Mijn oude trouwe iMac heeft vandaag vier kaarsjes uitgeblazen. Vier jaar, da’s bijna honderd jaar in computertijdtermen. Maar het ding doet nog altijd goed zijn best en eigenlijk is het niet veel trager dan mijn nieuwe Macbook.

Op het werk ben ik een Windows gebruiker (zelfs een Windows Vista gebruiker) en dat werkt. Je gaat mij daar niet slecht over horen praten. Ja, Macs hebben geen last van virussen of spyware, en OS X is veel geavanceerder dan Windows in elk opzicht. Maar met Windows lukt mijn job even goed. Kortom, ik ben absoluut geen Windows hater, enkel een enthousiaste Mac gebruiker.

En het grote verschil tussen een Mac en elke andere PC ter wereld zit hem niet in de hardware (die is hetzelfde) en zelfs maar amper in de software, maar in de visie. Apple weet begod goed waar het mee bezig is. De introductie van de iPad -die op het eerste zicht niet zo revolutionair is- is daar een perfect voorbeeld van.

Apple is een bedrijf dat het aandurft om dingen radicaal te wijzigen. Twee maal zijn ze compleet van architectuur overgestapt (van Motorola 68 naar PowerPC en van PowerPC naar Intel) en de overstap van OS9 naar OS X was een totaal nieuw begin.

Toen ze de iPhone bedachten hebben ze een fantastisch platform gemaakt. Niet enkel door de coole bedieningswijze maar ook door zichzelf rechtstreeks tussen de softwareontwikkelaar en de gebruiker te positioneren. Voor de gebruiker is het ideaal want hij heeft een alle beschikbare bij de hand, voor de ontwikkelaar is het ideaal want hij heeft een direct verkoopskanaal en voor Apple is het ideaal want zijn zien inkomsten waar ze zelf weinig of niks voor moeten doen.

Maar de iPhone is klein en je kan er weinig productief op doen. Dus dan is de iPad een logisch vervolg. Die iWorks die gedemonstreerd werd was vet, net zoals dat game. En toch zie ik er op dit moment weinig nut in, ‘t is iets voor de early adopters op het moment. Geen multitasking en geen Flash zijn echt wel pijnpunten, maar ik ben er absoluut zeker van dat Apple die wegwerkt tegen iPhone OS 4.

Want volgens mij is Apple meer van plan. Ik verwacht dat iPhone OS de nieuwe OS X wordt. Dat binnen niet al te veel tijd hun Macbooks en iMacs een touchscreen gaan krijgen. En dat OS X 10.7 misschien zelfs de mogelijkheid krijgt om iPhone/iPad programma’s te draaien. En dat OS XI gewoon iPhone OS gaat zijn. Het is een wilde gok, maar Apple heeft ervaring met het roer gans omgooien, en ik vermoed dat ze op het punt staan om dat nog eens te doen.

Het meest fantastische stuk TV deze avond was niet de uitzending voor Haïti, waar Daan zomaar even Helmut Lotti onder de tafel zong, maar een stuk Man Bijt Hond met de titel 2600. Op Chasing Cars van Snow Patrol zag je vier minuten lang mensen buiten komen uit de fabriek van Opel Antwerpen. Geen commentaar, gewoon mensen die zich een weg baanden door de cameraploegen die hoopten een verklaring te krijgen uit de mond van één van hen.

Het had een stuk kunnen zijn uit een film van Gus Van Sant en het is een supervoorbeeld van wat Woestijnvis het beste doet: mooie televisie maken. Meneer Doktoor, Leuven Hulp, en tegenwoordig veel meer Man Bijt Hond dan vroeger. Ik hoop dat er naast al hun grote producties nog meer plaats komt voor dit soort televisie. Want dit blijft bij, en de 37e aflevering van pakweg De Slimste Mens Ter Wereld echt niet.

En eigenlijk wel een fantastisch nummer …

Stel u voor. De dag waarop ik twee supervette singles ontdek. De dag waarop ik twee blogposts plaats.

Ongeveer een jaar geleden voorprogramma van Bloc Party. Beloftevol maar niet meer dan dat. Nu, een jaar later, ligt hun debuutplaat bijna in de winkel, en dit is de eerste single. Heel Manchester. Heel rave. Heel XTC. Heel begin jaren negentig.

Check. Dit. Vampire Weekend heeft goed naar Animal Collective geluisterd en geleerd. Helaas is het een remix en is de CD zelf braver, maar toch. Voel die opwinding, het primitieve, de dansbaarheid. Draai de boxen naar het maximum, doe de gordijnen dicht en dans. Als dit muziek in 2010 is, zijn we weer goed vertrokken.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Trouwens, die nieuwe van Four Tet. Ook megagoed.

En stel u eens voor dat twee keer Pukkelpop van de ene moment op de andere sterft. En een derde keer Pukkelpop daar zonder water of eten zit. Of nog erger, da je dat jaar net ni kunt gaan, maar dat iedereen die ge kent daar is. Ge kent het rekeningnummer en het eindigt op 12-12.

Er is weer heel wat moois te beleven op TV de laatste weken. Om te beginnen Zonde Van De Zendtijd dat duidelijk nog een pak straffer geworden is als vorig seizoen. Gevolgd door Oud België, dat schitterend is qua camerawerk, decor en verhaal over de onontkoombare teloorgang van een variététheater (binnen gefilmd in de Vooruit, buiten daar waar de AB te Antwerpen was trouwens).

Maar wat mij vooral wist te boeien de laatste weken was Leuven Hulp. Het begon met verbazing over het concept, dat Woestijnvis toestemming had kunnen krijgen om in een gevangenis te filmen. Het werd dan gevolgd door tja pure sensatiezucht, dat ik wou weten waarom die mensen in de gevangenis waren beland. En dan werd ik geconfronteerd met mijn eigen comfortzone. Sommige van die gedetineerden kwamen niet over als harteloze monsters, maar als gewone mensen die foute keuzes hebben gemaakt.

Toegeven, in het begin vond ik het hele “we gaan theatertje spelen” idee er overbodig aan. Maar naarmate de reeks vorderde, werd ik daar hoe langer hoe meer in meegetrokken. En toen ik daarnet stukjes van die voorstelling zag stond het kiekenvel mij op de armen. Die Palestijn die vertelde hoe hij zijn maten op landmijnen zag lopen, of die stoere Christos dat staat te blijten omdat hij z’n leven nooit heeft kunnen verwerken. Harde, maar eerlijke televisie.

Als iemand die ik ken iets word aangedaan, dan zou ik ook hopen dat de dader de rest van z’n dagen niet meer in de maatschappij doorbrengt. Maar Leuven Hulp gaf die daders een gezicht en een hart, en zelfs al weet ik dat sommigen daarvan quasi beesten zijn met serieuze persoonlijkheidsstoornissen, toch lijkt me jarenlange opsluiting met geen enkel vooruitzicht absoluut geen oplossing.

Mensen zijn maar mensen, en Leuven Hulp was serieus mooie en krachtige televisie.

Verhalen, da’s wat de samenvatting van wat films te bieden hadden de afgelopen tien jaar. Eind jaren negentig waren ze dat wat vergeten en draaide het enkel nog om grotere budgetten, meer special effects en minder plot. Arthouse groeide het afgelopen decennium uit van iets dat de groezelige filmzaaltjes ontgroeide en zonder probleem naast grote hollywoodproducties gezet kon worden, en meestal dan nog beter uit de verf kwam. Hier mijn lijstje van de twintig beste films van de jaren ‘00.

20. Le Fabuleux Destin D’Amelie Poulain
Ondertussen is iedereen hem al wel beu gezien. Maar toen hij uitkwam was het een enorm frisse wind. Visueel haalde deze film alles uit de kast en het verhaal deed even vergeten dat de echte wereld niet zo mooi is als die van Amélie.

19. Good Night And Good Luck
Deze zou een gedeelde plaats kunnen hebben met Frost/Nixon, ook een prachtfilm en allebei gaan ze over schaamtelijke periodes van de Verenigde Staten. Maar deze greep net iets harder bij de keel.

18. The Wrestler

De heropstanding van Mickey Rourke in een film die over heropstanding gaat. Schitterend geacteerd, mooie muziek en een simpel maar oprecht verhaal.

17. Lilja 4-ever

Van de regisseur van Fucking Amal en een serieuze emotionele uppercut. Dit was één van de weinige films dit decennium waar ik achteraf echt niet goed van was.

16. 25th Hour

Als er één goed ding uit de aanslagen van 11 september is gekomen was het deze film. Spike Lee’s hommage aan zijn stad.