Sinds ik terug een TV heb staat de Wii ook meer aan. En één ding dat je van de Wii kan zeggen is dat het allemaal heel braaf gehouden wordt. Geen GTA, weinig deftige schietspellen en zaken zoals No More Heroes worden gecensureerd.

Tot nu, want nu is er MadWorld. Hoe cool ziet dat er wel niet uit. Sin City style. Over the top geweld. Hoofden naar de maan golfen. Een vent met een machinegeweer als arm.

En toch nog diepgang (althans volgens The Telegraph):

“And yet you can’t completely dismiss Sega’s new beat-em-up; for all its gruesome arterial spray and flying body parts, MadWorld offers sly social commentary, a plot with considerable depth and more gameplay variation than you’d think would be on offer in a game where your default weapon is a chainsaw.”

Tijd voor een bezoek aan de MediaMarkt!

De stilte was gerechtvaardigd. Beelden > woorden.

Zoals in het eindejaarslijstje hieronder te lezen valt (@kevin: the pains of being pure at heart en the veils moeten er zeker in, maar m’n geheugen liep wat achter) ben ik nogal onder de indruk van het genie Doherty. Op het werk hebben we zo’n systeem dat iedereen die wil muziek kan opzetten. En ik zet nogal veel de soloplaat van Peter Doherty op. En iemand, ben er nog niet achter wie, zet steevast daarna “Don’t look back into the sun” op (ik verdenk u Tom, maar de kans dat ge dit leest is klein ). En dat is werkelijk het fijnste Libertines nummer.

In dit fantastische interview met de Pete(r) lijkt een The Libertines reünie heel dichtbij. En zelfs al haat ge The Libertines, Babyshambles of Doherty, het is het lezen meer dan waard.

Oeioei, veel te lang geleden

1. Animal Collective – Merriweather Post Pavilion

De grensverlegende plaat die Animal Collective moest maken. Popsongs verpakt in de raarheid die ze altijd al gemaakt hebben. Met structuur, min of meer verstaanbare teksten en een enorm hoge dansbaarheidsfactor. Zeker na hun lekker tegendraads optreden in de AB een blijver op #1.

2. Peter Doherty – Grace / Wastelands

Fantastisch mooi schijfje. Het ultieme bewijs dat er diep vanbinnen het wrak Doherty een muzikaal genie zit.

3. White Lies – To Lose My Life …

2009 wordt het jaar van White Lies. En na twee drie optredens ben ik daar nog zekerder van!

4. Bonnie “Prince” Billy – Beware

Will Oldham zijn zoveelste geniale worp.

5. Titus Andronicus – The Airing Of Grievances

Eigenlijk uit 2008, maar nog maar een week hier in de winkel. Op het randje van vals, maar met zoveel energie dat dat door de vingers gekeken kan worden.

6. Art Brut – Art Brut vs. Satan

De promo-uitleg zegt genoeg. Na twee albums wil Art Brut in Amerika doorbreken en daarvoor gebruiken ze het recept van hun eerste plaat plus een betere productie. Al een geluk nog steeds dezelfde geniale teksten en DIY-houding.

7. Fever Ray – Fever Ray

Soloproject van Karin Dreijer Andersson van The Knife. Even bezwerend, net iets minder catchy en dansbaar.

8. Barzin – Notes To An Absent Lover

Een heel rustig kabbelend slowcore plaatje dat niets anders dan een gevoel van weemoed en geluk kan geven.

9. Bruce Springsteen – Working On A Dream

Zeker niet het beste dat hij ooit gemaakt heeft, maar desalnietemin heel sterke plaat.

10. Phosphorescent – To Willie

Plaat vol Willie Nelson covers. Tekstueel niet zo anders dan zijn eigen werk, maar toch heel mooi.

10. Franz Ferdinand – Tonight: Franz Ferdinand

Moeilijke 2e, geniale 3e. Enkel voor de Justiceachtige manier waarop Lucid Dreams eindigt al een dikke plaats in de top 10 waard.

11. Wild Light – Adult Nights

Het mist nog een beetje extra om een nieuwe Arcade Fire te kunnen worden genoemd, maar ze zijn goed op weg.

Ai. Al eventjes niets meer geschreven. Misschien vanavond een postje maken over hoe geniaal White Lies was in de Botanique, of dat Art Brut hun beste plaat tot hiertoe heeft gemaakt, of mijn eindejaarslijstje updaten (veel nieuwe platen!).

Maar nu moet ik eigenlijk een trein halen. Maar niet voor ik vertel dat de nieuwe groep van held Jack White en VV van The Kills on-ge-lo-fe-lijk fantastisch klinkt. Hun plaat komt er ergens in juni en betekent wellicht dat de White Stripes tournee weer wordt uitgesteld, maar met zo’n ijzersterke single als hieronder is dat eigenlijk absoluut niet erg.

Track 2 van hun 7” is een Gary Numan cover. Reden te meer om ‘t ding aan te schaffen.