Het heeft even geduurd. Hun debuutplaat zat al even in vrij high rotation op het werk, maar omdat de boxen daar niet echt veel waard zijn had ik hem thuis nog niet liggen. Tjeu probeerde me op SPOT vorige week te overtuigen dat ze de belangrijkste britse band van de afgelopen tien jaar zijn, dus heb ze nu thuis ook een kans gegeven. En laatste tien jaar is misschien wat overdreven, maar ‘t is een belangrijke groep met een leuke nieuwe sound.

Wat een geweldig muziekjaar. De twee vorige jaren worden in één ruk weggeblazen door alle fijne CD’s die er tot hiertoe zijn uitgekomen. Veel te laat de nieuwe Manic Street Preachers beluisterd. Deels door drukte, maar ook omdat (hoe goed ik ze ook vind) niet zag als een band die nog een verschil zou uitmaken. Maar in tegenstelling tot de nieuwe Sonic Youth die gewoon meer van hetzelfde is, is Journal For Plagued Lovers een must-have.

April was een donkere maand. Niet enkel op relationeel vlak ging het toen steil bergaf, maar ook qua werk begon ik te beseffen dat wat ik deed minder en minder begon aan te sluiten bij wat ik wil doen. Omdat ik niet graag te lang bij de pakken blijf zitten ben ik toen wat beginnen rondkijken. Ik deed dat wel meer, maar tussen het aanbod jobs vond ik nooit iets dat niet onder de noemer corporate of saai viel. Maar toen dus wel.

CV opgestuurd, twee heel fijne gesprekjes gehad en deze woensdag een voorstel gekregen en aanvaard. Donderdag mijn ontslag gegeven, iets waar ik enorm zenuwachtig voor was maar dat best wel meeviel en waar ook uit bleek dat ze al van het begin wisten dat ik ooit meer de richting zou opgaan waar ik nu naar ga opgaan.

Op 1 september begin ik als webontwikkelaar bij een relatief klein maar fijn productiehuis die naast fijne TV (hogeschoolverslaving Kaat&Co, Tournée Generale, Los Zand, …) ook fijne websites maken (Ketnet, Tomtesteron, Toreador, …).

Nog drie maanden alles afwerken waar ik aan bezig ben en dan toch met spijt in het hart afscheid nemen. Want hoewel de jobinhoud niet meer overeenkwam met wat ik wilde doen, was het toch bijna twee jaar heel fijn werken op m’n huidige job.

Na een paar luisterbeurten van Hombre Lobo (de nieuwe Eels) is mijn conclusie dat er enkele van de allersterkste en allerpersoonlijkste Eelssongs opstaan, maar dat het geheel net te wisselvallig is om een Eelsklassieker te worden.

De mooiste song is deze. Kiekevel zeg ik u.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

“It’s another warm day in the city of cold hearts.
They all just play the part of who they are.”

Net via een bizarre Wikipedia en YouTube doorkliktocht bij het optreden van Nirvana op Pukkelpop in 1991 (11u ’s ochtends) terechtgekomen, en daarna via nog een doorkliktocht bij dit nummer en de herinneringen eraan. Het moet nieuwjaar 1996 geweest zijn en ik had In Utero aan mijn tante gevraagd en gekregen.

Mijn jaar jongere neef (ik was 13 toen) zat nog volop in zijn Tien-Om-Te-Zien-periode maar ik durfde het toch aan om die CD op te zetten. Tot daartoe had ik enkel nog maar het rustige Unplugged In New York in mijn bezit en hoe die plaat me ook de wereld van de alternatieve muziek had ingesleurd, In Utero veranderde alles. Maandenlang heeft die plaat in mijn CD-speler gestoken.

En eigenlijk mis ik die tijd wel. Maanden uitkijken naar één CD. Net genoeg centen opzij kunnen leggen voor één plaat per twee -in het beste geval één- maand. Niet die ongelofelijke klik en het is binnen massaconsumptie van nu.

Bewogen weekje. Veel verandering, veel keer zenuwachtig geweest. Maar alles is op z’n poten gekomen. En tijdens al het stressen door heb ik twee keer heel mooie trage televisie gekeken.

Als eerste dinsdag Verloren Land waar Steven Van Herreweghe op zoek ging naar het SS-verleden van zijn grootvader. Zijn opa zaliger was destijds in dienst gegaan van de SS in de hoop zijn ideologie van een onafhankelijk Vlaanderen onder Duitsland in vervulling te zien gaan. Ik steun die ideologie absoluut niet, maar ik versta wel dat iemand die de afloop nog niet kent zoals wij hem kennen zich voor zoiets kan smijten. En één van de mooiste citaten uit heel het programma was:

“Als goede mensen enkel goede dingen zouden doen, en slechte mensen enkel slechte dan was het eenvoudig. Maar vaak doen goede mensen heel slechte dingen en slechte mensen goede.”

Dat citaat spookt al heel de week rond in m’n hoofd. Daarstraks las ik dit interview met die leerkracht die die leerling nogal hardhandig behandeld heeft en vervolgens heel de Vlaamse (verdoken) rioolpers over zich heenkreeg. Iedereen heeft z’n kookpunt en zelfs de “beste” mensen kunnen doorslaan. Niet dat er zoiets bestaat als goede en slechte mensen.

Het tweede programma was Nooitgedacht waarin Rik Torfs mijn stiekeme kinderheld Gert Verhulst interviewde. Ik heb enkel de laatste helft gezien maar het stuk over de zoektocht naar God. Gertje zei daar iets in van:

“Soms vervloek ik mijn ouders omdat ze mij geen geloof hebben ingelepeld.”

Ik ben gedoopt geweest, heb m’n twee communies gedaan en ben tot zowat m’n 12 elke week trouw naar de kerk geweest. Ik begreep absoluut geen jota van wat ze daar vertelden en vond dat inmens saai, en in de jaren nadien gebruikte ik God om dingen geregeld te krijgen (wat nooit lukte). Zo van “God, ik geloof eeuwig in u als je deze week ervoor zorgt dat meisje X mijn vriendinnetje wordt”. En als dat niet lukte gebruikte ik Allah, Buddah, Visjna en in hoogste nood zelfs Satan. Maar die truuk lukte nooit en ik ben nog steeds goddeloos.

Maar waar Gert Verhulst het over had was de angst voor de dood. Ik heb daar zelf absoluut nog geen last van, ik leef van dag tot dag, ben hopelijk nog niet in een derde van mijn leven en het gaat absoluut de goeie richting uit met mijn leven. Maar ik begrijp wel volledig dat je eens je over de helft zit wel serieus kan beginnen twijfelen of hopen dat er iets is.

Maandagnacht met het superonweer stond ik buiten op mijn terras, de hemel zag knaloranje en de bliksems kwamen met tien tegelijk terwijl er een constant gebrom van donder was. Toen kon ik me toch niet ontdoen van de gedachte dat sommige dingen niet te vatten zijn, dat ze groter dan ons zijn. De ene noemt het God, ik noem het de natuur, het lot en het toeval, en Gertje vatte het mooi samen met:

“Was God maar even aaibaar als Samson”

Afgaande op de eerste singles gaat Hombre Lobo een erg klassieke Eels plaat worden. Maar in het geval van Mark E. Everett kan ik daar absoluut niet boos om zijn. De tweede single van de plaat die zichzelf de komende jaren in onze collectieve harten gaat nestelen. Instant repeat!

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

My timing is off
She isn’t ready for my love
It’s all that I got
But it’s a pretty big thing
That she should recognize;
The truth between us cannot hide
She knows that it’s real
But the situation doesn’t fit
I know what I feel
And I know that this is really
Everything it’s all about
And I don’t have a single doubt
My timing is off
But sometimes that’s how it all works
Believe it or not
We don’t have a choice
In matters of the heart;
Just gotta be brave enough
To love and let yourself be loved
My timing is off
And I’m not worried ’bout a thing
She knows that it’s real
She couldn’t throw it all away
For fear of happiness
This isn’t like that other mess

Vorige week donderdag weer vertrokken naar Denemarken voor mijn tweede SPOT festival. Qua groepen iets minder dit jaar, maar qua sfeer en socializing des te meer.

Teveel memorabele momenten. VICE-feesje met veel te veel ranzige Jagermeister, Doris die de nummerplaat van de koningin likte, wodka, leven-en-dood gevechten met Tjeu, knappe Deense meisjes die zich fout kleden, de reisverhalen van Chantal, de dagtrip van Patrick, underground punkbars met een zatte belg en een hollander, de security van een nachtclub die Tjeu van ‘t podium stampte toen hij lag te slapen, Tim Vanhamel die niet herkend werd en zich voorstelde als Bjorn (maar hij zag er heel netjes en nuchter uit), de Lucy Love party in de file op de terugweg, wodka, pinten van 5 euro, het moeten gaan werken in kleren die uren in de wind stonken wegens geen trein huiswaarts, … Fuck, fijn festival, met fijn gezelschap.

Na het vorige huiskamerconcertje dat voor de gelegenheid plaats vond op mijn werk was er massa’s drank over. Op vrijdagavond besloten we die op te maken en wat volgde was een zatte avond vol filosofische gesprekken. En één onderwerp dat ik me nog herinner was de maakbaarheid van het leven. Over dat je alles zelf in de hand hebt en dat als er je iets stoort aan je leven je dat zelf kan veranderen.

In zattemanspraat klinkt dat allemaal heel gemakkelijk. Maar in de realiteit heeft maakbaarheid ballen nodig en de moed om veilige plekjes (zelfs al maken ze niet gelukkig) te verlaten en u in het avontuur te storten. En doe je dat niet dan eindig je zoals het bejaarde koppel dat elkaar haat maar bij elkaar is omdat ze niemand anders meer hebben.

Maargoed, veel geblaat voor de allermooiste en allerherkenbaarste Lucy Love song van haar album. En een beetje een inleiding op iets dat misschien staat te gebeuren.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Nog een geflipt Lucy Lovetje … Van alle goeie bands op SPOT dit jaar denk ik dat dit zowat de enige is die het echt internationaal ver kan schoppen. Superprofessionele show voor iemand die nog maar net haar debuut gedropt heeft en een tent die absoluut uit haar dak ging.