In het kader van een artworkproject voor de demo van de Matthi zijn soloproject gisteren richting Westhoek getrokken. Er stonden twee stops op het programma: het oude vakantieverblijf Kosmos in Westouter en het Dadipark in Dadizele. In dat eerste ben ik als klein ventje van bijna 11 nog tien dagen op vakantie geweest met de CM ooit.

Eergisteren heb ik Avatar gezien en dat was een serieuze verspilling van tijd en geld. Zo’n slap excuus van een verhaal, en als je persé een boodschap wil meegeven dan kan het wel een tikkeltje harder. Nuja, een ecologische boodschap steken in een film van een half miljard is op zich al hypocriet.

Maar gisteren, daar in Westouter, moest ik wel terugdenken aan een scene uit Cameron zijn vorige film Titanic. Ergens aan het begin zie je het wrak van die boot en dan krijg je een fade naar het schip in z’n gloriejaren. Terwijl ik door de refter, de slaapzalen, het toen hypermoderne zwembad liep kon ik me -ondanks dat het allemaal bijna 16 jaar geleden is- nog perfect voorstellen hoe het daar toen was. De geluiden, de frisse geuren en het kinderlijk enthousiasme van toen had plaats gemaakt voor koude, creepyness en vooral stank. Triestig eigenlijk.

Dadipark was een ander verhaal. Toen we nog maar pas daar waren werden we al vervoegd door enkele West-Vlamingen die ook binnen wilden. En terwijl de Stef even terug was naar de auto omdat hij zich aan de omheining nogal serieus gesneden had kregen we van hem SMS na SMS met de melding “nog volk”. Het was wellicht minder druk dan tijdens de hoogdagen, maar het leek toch nog steeds toeristisch.

Maar ook hier hetzelfde, een gigantisch groot “pretpark” waar tot voor een tien jaar geleden enkel lachende gezichten rondliepen en dat nu zwaar onderkomen is. Ze hadden de langste loopbrug van Europa, maar een accident met een -trouwens levensgevaarlijk uitziende- attractie waarbij een kind zijn arm verloor luidde het begin van het einde in. En nu ligt het daar, troosteloos, in het dorpscentrum van Dadizele te verkommeren. Wie trouwens ooit naar daar wil gaan, de vol-au-vent van restaurant De Historie in het dorpscentrum is enorm aan te raden.

De foto’s zijn het best te consumeren met melancholische muziek. De Matthi zijn project is ambient, maar omdat ik zijn CD niet heb, hieronder een stuk ambient van BT, een artiest die ik deze week ontdekt heb en die heel mooie muziek maakt.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(*) Het nummer heet eigenlijk All That Makes Us Humans Continues maar ik vind ‘t zonder s een betere titel