Zaterdag was het de begrafenis van m’n grootvader. Heel veel valt er daar niet over te vertellen, maar wat wel markant was was dat hij die al helemaal had gepland. Tot de muziek toe. En da’s grappig want ik dacht altijd dat ‘k de enige was die met zoiets bezig was.

Natuurlijk is dat eigenlijk wat stom want het is niet dat je er zelf bij bent. En het is ook niet dat ik van plan ben in de nabije toekomst dood te gaan, maar ge weet maar nooit.

Dus hier mijn verlanglijst: ik wil absoluut niet begraven worden, ik wil absoluut geen kerkelijke dienst en ik wil veel muziek. Hier m’n shortlist op dit moment:

Arcade Fire – Intervention
Omdat het zo dramatisch klinkt.

Jarvis Cocker – I Never Said I Was Deep
Omdat het veel zegt

Joanna Newsom – Clam, Crab, Cockle, Cowrie
Omdat het zo mooi blijft.

Max Richter – On The Nature Of Daylight
Omdat ‘k net Shutter Island heb gezien waar dit nummer keivaak inkwam.

sleepingdog – Prophets
Omdat ik weinig vriendinnen hebben die kunnen zingen. En nog minder die dat dan nog eens zo fenomenaal goed kunnen.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Sigur Rós – Ára Bátur
Omdat schoner bijna niet kan.

65daysofstatic – Radio Protector
Omdat het niet als saaie boel moet eindigen.

Het was een heftige week. En ik weet niet of ik het hier allemaal zo hyperpersoonlijk moet maken. Maar ik weet wel dat wanneer ik dit teruglees binnen een aantal jaar het meer waarde gaat hebben voor mezelf dan de zoveelste indiehype of Youtubevideo. En schrijven werkt altijd heel therapeutisch.

Vorige week woensdag hoorde ik dat het niet goed ging met m’n bompa (die ik peter noemde, omdat toen hij bompa werd en 62 was, hij bompa veel te oud vond klinken). Een aortabreuk, intensive care en absoluut geen goede vooruitzichten. Toen ik hem daar ging bezoeken was dat enorm creepy. Hij zag er goed uit, maar het werd allemaal geregeld door een bataljon aan machines.

Absoluut ni zoals de mens die ik een paar weken ervoor nog thuis zag zitten. De mens die ik kende. De mens met principes. Die een heel aantal jaar tegen m’n moeder heeft gezwegen omdat ze met m’n vader op reis ging voor ze trouwden, om dan de dag van m’n geboorte binnen te komen met “Daar is onzen Timmerman!” en dan alles te vergeten. De mens waarvoor ik de laatste jaren enorm veel respect ben beginnen krijgen. Omdat hij zo veranderde. Van een vrij strenge, afstandelijke en conservatieve man tijdens mijn kinderjaren, naar iemand die zichzelf kon relativeren en goedlachs werd.

Daarnet werden de laatste sacramenten gegeven en mocht de familie zeggen wat ze zich gingen onthouden van hem. En één van de dingen die gezegd werden was “schalks” door mijn vader. En dat typeerde hem het meest. En zo wil ik hem onthouden, een man die een uur kon zwijgen om dan een gevatte opmerking te maken die er los op was. En een man die humor gebruikte als wapen tegen mensen die een andere mening hadden of hem kwaad gedaan hadden.

Mijn woorden waren: iemand die ik liever kon hebben hoe ouder hij werd, door dat relativeren, een superbompa, en iemand waar ik mezelf in herken. Al mijn slechte kanten zag ik in hem, maar ook mijn goeie kanten, en alles daar tussenin (het cynisme, de koppigheid, …).

Ik ga hem missen. Ik wou dat ik die laatste keer dat ik hem bij bewustzijn zag wist dat het de laatste keer zou zijn. Ik wou zoveel maar nu is het te laat. Mijn 62 jaren oudere spiegel is weg en nu moet ik verder.

Mijn oude trouwe iMac heeft vandaag vier kaarsjes uitgeblazen. Vier jaar, da’s bijna honderd jaar in computertijdtermen. Maar het ding doet nog altijd goed zijn best en eigenlijk is het niet veel trager dan mijn nieuwe Macbook.

Op het werk ben ik een Windows gebruiker (zelfs een Windows Vista gebruiker) en dat werkt. Je gaat mij daar niet slecht over horen praten. Ja, Macs hebben geen last van virussen of spyware, en OS X is veel geavanceerder dan Windows in elk opzicht. Maar met Windows lukt mijn job even goed. Kortom, ik ben absoluut geen Windows hater, enkel een enthousiaste Mac gebruiker.

En het grote verschil tussen een Mac en elke andere PC ter wereld zit hem niet in de hardware (die is hetzelfde) en zelfs maar amper in de software, maar in de visie. Apple weet begod goed waar het mee bezig is. De introductie van de iPad -die op het eerste zicht niet zo revolutionair is- is daar een perfect voorbeeld van.

Apple is een bedrijf dat het aandurft om dingen radicaal te wijzigen. Twee maal zijn ze compleet van architectuur overgestapt (van Motorola 68 naar PowerPC en van PowerPC naar Intel) en de overstap van OS9 naar OS X was een totaal nieuw begin.

Toen ze de iPhone bedachten hebben ze een fantastisch platform gemaakt. Niet enkel door de coole bedieningswijze maar ook door zichzelf rechtstreeks tussen de softwareontwikkelaar en de gebruiker te positioneren. Voor de gebruiker is het ideaal want hij heeft een alle beschikbare bij de hand, voor de ontwikkelaar is het ideaal want hij heeft een direct verkoopskanaal en voor Apple is het ideaal want zijn zien inkomsten waar ze zelf weinig of niks voor moeten doen.

Maar de iPhone is klein en je kan er weinig productief op doen. Dus dan is de iPad een logisch vervolg. Die iWorks die gedemonstreerd werd was vet, net zoals dat game. En toch zie ik er op dit moment weinig nut in, ‘t is iets voor de early adopters op het moment. Geen multitasking en geen Flash zijn echt wel pijnpunten, maar ik ben er absoluut zeker van dat Apple die wegwerkt tegen iPhone OS 4.

Want volgens mij is Apple meer van plan. Ik verwacht dat iPhone OS de nieuwe OS X wordt. Dat binnen niet al te veel tijd hun Macbooks en iMacs een touchscreen gaan krijgen. En dat OS X 10.7 misschien zelfs de mogelijkheid krijgt om iPhone/iPad programma’s te draaien. En dat OS XI gewoon iPhone OS gaat zijn. Het is een wilde gok, maar Apple heeft ervaring met het roer gans omgooien, en ik vermoed dat ze op het punt staan om dat nog eens te doen.

Het meest fantastische stuk TV deze avond was niet de uitzending voor Haïti, waar Daan zomaar even Helmut Lotti onder de tafel zong, maar een stuk Man Bijt Hond met de titel 2600. Op Chasing Cars van Snow Patrol zag je vier minuten lang mensen buiten komen uit de fabriek van Opel Antwerpen. Geen commentaar, gewoon mensen die zich een weg baanden door de cameraploegen die hoopten een verklaring te krijgen uit de mond van één van hen.

Het had een stuk kunnen zijn uit een film van Gus Van Sant en het is een supervoorbeeld van wat Woestijnvis het beste doet: mooie televisie maken. Meneer Doktoor, Leuven Hulp, en tegenwoordig veel meer Man Bijt Hond dan vroeger. Ik hoop dat er naast al hun grote producties nog meer plaats komt voor dit soort televisie. Want dit blijft bij, en de 37e aflevering van pakweg De Slimste Mens Ter Wereld echt niet.

En eigenlijk wel een fantastisch nummer …

Er is weer heel wat moois te beleven op TV de laatste weken. Om te beginnen Zonde Van De Zendtijd dat duidelijk nog een pak straffer geworden is als vorig seizoen. Gevolgd door Oud België, dat schitterend is qua camerawerk, decor en verhaal over de onontkoombare teloorgang van een variététheater (binnen gefilmd in de Vooruit, buiten daar waar de AB te Antwerpen was trouwens).

Maar wat mij vooral wist te boeien de laatste weken was Leuven Hulp. Het begon met verbazing over het concept, dat Woestijnvis toestemming had kunnen krijgen om in een gevangenis te filmen. Het werd dan gevolgd door tja pure sensatiezucht, dat ik wou weten waarom die mensen in de gevangenis waren beland. En dan werd ik geconfronteerd met mijn eigen comfortzone. Sommige van die gedetineerden kwamen niet over als harteloze monsters, maar als gewone mensen die foute keuzes hebben gemaakt.

Toegeven, in het begin vond ik het hele “we gaan theatertje spelen” idee er overbodig aan. Maar naarmate de reeks vorderde, werd ik daar hoe langer hoe meer in meegetrokken. En toen ik daarnet stukjes van die voorstelling zag stond het kiekenvel mij op de armen. Die Palestijn die vertelde hoe hij zijn maten op landmijnen zag lopen, of die stoere Christos dat staat te blijten omdat hij z’n leven nooit heeft kunnen verwerken. Harde, maar eerlijke televisie.

Als iemand die ik ken iets word aangedaan, dan zou ik ook hopen dat de dader de rest van z’n dagen niet meer in de maatschappij doorbrengt. Maar Leuven Hulp gaf die daders een gezicht en een hart, en zelfs al weet ik dat sommigen daarvan quasi beesten zijn met serieuze persoonlijkheidsstoornissen, toch lijkt me jarenlange opsluiting met geen enkel vooruitzicht absoluut geen oplossing.

Mensen zijn maar mensen, en Leuven Hulp was serieus mooie en krachtige televisie.

Eens zien, ik moet nog negen muzikale jaren bespreken, maar dat stel ik even uit. Ik moet nog mijn tien beste albums van 2009 kiezen, maar ik vond het nogal een matig jaar dus daar heb ik geen zin in. Aan deceniumalbumlijstjes doe ik al helemaal niet mee en in de beste films van de afgelopen tien heb ik wel zin maar daar moet ik nog eens diep over nadenken.

Dus dan maar 2009 op persoonlijk vlak. Al bij al was het een goed jaar. Een heel goed jaar zelfs. Hobbelig, maar goed.

Vooral de eerste helft was zéér hobbelig, ik werd verliefd, liep een serieus blauwtje en leerde dat mensen niet persé goed zijn of goede bedoelingen hebben. En ik zat vast in een job waar ik niet in kon groeien maar die wel een veilige thuishaven bood. Uit dat tweede ben ik kunnen ontsnappen en tegen al mijn verwachtingen in doorliep ik zonder problemen de sollicitatieprocedure bij mijn huidige job.

Van de zomer onthou ik vooral Dour en Pukkelpop, twee van de meest intense Wannabeservaringen ooit. Twee keer zowat hetzelfde scenario: heel hard werken, heel veel stress, heel weinig slaap, heel veel op elkanders lip zitten (meestal die van Madelien, sorry daarvoor M.) en uiteindelijk toch als team op een paar dagen heel close worden. En u bangelijk amuseren (de springmatten op Dour! zat op het hoofdpodium op Pukkelpop!).

In september begon ik dan op mijn nieuwe job en die eerste weken waren vooral aftasten en het verschil met de vorige job voelen. Die job was een heel rustige nine to five en de keren dat ik daar van afweek waren op één hand te tellen. De nieuwe job is veel onvoorspelbaarder qua uren en veel zwaarder, maar ook zoveel cooler. Ze geeft mij het gevoel dat ik vooruit ga en coole dingen verwezenlijk. Werken leek mij ervoor iets dat je deed naast de dingen die je echt graag doet. Nu is werken ook gewoon leuk.

Dat samen met hoe fantastisch de festivalzomer wel was hebben er dan voor gezorgd dat ik fotografie on-hold gezet heb. Veel mensen keken raar op toen ik dat zei, maar als je vijf jaar iets gedaan hebt, gegroeid bent en op het moment komt dat je alles gezien hebt en voor uzelf niks meer te bewijzen hebt dan lijkt me dat de meest logische oplossing. En de tijd die ik vroeger al wachtend of treinend doorbracht kan ik nu nuttig gebruiken.

Dusja, een goed jaar. Vooral professioneel gegroeid. Dingen die ik vroeger wel kende maar ergens ver in m’n achterhoofd zaten zijn nu parate kennis geworden.

En dat brengt me een beetje tot mijn voornemen voor 2010. Ik wil les gaan geven, avondonderwijs alomvattend webdevelopment. Ik moet het allemaal nog uitzoeken want het is me nog niet echt duidelijk of je een D-cursus moet hebben gedaan of niet. Maar in 2010, in september wellicht, wil ik voor mensen staan en alles wat er in m’n hoofd zit delen.

En hoe was uw jaar? Wat zijn uw voornemens?

De mensen van Wannabes weten het al even, ik stop voor onbepaalde tijd even met concertfotografie. De reden is vierledig.

Ten eerste heb ik het allemaal wat gezien. Uit fotografisch oogpunt, en het kan uit de hoogte klinken, na een festivalseizoen met Werchter, Dour en Pukkelpop is de terugkeer naar zalen een serieuze domper. Uit muzikaal oogpunt besef ik dat ik dit leven wellicht nooit meer een optreden zo overdonderend ga zie als pakweg Arcade Fire of Sigur Ros in 2005 (de periode dat ik vaker naar optredens begon te gaan). Het heeft weinig met fotografie of muziek te maken, maar met gewenning. De kick is weg.

Ten tweede heb ik sinds september een nieuwe job, een job die ik ondertussen de beste job ter wereld vind. Mijn vorige job was een veel te rustige ninetofive (of bij mij meestal een tentosix), mijn huidige job is meer prestatiegericht en eist ook veel meer energie. Ik heb het in september en oktober geprobeerd en zelfs al geraakte ik op tijd in een zaal, ik wou zo snel mogelijk weer thuis zijn want ik was gewoon bekaf. En door de twee te combineren was ik ’s ochtends nog bekaffer en zat ik er tegen vrijdag door. En aangezien mijn werk m’n huur en eten betaalt, en de uitdaging daar wel heel groot is, lijkt me de keuze om me daar op te focussen wel heel logisch.

Ten derde ben ik onlangs 26 geworden. Dat betekent dat een keer op en neer naar Brussel me 13 euro kost. Tel daar nog een paar dure drankjes bij en je zit aan een mooi bedrag per maand. Het is een mythe dat je van rockfotografie rijk kan worden als je niet in dienst bent van een gedrukt medium.

Ten vierde (en dit is de minste reden aangezien het niet enkel op mij persoonlijk slaat) heb ik me de laatste tijd te veel geërgerd aan hoe het webzinelandschap de laatste jaren is veranderd. Iedereen met een camera wil tegenwoordig rockfotograaf zijn en iedereen met genoeg centen voor een domeinnaam begint een webzine. Mij allemaal geen probleem. Maar de laatste tijd lijkt het me dat het voor de platenfirma’s meer uitmaakt wie je vriendjes zijn dan of je kwaliteit levert. Maargoed, ik ga hier niet over uitweiden.

In elk geval zie ik mezelf nog niet Les Nuits Botanique, Eurosonic of Dour missen volgend jaar. De zin om te fotograferen zal wel terugkeren, maar misschien dan meer projectmatig in plaats van à ratio 20 optredens per maand.

Ik had al even zin om er iets over te schrijven maar het ontbrak mij even aan tijd, maar na wat gisteren gebeurd is moet het er toch even uit.

Toen ik een jaar of zestien was en in het klein en beveiligde wereldje dat Boechout heet opgroeide was ik een absolute anti-racist. Ik kon het niet dulden dat er slechte dingen over vreemdelingen gezegd werden. Als er al problemen waren dan was het volledig onze eigen fout, was het een vicieuze cirkel waar we die mensen zelf hadden ingestoken. Mijn wereld was enorm zwartwit toen.

En er zit nog altijd een kern van waarheid in wat ik toen dacht, maar er is veel meer grijs bijgekomen. Slechts een handvol vreemdelingen zijn slecht, maar ze verkakken het wel heel mooi voor de rest.

Ik ben geen racist maar, zo beginnen veel uitspraken. Wel, ik ben geen racist, stem altijd op kleuren die er fris en blij uitzien, maar ik begin langzaamaan mensen te begrijpen die het wel zijn. Het is zo’n complex probleem dat eens je iets meemaakt het moeilijk wordt om de nuances nog te zien, en je makkelijk terugvalt op het simpelere zwartwit.

Eén jaar geleden werd ik overvallen in Brussel. Twee zwarten. Ik ben geen racist, maar ik steek nog steeds de straat over als ik een groep kleurlingen op me zie afkomen. En de tijden dat ik zorgeloos en op mijn gemak door Brussel wandel zijn sindsdien gedaan.

Een paar weken geleden. Een trein van Brussel naar Antwerpen. Alles is rustig tot een tiental Marokkaanse jongeren binnenkomen een autochtoon meisje beginnen te ambeteren. Op de manier waar zij goed in zijn. Naast haar gaan zitten, haar bepotelen en voze dingen zeggen. Hun vrouwen moeten van hen een hoofddoek dragen maar aan die van ons mogen ze ongestoord zitten. Niemand durft iets te zeggen en kijkt gewoon nog wat dieper in de krant die ze aan het lezen zijn. Toen ik zei van “is het nu niet genoeg” kreeg ik een arabisch woord naar m’n kop en zijn ze verder gelopen om waarschijnlijk in de volgende wagon hetzelfde te doen. Het feit dat die jongeren weten dat ze met alles wegkomen legt genoeg bodem voor de rest van hun leven.

Vorige week. Er was ingebroken bij een collega van mij die in Borgerhout woont. Er werd eerst gedacht aan een rondtrekkende bende. Een paar dagen later werd er weer ingebroken, deze keer was hun auto ook gestolen. De auto werd nadien compleet kapot terug gevonden en drie minderjarigen worden opgepakt. Op dit moment lopen die gasten al terug buiten rond (over straffeloosheid gesproken) en mijn collega heeft besloten om te verhuizen. Ze is absoluut geen racist, maar ze is zwanger, voelt zich niet meer veilig, voelt zich bekeken (want haar auto stond een paar straten verder geparkeerd) en wil niet dat haar kind daar opgroeit.

Gisteren. Een heel fijne muzikantendag tot ik telefoon krijg van Jokko. Hij zat op de trein en tussen Brussel-Centraal en Brussel-Noord wordt hij even afgeleid en voor hij goed beseft wat er gebeurde is zijn fotozak weg. Waarde: een goede 7000 euro. Ik ken niemand die harder werkt dan Jokko, en op een paar seconden wordt zijn werk gestolen door twee lowlifes die nog geen dag in hun leven gewerkt hebben. Ik ben geen racist, maar toen ik nadien naar Vorst moest via Brussel-Zuid (het Gommorah van België) en al die nutteloze marginale jeugd zag rondhangen voelde ik een agressie in mij en droomde ik van een België zonder al die problemen.

Ik heb ze altijd verdedigd tegen alle vooroordelen, lang ontkend dat er een probleem is. Maar het is gedaan. De oplossing die het Vlaams Belang of LDD voorstelt is natuurlijk populistisch, laag bij de grond en enorm onrealistisch. We kunnen geen mensen die nog nooit in hun land van herkomst zijn geweest (buiten op vakantie) terugsturen. Maar we kunnen wel het probleem bij de wortels aanpakken. Als de opvoeding thuis schort moeten wij ze geven. Met onze waarden en normen, niet de hunne. Als ze misstappen begaan moeten ze gestraft worden, in betere instellingen waar ze niet slechter uitkomen dan ze erin zijn gegaan. Er moet meer gehamerd worden op integratie, 95% van de ingeweken nationaliteiten kan het (over geloof heen) dus die andere 5% moet het ook kunnen. Beter onderwijs, meer kansen, hoger opgeleide allochtonen, huisje, tuintje, kindje en een goeie job. En dan zijn we er.

Allemaal heel utopisch, zeker zolang de linkerhelft oogkleppen draagt.

Vanmorgen tijdens het surfen ontdekte ik dit filmpje:

Het is het Duits (en allicht door een online casino geplaats) en het komt op het volgende neer. Neem dat je online roulette speelt en je houdt je aan deze regels: gok altijd op rood of zwart (of even en oneven), gok altijd één euro, win je dan blijf je gewoon doorgokken met één euro op dat veld, verlies je dan verdubbel je je inzet op dat veld.

Theoretisch (en zo meteen leg ik de gaten uit) komt het erop neer dat als je bijvoorbeeld op zwart gokt en het is al 4 keer rood geweest je vijftien (1+2+4+8) euro kwijt bent, op zwart ligt ondertussen 16 euro, dus met wat geluk heb je sowieso 1 euro winst. Lukt het niet dan ben je 31 euro kwijt maar kan je er tweeëndertig winnen.

Het klinkt allemaal waterdicht. Okee … de kans is niet echt 50/50 want je hebt ook nog de 0 maar dat waterkansje van 1/37 doet er niet zoveel toe.

Dus ik dacht van het eens te proberen. Geregistreerd op een casinosite en het minimumbedrag aan chips gekocht. Mijn twintig euro werden er bijna 40 en dan ging het stijl bergaf. Het moet maar 5 keer fout lopen en je bent quasi bankroet, en van terugkrabbelen is geen sprake want vanaf je het systeempje niet meer kan volgen ben je uw geld kwijt.

Dusja, een keer naar de supermarkt kwijt. Jammer. Omdat ik benieuwd was naar hoe zo’n systeem dat onfeilbaar lijkt te zijn toch mensen in ‘t zak kan zetten maakte ik snel een simulatie. Het gemiddelde van 10000 spelletjes van 1000 beurten (voor de lol heb ik de correctere versie van hieronder ook eens gedaan met oneindig aantal beurten tot bankroet – je verliest elke keer) met een telkens oplopend startbedrag.

De resultaten zagen er niet slecht uit. Met 20 euro start was de kans op verlies wel bijna 100%, maar als je met bedragen van boven de 500 euro zou spelen daalde dat naar een goeie 5% en bij 1000 euro was het zelfs 0.1%. De VISA dan maar even leegplunderen?

Hmm … één ding vergeten. Alle online casino’s hebben een maximuminzit en bij die waar ik speelde was dat 50 euro. Dat wil dus zeggen dat je bij 5 keer verlies met een probleem zit, want 64 kan je niet inzitten dus je hebt al sowieso een serieus verlies. Mijn simulatie aangepast en er een grafiekje van gemaakt:

Zoals je kan zien daalt zowel het gemiddeld verlies (geld dat je dus effectief verliest) als de kans dat je bankroet gaat voor het einde van de 1000 beurten drastisch maar je geraakt nooit boven het verlies. Zelfs wanneer je met een startkapitaal van 83886080 euro speelt (die je beter in een privéjet zou steken) verlies je nog steeds 0,00023982799053192% (een slordige 200 euro). En boven die nul uitkomen gaat niet, want je speelt een spel dat dubbel in je nadeel is: je hebt enerzijds de kans dat er 6 keer dezelfde kleur gespeeld word en anderzijds de kans dat je op 0 beland.

Nu is de simulatie heel erg klinisch en zou je er nog van uit kunnen gaan dat de kans dat je vier maal na elkaar dezelfde kleur hebt klein is. Daarom heb ik ze even herhaald met dit in gedachten. Na drie keer winst met dezelfde kleur verandert de computer van kleur. Het verlies is kleiner maar boven de 0 wordt niet geraakt.

Het schijnt dat je moet vermelden bij een gesponsorde post dat hij gesponsord is. Dus bij deze: de zéér fijne mensen van het PR-bureau PRIDE hebben mij de afgelopen weken twee cadeautjes gestuurd.

Het eerste was een gigantische fles Jägermeister, de Megameister. 1,75 liter met zo’n handig duwkraantje. De bedoeling was om gisteren op de jaarlijkse Wannabesvergadering dat op te drinken en er een grappig filmpje van te maken, maar dat werd een beetje tegengewerkt door twee zaken …

Ten eerste had ik ’s ochtends door overslapen en gebrek aan koffie in huis (geen reclame) een Burn Energy Shot gedronken en was ik de ganse middag en avond zo ziek als een hond. (Nuchterste Wannabesvergadering ooit). En ten tweede was de fles vorig weekend bij bezoek al opengegaan en had ik de stop per ongeluk weggegooid.

Maar dat neemt niet weg dat er goede dingen over Jägermeister te schrijven zijn. Mijn eerste ervaring met de duitse kruidendrank voor jagers was dit jaar in Denemarken op het VICE feestje. Het was het enige gratis drinken en ik herinner me vooral de gigantische kater de dag nadien (en het agressieve gedrag tegenover Tjeu en vice versa – maar daar is geen drank voor nodig). Echt lekker vond ik het echter totaal niet.

Maar nu het zo in m’n ijskast staat en het niet op feestjestempo naar binnen gewerkt moet worden vind ik het een aangename drank. Je krijgt het er lekker warm van, het is de ideale nachtmuts en omdat het een aparte smaak heeft bestaat ook het gevaar niet dat de fles op één avond leeg is. Dus … de ideale drank voor de komende winteravonden.

Het tweede cadeau stond vannacht voor m’n deur en dat is een designverpakking suiker van Tienen. Vier belgische designers (Gilles Vranckx, Tyl Destoop, Mario De Koninck en Lisa Allegretta) mochten een verpakking bedenken en die liggen nu in de winkel onder de naam Limited Edition. Binnenin de doos zitten nog steeds de eeuwig saaie witte suikerklontjes. Het is een cool idee zo’n limited edition maar ze hadden het net iets verder dan de buitenkant kunnen trekken. Bijvoorbeeld de tekeningen van de doos in gekleurde suikerklontjes namaken. Ik zeg maar wat.

Hier kan je tassen winnen. Om je koffie met Tiense Suiker uit te drinken.