Weinig tijd om zinnige dingen te posten de afgelopen weken. Daarom eentje van memory lane. Pakweg zeven jaar geleden stond er deze band op de Pukkelpopaffiche die ik nauwelijks kende, maar absoluut wou zien. En geen seconde spijt van gehad. Mocht ik een top 5 hebben van beste optredens ooit staat dat optreden van toen op dezelfde hoogte als Arcade Fire of The Flaming Lips. Pure magie toen op het podium.

Ontelbare splits en reünies later tourden ze deze zomer samen met NIN. Maar blijkbaar was het too much to handle voor de Schuur en zijn collega’s want op de meeste affiches waar NIN hier stond ontbrak Jane’s Addiction. Gemiste kans, maar hopelijk smijten ze er nog een europese tour achter. En kiezen ze dan voor de AB in plaats van Vorst.

Het filmpje …

Het is al een druk festivalseizoen geweest. In mei en juni Denemarken en Zwitserland, in juli Rock Werchter en Dour. En het kruipt in de kleren, ik zie er naar uit om dit weekend nog eens een volledig weekend thuis te zitten en mijn fotocamera niet te moeten aanraken.

Lang voor ik een reflexcamera had droomde ik van ooit te fotograferen op Pukkelpop of Werchter. Daar in die immense frontstage te staan en de sterren van de hemel te schieten. Ondertussen heb ik ze allebei gedaan en hoewel Pukkelpop enorm cool was, sloeg Werchter enorm tegen.

Begrijp me niet verkeerd … het wàs kicken om daar te staan, af en toe naar achter kijkend op een mensenzee van 70.000 man, maar de totale ervaring voelde te veel aan als werken. Terwijl het qua werkdruk misschien een kwart was van pakweg Dour. En erger nog: het voelde aan als een keer of dertig veertig hetzelfde kunstje uitvoeren, als een beer op een bal.

De bijkomende frustratie dat ik van LiveNation (geen slecht woord erover) m’n foto’s niet op Wannabes mocht plaatsen, en ik er dus eigenlijk als een krantenfotograaf (maar dan niet voor een krant) stond die er voor met wat geluk voor één foto per optreden was.

Nee, dan was Dour beter. Veel beter. Een superteam van vijf fotografen die er allemaal voor gingen, zonder te vergeten dat er af en toe lol getrapt mocht worden. Soms marginaal (blame it on het slaaptekort en de pintjes – danku hollandse gazet), soms stresserend (het op en af lopen naar optredens), soms enorm op elkaars lip (“zijt ge nu nog aan die foto’s van vijf uur geleden bezig?”), maar altijd de max.

Conclusie: groter is niet altijd beter.

Ons hele verslag staat hier. In het weekend volgen er ook nog een “achter de schermen” foto- en videoverslag.

No comment …

1. The Dead Weather – Horehound
2. Peter Doherty – Grace / Wastelands
3. Lucy Love – Superbillion
4. Riceboy Sleeps – Riceboy Sleeps
5. Team William – Team William
6. Tomàn – Where Wolves Wear Wolf Wear
7. Archive – Controlling Crowds
8. Animal Collective – Merriweather Post Pavilion
9. Jarvis Cocker – Further Complications
10. Manic Street Preachers – Journal For Plague Lovers
11. Glasvegas – Glasvegas (belgische release was in 2009)
12. Eels – Hombre Lobo
13. Daan – Manhay
14. Antony & The Johnsons – The Crying Light
15. Grizzly Bear – Veckatimest
16. White Lies – To Lose My Life …
17. The Veils – Sun Gangs
18. The Flaming Lips – Songs From The Future Album Embryonic
19. Bonnie “Prince” Billy – Beware
20. Bat For Lashes – Two Suns
21. Titus Andronicus – The Airing Of Grievances
22. Art Brut – Art Brut vs. Satan
23. Fever Ray – Fever Ray
24. Jon Hopkins – Insides
25. Bruce Springsteen – Working On A Dream
26. Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz!
27. The Horrors – Primary Colours
28. Phosphorescent – To Willie
29. Franz Ferdinand – Tonight: Franz Ferdinand
30. The Temper Trap – Conditions
31. Wild Light – Adult Nights
32. Conor Oberst and the Mystic Valley Band – Other South
33. Empire Of The Sun – Walking On A Dream

Via Hendrik één van de coolste kunstexperimenteerprojecten van het jaar: In Bb 2.0. Het concept is dat je 20 YouTubefilmpjes ziet die je kan starten en pauzeren naar believen en die samen, in welke combinatie dan ook, een soort van postrockachtige sound geven. Ik heb ‘t al minstens 100 keer gedaan en elke keer klinkt het fantastisch.

De kers op de taart is het eerste filmpje op de derde rij. De spoken word Information van Daniel Donahoo.

“like an old man who has come to understand so well
the point where reality meets the intangible
that he is able to decide which breath will be his last.
And, he will enjoy that breath more than any that he has taken in his entire life.

De witte MacBook is officieel dood en omdat er nog wat festivals aankomen heb ik me er noodgedwongen een nieuwe besteld. En mede daardoor moest ik even terugdenken aan deze ontzettend krachtige Applereclame van ondertussen meer dan tien jaar geleden.

Ik had het er net over met Elke. Apple verkoopt in de eerste plaats een idee, een imago. Iets waar een Dell of HP nooit mee zou wegkomen. Ze zijn de underdog met ijzersterke producten en ze kunnen het zich veroorloven.

Maardus … tijd voor reclame.

Omdat ik momenteel een heel klein beetje spijt heb dat ik niet op de uitnodiging voor Nine Inch Nails in Amsterdam ben ingegaan, en omdat er blijkbaar nog veel te veel mensen zijn die Nine Inch Nails niet begrijpen. In elke Werchterrecensie wordt verwezen naar de podiumbombast van de Lights In The Sky tour, maar de Fragility 2.0 tour was visueel duizend maal knapper.

Genomen voor KindaMuzik.

Het begint te dagen. Het Nine Inch Nails optreden op Werchter was mijn laatste in een hele lange tijd of misschien zelfs ooit. Het is jammer om een groep die zoveel rauwe agressie wist te combineren met pure schoonheid te zien gaan. Maar het is waar dat de laatste jaren niet zo muzikaal interessant waren dan de periode ervoor. Het is sterk dat Trent Reznor dat zelf ook inziet en besluit andere wegen te bewandelen.

Ik had vanavond naar de Heineken Music Hall kunnen gaan voor een allerallerlaatste keer, maar ik heb ze de afgelopen week twee keer gezien en het is mooi geweest. Vaarwel Nine Inch Nails. De And All That Could’ve Been DVD gaat hier de komende maanden roesten in m’n DVD-speler.