Bijna vier en half jaar geleden lanceerde ik een webprojectje dat het mogelijk maakte om bij te houden welke films van de IMDB Top 250 je al had gezien (lees de oorspronkelijke aankondiging hier. Dat project was enorm succesvol en eerlijk gezegd een gat in een nichemarkt. Het trok volk, veel volk, op z’n hoogtepunt waren er een 15000 tal actieve gebruikers. Maar het was zo slecht in elkaar gezet, en nadien zo slecht uitgebreid dat ik m’n interesse wat verloor en het aan z’n lot overhield.

Daar kwam dan bij dat de webhost waar ik toen bij zat (Dreamhost) door een administratieve fout op een dag zo’n 1000 klanten -waardoor ik- 500 euro rijker maakte en ik het niet echt zag zitten dat geld terug te storten. En vanaf toen hebben zij het originele domein twofifty.org in quarantaine. Ik kreeg veel mails van gebruikers maar ik kon echt de moeite niet vinden om het allemaal terug in gang te steken.

Tot recent. Met Jokko was ik wat ideetjes voor Facebookapplicaties aan het uittesten en niets werkte zoals we wilden, maar toen besefte ik ineens dat ik een zéér goed idee als eens gedaan had. Dus op donderdagavond de eerste hand gelegd aan wat Twofifty zou worden, vandaag een 16 uur lang hard doorgewerkt en voila: Twofifty.

Natuurlijk ben ik niet zo zot om op een vrije dag voorniets twee volle werkdagen te presteren. Ten eerste ben ik heel benieuwd naar het sociaal effect, hoe verspreidt zoiets zich en vooral wat gaan de statistieken opleveren. Ten tweede staat er daar vanboven een banner, ik ben benieuwd of Facebookmensen liever klikken dan filmnerds (want Twofifty bracht in de tijd écht niks op). En ten derde is er de Amazonintegratie, niks dat door de strot wordt geduwd maar misschien wel handig.

Er staat nog veel op de planner. Maar nu ga ik even heel lang slapen.

Ik had al even zin om er iets over te schrijven maar het ontbrak mij even aan tijd, maar na wat gisteren gebeurd is moet het er toch even uit.

Toen ik een jaar of zestien was en in het klein en beveiligde wereldje dat Boechout heet opgroeide was ik een absolute anti-racist. Ik kon het niet dulden dat er slechte dingen over vreemdelingen gezegd werden. Als er al problemen waren dan was het volledig onze eigen fout, was het een vicieuze cirkel waar we die mensen zelf hadden ingestoken. Mijn wereld was enorm zwartwit toen.

En er zit nog altijd een kern van waarheid in wat ik toen dacht, maar er is veel meer grijs bijgekomen. Slechts een handvol vreemdelingen zijn slecht, maar ze verkakken het wel heel mooi voor de rest.

Ik ben geen racist maar, zo beginnen veel uitspraken. Wel, ik ben geen racist, stem altijd op kleuren die er fris en blij uitzien, maar ik begin langzaamaan mensen te begrijpen die het wel zijn. Het is zo’n complex probleem dat eens je iets meemaakt het moeilijk wordt om de nuances nog te zien, en je makkelijk terugvalt op het simpelere zwartwit.

Eén jaar geleden werd ik overvallen in Brussel. Twee zwarten. Ik ben geen racist, maar ik steek nog steeds de straat over als ik een groep kleurlingen op me zie afkomen. En de tijden dat ik zorgeloos en op mijn gemak door Brussel wandel zijn sindsdien gedaan.

Een paar weken geleden. Een trein van Brussel naar Antwerpen. Alles is rustig tot een tiental Marokkaanse jongeren binnenkomen een autochtoon meisje beginnen te ambeteren. Op de manier waar zij goed in zijn. Naast haar gaan zitten, haar bepotelen en voze dingen zeggen. Hun vrouwen moeten van hen een hoofddoek dragen maar aan die van ons mogen ze ongestoord zitten. Niemand durft iets te zeggen en kijkt gewoon nog wat dieper in de krant die ze aan het lezen zijn. Toen ik zei van “is het nu niet genoeg” kreeg ik een arabisch woord naar m’n kop en zijn ze verder gelopen om waarschijnlijk in de volgende wagon hetzelfde te doen. Het feit dat die jongeren weten dat ze met alles wegkomen legt genoeg bodem voor de rest van hun leven.

Vorige week. Er was ingebroken bij een collega van mij die in Borgerhout woont. Er werd eerst gedacht aan een rondtrekkende bende. Een paar dagen later werd er weer ingebroken, deze keer was hun auto ook gestolen. De auto werd nadien compleet kapot terug gevonden en drie minderjarigen worden opgepakt. Op dit moment lopen die gasten al terug buiten rond (over straffeloosheid gesproken) en mijn collega heeft besloten om te verhuizen. Ze is absoluut geen racist, maar ze is zwanger, voelt zich niet meer veilig, voelt zich bekeken (want haar auto stond een paar straten verder geparkeerd) en wil niet dat haar kind daar opgroeit.

Gisteren. Een heel fijne muzikantendag tot ik telefoon krijg van Jokko. Hij zat op de trein en tussen Brussel-Centraal en Brussel-Noord wordt hij even afgeleid en voor hij goed beseft wat er gebeurde is zijn fotozak weg. Waarde: een goede 7000 euro. Ik ken niemand die harder werkt dan Jokko, en op een paar seconden wordt zijn werk gestolen door twee lowlifes die nog geen dag in hun leven gewerkt hebben. Ik ben geen racist, maar toen ik nadien naar Vorst moest via Brussel-Zuid (het Gommorah van België) en al die nutteloze marginale jeugd zag rondhangen voelde ik een agressie in mij en droomde ik van een België zonder al die problemen.

Ik heb ze altijd verdedigd tegen alle vooroordelen, lang ontkend dat er een probleem is. Maar het is gedaan. De oplossing die het Vlaams Belang of LDD voorstelt is natuurlijk populistisch, laag bij de grond en enorm onrealistisch. We kunnen geen mensen die nog nooit in hun land van herkomst zijn geweest (buiten op vakantie) terugsturen. Maar we kunnen wel het probleem bij de wortels aanpakken. Als de opvoeding thuis schort moeten wij ze geven. Met onze waarden en normen, niet de hunne. Als ze misstappen begaan moeten ze gestraft worden, in betere instellingen waar ze niet slechter uitkomen dan ze erin zijn gegaan. Er moet meer gehamerd worden op integratie, 95% van de ingeweken nationaliteiten kan het (over geloof heen) dus die andere 5% moet het ook kunnen. Beter onderwijs, meer kansen, hoger opgeleide allochtonen, huisje, tuintje, kindje en een goeie job. En dan zijn we er.

Allemaal heel utopisch, zeker zolang de linkerhelft oogkleppen draagt.

Gisteren voor de vijfde keer in m’n leven naar wat in mijn ogen de beste liveband ter wereld is, The Flaming Lips. Het was zonder fotopas deze keer want die was geweigerd maar ik had al met den Tjeu afgesproken dat we er desondanks dat een geweldig groot feest van gingen maken. Er wordt nog steeds gesproken over hoe ik volledig uit mijn dak ging in de Vooruit in 2006 en ik had al een hele dag superveel zin om dat nog eens over te doen.

De treinen zaten geweldig hard mee voor de verandering en ik was al heel vroeg in de AB. Ik stond met drie waalse fotografes te praten toen ik een roadie van The Flaming Lips mensen zag aanspreken. Elke show zoeken ze mensen voor op het podium te dansen en ik had even zo’n moment van als ik die mens dat nu niet ga vragen of ik ook mag dan heb ik hier vijf weken spijt van. Dus gedaan en hij had een speciale missie voor mij … ik mocht in een gigantische opblaasbaar kikkerpak op het podium dansen. Tjeu was te laat maar door een hoerenchance (ze hadden er nog tekort en hij stond bij mij toen we opgepikt werden) was hij er uiteindelijk ook bij.

Mijn kikkerinterventie was beperkt tot twee nummers en het leek de bedoeling alsof ik de rest van de show gewoon tussen de gitaren aan de zijkant moest toekijken, maar hoe vaak krijg je de kans om op het podium van The Flaming Lips uit uw dak te gaan? Dus stond ik tussen de Yeti’s onverkleed uit mijn dak te gaan. Dat leek niet echt de bedoeling want de roadie in kwestie kwam mij geregeld terughalen, waarna ik weer gewoon verder deed. Want zoals al gezegd: hoe vaak krijg je de kans om op het podium van The Flaming Lips volledig uit uw dak te gaan?

Dan mijn moment de gloire … in een opblaasbaar kikkerpak dat via een luchtblazer op m’n rug opgeblazen werd. Dat liep allemaal goed tot dat ding stopte met lucht te blazen en het daarin snikheet werd. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dat even heet was als een sauna. Ik liep langzaam ook plat, wat een knuffel van Wayne opleverde, slechte timing want ik was net water aan het drinken en heb z’n kostuum ondergemorst (dus nee, hij zweet niet langs z’n voorkant, die natte plek was ik). Maargoed, die twee nummers leken een eeuwigheid te duren en ik ben blij dat ik niet van m’n stok gedraaid ben.

Daarna begon Tjeu het wat warm te krijgen in zijn Yeti pak en kon ik de rest van het optreden daarin dansen zonder dat ik altijd maar teruggehaald werd. Dat dansen was trouwens tussen allemaal bekenden, want de helft van het AB personeel stond daar als Yeti of schaars gekleed Yetimeisje (blij dat ik tussen hen mocht dansen als kikker).

Er is iets aan The Flaming Lips dat onbegrijpbaar is voor wie hen nog nooit live heeft gezien. Voor buitenstaanders lijkt het als een groep die makkelijk scoort met een show vol ballonnen, dansende yeti’s en massa’s confetti. Maar het punt is dat het muzikaal al zo af is dat ze zichzelf zo niet meer hoeven te bewijzen. En al die fratsen versterken enkel het enthousiasme dat ze uitstralen over het publiek nog meer. Ik zag gisteren in de zaal, maar ook achteraf op de trein vol mensen met ballonen enkel stralende gezichten. The Flaming Lips is een religieuze ervaring, en dat bewezen ze gisteren weer eens. Het was niet hun beste show ooit (iets te lange pauzes tussen de nummers, de bindteksten al iets te veel gehoord en Evil zorgde voor een serieus dood moment – maar Wayne zong dan voor de verandering wel eens heel toonvast) maar ik ga hem zeker nooit van mijn leven vergeten.

Veel beter dan een fotopas, veel beter.