De mensen van Wannabes weten het al even, ik stop voor onbepaalde tijd even met concertfotografie. De reden is vierledig.

Ten eerste heb ik het allemaal wat gezien. Uit fotografisch oogpunt, en het kan uit de hoogte klinken, na een festivalseizoen met Werchter, Dour en Pukkelpop is de terugkeer naar zalen een serieuze domper. Uit muzikaal oogpunt besef ik dat ik dit leven wellicht nooit meer een optreden zo overdonderend ga zie als pakweg Arcade Fire of Sigur Ros in 2005 (de periode dat ik vaker naar optredens begon te gaan). Het heeft weinig met fotografie of muziek te maken, maar met gewenning. De kick is weg.

Ten tweede heb ik sinds september een nieuwe job, een job die ik ondertussen de beste job ter wereld vind. Mijn vorige job was een veel te rustige ninetofive (of bij mij meestal een tentosix), mijn huidige job is meer prestatiegericht en eist ook veel meer energie. Ik heb het in september en oktober geprobeerd en zelfs al geraakte ik op tijd in een zaal, ik wou zo snel mogelijk weer thuis zijn want ik was gewoon bekaf. En door de twee te combineren was ik ’s ochtends nog bekaffer en zat ik er tegen vrijdag door. En aangezien mijn werk m’n huur en eten betaalt, en de uitdaging daar wel heel groot is, lijkt me de keuze om me daar op te focussen wel heel logisch.

Ten derde ben ik onlangs 26 geworden. Dat betekent dat een keer op en neer naar Brussel me 13 euro kost. Tel daar nog een paar dure drankjes bij en je zit aan een mooi bedrag per maand. Het is een mythe dat je van rockfotografie rijk kan worden als je niet in dienst bent van een gedrukt medium.

Ten vierde (en dit is de minste reden aangezien het niet enkel op mij persoonlijk slaat) heb ik me de laatste tijd te veel geërgerd aan hoe het webzinelandschap de laatste jaren is veranderd. Iedereen met een camera wil tegenwoordig rockfotograaf zijn en iedereen met genoeg centen voor een domeinnaam begint een webzine. Mij allemaal geen probleem. Maar de laatste tijd lijkt het me dat het voor de platenfirma’s meer uitmaakt wie je vriendjes zijn dan of je kwaliteit levert. Maargoed, ik ga hier niet over uitweiden.

In elk geval zie ik mezelf nog niet Les Nuits Botanique, Eurosonic of Dour missen volgend jaar. De zin om te fotograferen zal wel terugkeren, maar misschien dan meer projectmatig in plaats van à ratio 20 optredens per maand.