Verhalen, da’s wat de samenvatting van wat films te bieden hadden de afgelopen tien jaar. Eind jaren negentig waren ze dat wat vergeten en draaide het enkel nog om grotere budgetten, meer special effects en minder plot. Arthouse groeide het afgelopen decennium uit van iets dat de groezelige filmzaaltjes ontgroeide en zonder probleem naast grote hollywoodproducties gezet kon worden, en meestal dan nog beter uit de verf kwam. Hier mijn lijstje van de twintig beste films van de jaren ‘00.

20. Le Fabuleux Destin D’Amelie Poulain
Ondertussen is iedereen hem al wel beu gezien. Maar toen hij uitkwam was het een enorm frisse wind. Visueel haalde deze film alles uit de kast en het verhaal deed even vergeten dat de echte wereld niet zo mooi is als die van Amélie.

19. Good Night And Good Luck
Deze zou een gedeelde plaats kunnen hebben met Frost/Nixon, ook een prachtfilm en allebei gaan ze over schaamtelijke periodes van de Verenigde Staten. Maar deze greep net iets harder bij de keel.

18. The Wrestler

De heropstanding van Mickey Rourke in een film die over heropstanding gaat. Schitterend geacteerd, mooie muziek en een simpel maar oprecht verhaal.

17. Lilja 4-ever

Van de regisseur van Fucking Amal en een serieuze emotionele uppercut. Dit was één van de weinige films dit decennium waar ik achteraf echt niet goed van was.

16. 25th Hour

Als er één goed ding uit de aanslagen van 11 september is gekomen was het deze film. Spike Lee’s hommage aan zijn stad.

15. Das Leben Der Anderen

Ijzersterk. Must see. Over hoe de Stassi mensen in de gaten hield in Oost-Duitsland en over de zieke fascinatie die zo’n Stassi officier ontwikkelde voor één van z’n targets.

14. 24 Hour Party People

De verplichte muziekles over Manchester, Joy Division, The Happy Mondays, het ontstaan van de rave … maar vooral over de helaas heengegane Tony Wilson. Een must-see voor alle platenfirma moguls van vandaag.

13. Babel

Een andere Iñárritu film staat hoger op mijn lijst omdat hij hier eigenlijk hetzelfde truukje nog eens over doet. Maar het werkt fantastisch en het maakt hem één van de beste regisseurs van de jaren ‘00.

12. Elephant

Een love or hate film. Heel traag en er gebeurt heel weinig, maar dat zorgt voor een fantastische ontlading op het einde. Ook weer zo’n film die niet had gebeurd door een tragisch voorval: Columbine.

11. WALL-E

Je hebt Pixar en dan heb je al de rest. En het verschil zit ‘m in de aanpak denk ik. Pixar animeert sterke verhalen, de rest animeert en bedenkt dan pas een verhaal.

10. Gran Torinno

Van en met Clint Eastwood over oud worden, tolerantie en tot de jaren van verstand komen.

9. Donnie Darko

Een fantastische (in de twee betekenissen van het woord) low-budget film.

8. (500) Days Of Summer

Eén van de verrassingen dit jaar. Een niet standaard liefdesverhaal, visueel ook weer heel vernuftig en met verschillende lagen. De eerste keer sympathiseer je sowieso met Tom, de keer erna begrijp je Summer dan weer beter.

7. Lost In Translation

Een film die over niets lijkt te gaan, maar uiteindelijk over zoveel gaat. Door deze film wou ik ooit naar Japan gaan, misschien moet ik hem nog eens zien en dat voornemen waarmaken.

6. Kill Bill 1&2

Inglourious Basterds was schitterend en verdiende eigenlijk ook een plaats in deze lijst. Maar Kill Bill topt die film omdat het geen film was maar een ervaring. Deel 1 zien, maanden wachten op deel 2 en omver geblazen worden. Een megalomaan project dat gewoon het simpele universeel verhaal van wraak naar een hoger niveau tilt.

5. 21 Grams

De beste Iñárritu film. Punt. En de standaard voor alle fragmentfilms (vergeet Crash). Met de fantastische Sean Penn en Benicio Del Toro. En ook met de gigantische tepels van Naomi Watts.

4. Eternal Sunshine Of The Spotless Mind

Mooi, ontroerend, herkenbaar en Jim Carrey die bewijst dat hij kan acteren. Een film die ik zonder probleem 1000x achter elkaar wil zien.

3. Into The Wild

Waargebeurd. Sean Penn op de regiestoel. Supermooie soundtrack. Supermooi verhaal. Doet dromen van zelf er een tijd tussenuit te trekken. Maar dan zonder het einde. En met de mooiste quote van de afgelopen 10 jaar: hapiness only real when shared.

2. Requiem For A Dream

Wat Trainspotting voor de jaren ‘90 was was Requiem For A Dream voor de jaren ‘00. Beide films kregen mijn moeder kwaad omdat ze dacht dat ik naar dingen keek die drugs verheerlijkten. Ze had twee keer tot het einde moeten zien. Hard, visueel verbluffend en verplicht materiaal voor iedereen die het nog maar in z’n kop haalt om met drugs te beginnen.

1. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

Ik hou van goede Westerns (toch als er niet in gebareback mountaint wordt). Westerns stralen rust uit. Westerns gaan over simpele eerlijke gerechtigheid. En deze is een lange. Je denkt meer dan eens dat je het einde bereikt hebt en dan gaat hij door en wordt hij nog beter. En op het einde denk je: woooow, dit was de beste film van het afgelopen decennium. En dan heb je gelijk. Want het is de beste. Door de muziek van Nick Cave. Door Brad Pitt en Casey Affleck die beiden vechten voor de titel van beste acteur. Door de fantastisch mooie fotografie. Door de regisseur die hiermee praktisch zijn debuut deed en het aandurfde twee en half uur de aandacht van de kijker te vragen.