Er is weer heel wat moois te beleven op TV de laatste weken. Om te beginnen Zonde Van De Zendtijd dat duidelijk nog een pak straffer geworden is als vorig seizoen. Gevolgd door Oud België, dat schitterend is qua camerawerk, decor en verhaal over de onontkoombare teloorgang van een variététheater (binnen gefilmd in de Vooruit, buiten daar waar de AB te Antwerpen was trouwens).

Maar wat mij vooral wist te boeien de laatste weken was Leuven Hulp. Het begon met verbazing over het concept, dat Woestijnvis toestemming had kunnen krijgen om in een gevangenis te filmen. Het werd dan gevolgd door tja pure sensatiezucht, dat ik wou weten waarom die mensen in de gevangenis waren beland. En dan werd ik geconfronteerd met mijn eigen comfortzone. Sommige van die gedetineerden kwamen niet over als harteloze monsters, maar als gewone mensen die foute keuzes hebben gemaakt.

Toegeven, in het begin vond ik het hele “we gaan theatertje spelen” idee er overbodig aan. Maar naarmate de reeks vorderde, werd ik daar hoe langer hoe meer in meegetrokken. En toen ik daarnet stukjes van die voorstelling zag stond het kiekenvel mij op de armen. Die Palestijn die vertelde hoe hij zijn maten op landmijnen zag lopen, of die stoere Christos dat staat te blijten omdat hij z’n leven nooit heeft kunnen verwerken. Harde, maar eerlijke televisie.

Als iemand die ik ken iets word aangedaan, dan zou ik ook hopen dat de dader de rest van z’n dagen niet meer in de maatschappij doorbrengt. Maar Leuven Hulp gaf die daders een gezicht en een hart, en zelfs al weet ik dat sommigen daarvan quasi beesten zijn met serieuze persoonlijkheidsstoornissen, toch lijkt me jarenlange opsluiting met geen enkel vooruitzicht absoluut geen oplossing.

Mensen zijn maar mensen, en Leuven Hulp was serieus mooie en krachtige televisie.