Een keer geen Pete(r) Doherty of Libertines song.

(en hier stond een heel stuk maar dat heb ik met de backspaceknop weggedaan)

En net als The Libertines vind ik dat The Moldy Peaches dringend terug mogen gaan touren. Kimya, ik heb geweldig veel aan jouw solodingen gehad, en Adam, jouw solodingen waren euhm speciaal, maar alsjeblieft The Moldy Peaches waren zoveel meer.

Allé, nog eentje, omdat Laura erom vroeg. Eéntje uit de tijd dat The Libertines security in de studio nodig hadden om niet op elkaar te beginnen kloppen. Toen nam Pete Doherty samen met de nobele onbekende Wolfman deze geweldig mooie single op.

“I’ve paid the penalty
you’re the jailer rattling the key
but the key is mine
I keep a spare one every time”

De interviewer is absoluut een eikel. Hij weet niks over de muziek en ramt maar door over drugs en Kate Moss. Maar wat er aan de andere kant uitkomt houdt steek en in deel 2 krijgt hij zelfs (figuurlijk) zwaar op z’n bek. En er zit een wondermooie versie van Last Of The English Roses in. Een groot artiest.

“I don’t know if you can give me the name of a song I’ve written? Possibly not, no. Well I’d like to change that for a start. I’d like to imprint a melody in your heart and in your head, and have that as a way to think of me”

Voor een degelijk interview dat diep gaat moet je hier zijn.

(en laatste Peter Doherty post voor een tijdje, beloofd)

Ze kwam hier haar iPhone activeren, ze bleef heel wat langer, en ongeveer een maand later waren we een koppel. Dat liep niet altijd van een leien dakje, maar ik wist voor ik eraan begon dat het een relatie ging worden waar serieus aan gebouwd moest worden. En ik had de indruk dat dat vrij goed lukte.

Vijf weken is het geleden dat ik haar deur achter me toetrok, onwetend over wat zou volgen. Na een week wist ik dat X haar iets gezegd had dat ze niet verwacht had maar dat ik me geen zorgen moest maken want dat ze niet liegt of bedriegt. Nog een paar weken later zijn er veel loze woorden verspild aan het feit dat ze mij enorm graag zag, maar dat ze het er op het moment (wegens begrijpelijke omstandigheden) niet kon bijnemen. Hele dagen bij X zitten kon er wel bij.

Toen ik me zorgen maakte dat X een week mee op reis ging, moest dat niet want als X een meisje zijn zou ik niet zo jaloers zijn en als ik foute dingen dacht dan deed ik het enkel mezelf aan. Gisteren hoorde ik van iemand die met hen mee was naar een optreden dat het niet anders kon zijn dan dat die twee een koppel zijn. En sindsdien wordt telefoon niet meer opgenomen en sms’en niet meer beantwoord.

Ik heb vijf weken de muren opgelopen, veel meer Tauro gedronken dan goed voor me was, echte vrienden leren kennen, en enorm vaak gehoord dat ik dit niet verdiende en dat ik beter moest zoeken. En zij heeft heel die tijd met mijn voeten gespeeld. Ik heb ongelofelijk veel te veel geduld met mensen, mijn vertrouwen is blind en ik doe niets liever dan mensen geloven, hoe ongelofelijk slecht hun uitleg ook is. Maar eens je mijn vertrouwen kwijtspeelt moet ge al serieus veel moeite doen om het terug te winnen.

Het was mijn voornemen om dit jaar eens een gewone, niet-complexe relatie te hebben. Failed.

“if someone around you doesn’t share love with you
if someone doesn’t receive love from you
if they don’t learn anything
and they aren’t teaching anything
then lose them”

(perry farrel)

Ik was het nummer rats vergeten, en eigenlijk viel het mij destijds op plaat ook niet zo op. Maar ab-so-luut kippenvelmoment gisteren, deze song. Ik vrees dat ik teveel optredens heb gedaan om nog snel een wow-gevoel te hebben. Maar over gisteren heb ik het absoluut. Peter Doherty staat vrij eenzaam aan de songwriterstop. Uitkijken naar Polsslag!

De laatste keer ik Peter Doherty zag was een jaar of drie geleden op Les Nuits Botanique. Niemand wist of hij zou opdagen en toen hij dat deed stond daar op dat podium niet veel meer dan een valszingend en slechtspelend stuk ellende. Zonde van talent was het toen en ik had niks liever gedaan dan hem eens flink door elkaar te rammelen zodat hij dat zelf zou inzien.

Ondertussen heeft hij een vrij goede tweede Babyshambles gemaakt en een geniaal goede soloplaat. Daarnet was het in de Botanique een akoestische showcase van de man. En het contrast met de vorige keer kon niet groter zijn. Op het podium geen junk, geen alcoholieker, maar een groot artiest. Tijdens de veel te korte set (45 minuten) ook Libertinesmateriaal (Can’t Stand Me Now! Music When The Lights Go Out!) en een supermooi Albion (Babyshambles).

Het is nog maar eind april, maar het mag al geroepen worden: optreden van het jaar! Foto’s hier.

Held Conor Oberst heeft weer een plaat uit met zijn Mystical Valley Band. Het ding bevat heel wat pareltjes maar de vreemde keuze die hij al maakte tijdens z’n optreden doet hij nu ook op plaat: de rest van de groep heeft ook allemaal een eigen nummer. Op zich niet erg want ‘t zijn bijna allemaal goeie songs maar het zorgt er toch voor dat de plaat niet samenhangend is.

Tijdens de opnames van de vorige plaat, de tour die volgde en de huidige plaat heeft gitaartechnieker Phil Schaffart heel wat video geschoten en die is nu verwerkt in de documentaire One of my kind. Gratis te bekijken en serieus de moeite.

Na het optreden van Antony & The Johnsons ben ik me wat beginnen verdiepen in ouder werk van de man (?) zoals het EP’tje ‘I Fell In Love With A Dead Boy’ en zijn debuutplaat (uit 1998 al). En die laatste ligt me enorm. Ik heb absoluut 0% homofiele aanleg, maar ik hou van enorm van pathos. Mew, Giants Of The Air, Explosions In The Sky, hoe grootser het klinkt en hoe dieper het mes gaat hoe liever.

En die allereerste van Antony ligt me op dat vlak wel. En dan zeker dit nummer (waarvan ik het zonde vond da ik het nog ni kende met zijn optreden):

Dankzij een ongelofelijke chance ben ik vanavond toch naar Bonnie ‘Prince’ Billy kunnen gaan. Maar het was niet dezelfde Will Oldham als twee jaar geleden. Toen greep hij mij bij m’n strot, gaf hij me bijna twee uur kiekenvel en beleefde ik een optreden waar ik een week later nog niet goed van was. Nu was het een dolgelukkige Will die zijn songs opblies tot (voor hem) ongeziene bombastische hoogte. Het was tot het allerlaatste bisnummer wachten tot je je kon ergeren aan vallende bekers.

Het was klasse. Het oorverdovend applaus was meer dan terecht. Maar ik hou meer van de Oldham die je met je hoofd tegen de muur doet slaan. Grote afwezige in de set was “I see a darkness”. Daarom …

Ik ga hem morgen waarschijnlijk aan mij moeten laten voorbijgaan (wegens geen fotografen toegelaten, wel tickets, maar beloofd aan mensen die hem nog nooit hebben gezien).

Will Oldham zoals we ‘m niet kennen: