Eens zien, ik moet nog negen muzikale jaren bespreken, maar dat stel ik even uit. Ik moet nog mijn tien beste albums van 2009 kiezen, maar ik vond het nogal een matig jaar dus daar heb ik geen zin in. Aan deceniumalbumlijstjes doe ik al helemaal niet mee en in de beste films van de afgelopen tien heb ik wel zin maar daar moet ik nog eens diep over nadenken.

Dus dan maar 2009 op persoonlijk vlak. Al bij al was het een goed jaar. Een heel goed jaar zelfs. Hobbelig, maar goed.

Vooral de eerste helft was zéér hobbelig, ik werd verliefd, liep een serieus blauwtje en leerde dat mensen niet persé goed zijn of goede bedoelingen hebben. En ik zat vast in een job waar ik niet in kon groeien maar die wel een veilige thuishaven bood. Uit dat tweede ben ik kunnen ontsnappen en tegen al mijn verwachtingen in doorliep ik zonder problemen de sollicitatieprocedure bij mijn huidige job.

Van de zomer onthou ik vooral Dour en Pukkelpop, twee van de meest intense Wannabeservaringen ooit. Twee keer zowat hetzelfde scenario: heel hard werken, heel veel stress, heel weinig slaap, heel veel op elkanders lip zitten (meestal die van Madelien, sorry daarvoor M.) en uiteindelijk toch als team op een paar dagen heel close worden. En u bangelijk amuseren (de springmatten op Dour! zat op het hoofdpodium op Pukkelpop!).

In september begon ik dan op mijn nieuwe job en die eerste weken waren vooral aftasten en het verschil met de vorige job voelen. Die job was een heel rustige nine to five en de keren dat ik daar van afweek waren op één hand te tellen. De nieuwe job is veel onvoorspelbaarder qua uren en veel zwaarder, maar ook zoveel cooler. Ze geeft mij het gevoel dat ik vooruit ga en coole dingen verwezenlijk. Werken leek mij ervoor iets dat je deed naast de dingen die je echt graag doet. Nu is werken ook gewoon leuk.

Dat samen met hoe fantastisch de festivalzomer wel was hebben er dan voor gezorgd dat ik fotografie on-hold gezet heb. Veel mensen keken raar op toen ik dat zei, maar als je vijf jaar iets gedaan hebt, gegroeid bent en op het moment komt dat je alles gezien hebt en voor uzelf niks meer te bewijzen hebt dan lijkt me dat de meest logische oplossing. En de tijd die ik vroeger al wachtend of treinend doorbracht kan ik nu nuttig gebruiken.

Dusja, een goed jaar. Vooral professioneel gegroeid. Dingen die ik vroeger wel kende maar ergens ver in m’n achterhoofd zaten zijn nu parate kennis geworden.

En dat brengt me een beetje tot mijn voornemen voor 2010. Ik wil les gaan geven, avondonderwijs alomvattend webdevelopment. Ik moet het allemaal nog uitzoeken want het is me nog niet echt duidelijk of je een D-cursus moet hebben gedaan of niet. Maar in 2010, in september wellicht, wil ik voor mensen staan en alles wat er in m’n hoofd zit delen.

En hoe was uw jaar? Wat zijn uw voornemens?

Nu het decennium er bijna opzit word je overal om de oren geslagen met lijstjes van het beste van de afgelopen tien jaar. Ik vind dat een beetje een stom concept. Er is zoveel goed uitgekomen de afgelopen tien jaar en je kan bijvoorbeeld ‘Is This It?’ van The Strokes (door de NME uitverkozen tot beste plaat van het decennium) onmogelijk naast bijvoorbeeld een Animal Collective of een My Morning Jacket leggen. Andere tijden, andere genres en niet vergelijkbaar. Bij eindejaarslijstjes heb je nog een beetje de zeitgeist van het afgelopen jaar om de platen te plaatsen, maar voor zo’n lijstje dat tien jaar wordt het bijna onmogelijk. Daarom een overzicht per jaar van mijn muzikale belevingswereld.

In 2000, toen was ik 16, was Napster nog maar net uitgevonden en was muziek ontdekken veel minder vanzelfsprekend als vandaag. YouTube bestond nog niet, Telenet was pas een jaar voordien begonnen en als je al muziek vond op het Internet werd die steevast voorafgegaan met vijf minuten de melding “Buffering …” om dan na tien seconden te beginnen haperen. MP3-spelers zagen eruit als hieronder en konden 9 nummers opslaan. Those were the days.

Mijn CD-collectie bestond uit een paar platen van Nirvana, The Wall van Pink Floyd, The Black Album van Metallica, een MTV Fresh of 2, twee platen van The Red Hot Chili Peppers en wat dingen van stoere jongens als 2Pac en P(uff). D(i/a)ddy. En die dingen werden grijsgedraaid. Ik kan het me nu amper nog voorstellen dankzij het immense aanbod aan muziek om een CD een half jaar in de discman te laten zitten, maar toen was dat vreemd genoeg zo. Dankzij Napster was de rest van mijn muziekcollectie een wirwar van losse tracks. Napster kende het concept album niet en je zat dus opgezadeld met een hoop singles.

Het jaar 2000 was ook mijn eerste keer Pukkelpop. Daar herinner ik me vooral dit van:

Eminem zou ook komen dat jaar, maar had zijn moeder geslagen en mocht het land niet uit. Limp Bizkit was ook van de partij. Ik was 16 en vond dat allemaal de max. En het zou nog een aantal jaren duren eer ik ontdekte dat er ook echt goede muziek werd gemaakt in 2000.

Radiohead bracht Kid A uit. Ik moet dat toen rotslecht gevonden hebben. Ik kende Radiohead van op MTV en vond toen waarschijnlijk dat ze gewoon rockdeuntjes moesten blijven maken in plaats van het artyfarty gezeik waar ze ineens mee afkwamen. Terugkijkend was het één van de beste zetten van het afgelopen decennium en ook één van de sterkste platen.

Ook uit 2000 (even moeten gaan spieken bij de Pitchfork top 10 van dat jaar) is ‘Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven’ van Godspeed! You Black Emperor. Postrock is het meest uitgemolken genre van de afgelopen tien jaar, het behangpapier bij de meeste VRT-documentaires en ondertussen een genre waar ik zo ongelofelijk moe van word als ik weer een nieuwe kloon hoor. Ik ontdekte postrock in 2001 op Pukkelpop bij Mogwai, ogen dicht op die houten vloer en één van de meest beklemmende concertervaringen ooit (en de meest goedkope trip want er waren geen drugs mee gemoeid). Ooit was het dus nieuw en spannend en Godspeed! was samen met Mogwai (en Slint voor hen) één van de grondleggers.

En dan Agaetis Byrjun van Sigur Ros, dat ik weiger onder die holle term postrock te klasseren omdat het zoveel meer is. Pas deftig ontdekt nadat Daan op een avond rond videoclips in de Roma één van hun clips liet zien. Voor de eerste keer live gezien op één van de meest overweldigendste optredens ooit in het Koninklijk Circus en dan nog eens op Pukkelpop vanuit de frontstage waar Kyle van Bloc Party naast mij stond te blijten dat het geen naam had. En gelijk had hij, Sigur Ros maakt al tien jaar de mooiste soundtrack bij een wereld die op die tijd heel wat lelijker is geworden.

Een groep die jammer genoeg niet meer bestaat maar in 2000 wel een meesterwerk afleverde was Arab Strap. Uit dezelfde stal als Belle & Sebastian en Aereogramme maakten ze vrolijke popdeuntjes met zware teksten.

Een groep waar toen niemand van dacht dat ze tot een stadiumband zouden uitgroeien stonden in 2000 op Pukkelpop naar hun schoenen te staren in de Club. Negen jaar sloten ze een dag Werchter af. En ze hebben het verdiend eigenlijk. Tussen Yellow en Viva La Vida zaten wel 2 ontzettend mindere platen en voor de laatste hebben ze goed naar Editors gekeken, maar qua stadiumrockgroep heb ik ze toch net iets liever dan bijvoorbeeld Muse of Placebo.

En dan was er ook nog het debuut van een groepje dat de weg plaveide voor alle indiepop die de laatste 10 jaar uit Canada komt. Zonder hen wellicht geen Broken Social Scene of Arcade Fire.

Bright Eyes brak ook dat jaar op relatief beperkte schaal door met Fevers And Mirrors. Ik ben dik teleurgesteld met zijn “solo” werk en ook die Monsters Of Folk plaat vind ik een erg gemiste kans. Maar toen maakte hij nog goede muziek.

En ik zou nog uren kunnen doorgaan, maar het is duidelijk dat het nieuwe decennium heel sterk begon. Al heb ik 95% daarvan toen niet actief meegemaakt.

De mensen van Wannabes weten het al even, ik stop voor onbepaalde tijd even met concertfotografie. De reden is vierledig.

Ten eerste heb ik het allemaal wat gezien. Uit fotografisch oogpunt, en het kan uit de hoogte klinken, na een festivalseizoen met Werchter, Dour en Pukkelpop is de terugkeer naar zalen een serieuze domper. Uit muzikaal oogpunt besef ik dat ik dit leven wellicht nooit meer een optreden zo overdonderend ga zie als pakweg Arcade Fire of Sigur Ros in 2005 (de periode dat ik vaker naar optredens begon te gaan). Het heeft weinig met fotografie of muziek te maken, maar met gewenning. De kick is weg.

Ten tweede heb ik sinds september een nieuwe job, een job die ik ondertussen de beste job ter wereld vind. Mijn vorige job was een veel te rustige ninetofive (of bij mij meestal een tentosix), mijn huidige job is meer prestatiegericht en eist ook veel meer energie. Ik heb het in september en oktober geprobeerd en zelfs al geraakte ik op tijd in een zaal, ik wou zo snel mogelijk weer thuis zijn want ik was gewoon bekaf. En door de twee te combineren was ik ’s ochtends nog bekaffer en zat ik er tegen vrijdag door. En aangezien mijn werk m’n huur en eten betaalt, en de uitdaging daar wel heel groot is, lijkt me de keuze om me daar op te focussen wel heel logisch.

Ten derde ben ik onlangs 26 geworden. Dat betekent dat een keer op en neer naar Brussel me 13 euro kost. Tel daar nog een paar dure drankjes bij en je zit aan een mooi bedrag per maand. Het is een mythe dat je van rockfotografie rijk kan worden als je niet in dienst bent van een gedrukt medium.

Ten vierde (en dit is de minste reden aangezien het niet enkel op mij persoonlijk slaat) heb ik me de laatste tijd te veel geërgerd aan hoe het webzinelandschap de laatste jaren is veranderd. Iedereen met een camera wil tegenwoordig rockfotograaf zijn en iedereen met genoeg centen voor een domeinnaam begint een webzine. Mij allemaal geen probleem. Maar de laatste tijd lijkt het me dat het voor de platenfirma’s meer uitmaakt wie je vriendjes zijn dan of je kwaliteit levert. Maargoed, ik ga hier niet over uitweiden.

In elk geval zie ik mezelf nog niet Les Nuits Botanique, Eurosonic of Dour missen volgend jaar. De zin om te fotograferen zal wel terugkeren, maar misschien dan meer projectmatig in plaats van à ratio 20 optredens per maand.