende winter vraag ik me af wanneer die grootse plannen er gaan komen. Of ze nog komen toutcourt. Een winterdip of hoe heet dat? Blij dat ik de komende dagen in Groningen en bij Animal Collective even m’n hoofd kan leegmaken. En hopelijk schijnt vanaf maandag de zon.