Ik had al even zin om er iets over te schrijven maar het ontbrak mij even aan tijd, maar na wat gisteren gebeurd is moet het er toch even uit.

Toen ik een jaar of zestien was en in het klein en beveiligde wereldje dat Boechout heet opgroeide was ik een absolute anti-racist. Ik kon het niet dulden dat er slechte dingen over vreemdelingen gezegd werden. Als er al problemen waren dan was het volledig onze eigen fout, was het een vicieuze cirkel waar we die mensen zelf hadden ingestoken. Mijn wereld was enorm zwartwit toen.

En er zit nog altijd een kern van waarheid in wat ik toen dacht, maar er is veel meer grijs bijgekomen. Slechts een handvol vreemdelingen zijn slecht, maar ze verkakken het wel heel mooi voor de rest.

Ik ben geen racist maar, zo beginnen veel uitspraken. Wel, ik ben geen racist, stem altijd op kleuren die er fris en blij uitzien, maar ik begin langzaamaan mensen te begrijpen die het wel zijn. Het is zo’n complex probleem dat eens je iets meemaakt het moeilijk wordt om de nuances nog te zien, en je makkelijk terugvalt op het simpelere zwartwit.

Eén jaar geleden werd ik overvallen in Brussel. Twee zwarten. Ik ben geen racist, maar ik steek nog steeds de straat over als ik een groep kleurlingen op me zie afkomen. En de tijden dat ik zorgeloos en op mijn gemak door Brussel wandel zijn sindsdien gedaan.

Een paar weken geleden. Een trein van Brussel naar Antwerpen. Alles is rustig tot een tiental Marokkaanse jongeren binnenkomen een autochtoon meisje beginnen te ambeteren. Op de manier waar zij goed in zijn. Naast haar gaan zitten, haar bepotelen en voze dingen zeggen. Hun vrouwen moeten van hen een hoofddoek dragen maar aan die van ons mogen ze ongestoord zitten. Niemand durft iets te zeggen en kijkt gewoon nog wat dieper in de krant die ze aan het lezen zijn. Toen ik zei van “is het nu niet genoeg” kreeg ik een arabisch woord naar m’n kop en zijn ze verder gelopen om waarschijnlijk in de volgende wagon hetzelfde te doen. Het feit dat die jongeren weten dat ze met alles wegkomen legt genoeg bodem voor de rest van hun leven.

Vorige week. Er was ingebroken bij een collega van mij die in Borgerhout woont. Er werd eerst gedacht aan een rondtrekkende bende. Een paar dagen later werd er weer ingebroken, deze keer was hun auto ook gestolen. De auto werd nadien compleet kapot terug gevonden en drie minderjarigen worden opgepakt. Op dit moment lopen die gasten al terug buiten rond (over straffeloosheid gesproken) en mijn collega heeft besloten om te verhuizen. Ze is absoluut geen racist, maar ze is zwanger, voelt zich niet meer veilig, voelt zich bekeken (want haar auto stond een paar straten verder geparkeerd) en wil niet dat haar kind daar opgroeit.

Gisteren. Een heel fijne muzikantendag tot ik telefoon krijg van Jokko. Hij zat op de trein en tussen Brussel-Centraal en Brussel-Noord wordt hij even afgeleid en voor hij goed beseft wat er gebeurde is zijn fotozak weg. Waarde: een goede 7000 euro. Ik ken niemand die harder werkt dan Jokko, en op een paar seconden wordt zijn werk gestolen door twee lowlifes die nog geen dag in hun leven gewerkt hebben. Ik ben geen racist, maar toen ik nadien naar Vorst moest via Brussel-Zuid (het Gommorah van België) en al die nutteloze marginale jeugd zag rondhangen voelde ik een agressie in mij en droomde ik van een België zonder al die problemen.

Ik heb ze altijd verdedigd tegen alle vooroordelen, lang ontkend dat er een probleem is. Maar het is gedaan. De oplossing die het Vlaams Belang of LDD voorstelt is natuurlijk populistisch, laag bij de grond en enorm onrealistisch. We kunnen geen mensen die nog nooit in hun land van herkomst zijn geweest (buiten op vakantie) terugsturen. Maar we kunnen wel het probleem bij de wortels aanpakken. Als de opvoeding thuis schort moeten wij ze geven. Met onze waarden en normen, niet de hunne. Als ze misstappen begaan moeten ze gestraft worden, in betere instellingen waar ze niet slechter uitkomen dan ze erin zijn gegaan. Er moet meer gehamerd worden op integratie, 95% van de ingeweken nationaliteiten kan het (over geloof heen) dus die andere 5% moet het ook kunnen. Beter onderwijs, meer kansen, hoger opgeleide allochtonen, huisje, tuintje, kindje en een goeie job. En dan zijn we er.

Allemaal heel utopisch, zeker zolang de linkerhelft oogkleppen draagt.

Eerst van al: een gelukkig kerstfeest! Ik heb er net een uur of acht aan tafel opzitten met ontzettend lekker eten, en ook ontzettend veel gezever. Over het Vlaamsch Belang.

De ouders van mijn tante zijn radicale Vlaams Belangers. Hun leve lang wasserettes gehad waar ze het moesten hebben van mensen zonder wasmachine, maar nu hard afgeven op wat ooit hun cliënteel was. Ze zien geen blanken meer op straat, hun pastoor zegt tijdens de mis ze moeten denken aan de moslims die de dag nadien offerfeest hebben en dat is schandalig en oh nee Marie-Rose is zeker niet samen met Frank Vanhecke want dan zouden ze dat wel toegeven.

Ik heb het al lang opgegeven om ertegenin te gaan. Maar van hun grootste argument word ik wel kwaad: “en al de mensen die ons ongelijk geven wonen er niet tussen”. Nee, ‘t is waar, ik woon in suburbia en ik moet de eerste kleurling hier (buiten die van de pita) nog tegenkomen. Maar ik werk wel in één van de minder fijne buurten van Antwerpen, ik zie daar ook dingen die fout zijn en ik zie daar bitter weinig originele belgen. Maar dat is echt geen reden om kortzichtig te worden en te gaan haten.

Toen ik in Brussel overvallen werd waren dat twee negers. Maar voor die twee lopen er duizenden rond die nog nooit en vlieg hebben kwaad gedaan en die perfect meedraaien in onze maatschappij. En ik weiger om een hele bevolkingsgroep over dezelfde kam te scheren. Daarbij vind ik de islam een veel vredelievendere godsdienst (op een paar extremisten die vliegtuigen kapen na) dan “ons” christendom. Lees er de paus zijn toespraken maar eens op na.

Maar dus … die mensen aan tafel behoren tot twee generaties geleden. Toen ik gisteren bijna met tranen in mijn ogen naar de slotshow van Music For Life zat te kijken kreeg ik even weer een enorm geloof in onze generatie. Wij zitten niet in koude kerken te bidden voor beterschap, wij doen er gewoon wat aan. En dat is kerstmis, niet uzelf volproppen en cadeau’s krijgen, maar de dingen beter maken voor iedereen. En die Vlaams Belangers? Bitterheid roeit zichzelf wel uit.

(halve Flaming Lips Post #5)

Toen ik afstudeerde aan de KHM kregen we een saaie speech van een saaie kerel van een saai bedrijf, in Amerika krijg je blijkbaar iets sneller inspirerende speeches. Zoals deze geniale Stay Hungry, Stay Foolish van Steve Jobs, of die hieronder van Wayne Coyne.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik mijn broek serieus versleten heb in school (en broeken van de H&M verslijten heel snel). De dingen waar ik het meest aan heb gehad daar zijn achteraf bekeken de dingen die het minst met computers te maken hadden. Maar voor één ding ben ik die school enorm dankbaar, en dat is de buitenlandse stage die ik in Amsterdam heb mogen doen, ondertussen bijna drie jaar geleden.

Ik had daar een huisgenoot (en studierichtinggenoot) en het contrast met mij kon niet groter zijn. Hij werkte in een big bozobedrijf, ik bij een muziekmagazine. Ik verkende elke avond Amsterdam, hij is zelfs niet tot bij de Dam geraakt. Hij ging elk weekend braaf naar huis, ik nodigde mensen uit of deed mijn eerste muzieknerdfeestje. Ik besloot zelfstandige te worden omdat ik geen zin had in big bozobedrijven, hij ging nadien bij één werken.

PETA (de grootste dierenrechtenorganisatie ter wereld) besloot op onderzoek uit te trekken en een verborgen camera te installeren bij het slachthuis dat de titel “Leverancier van het jaar” door fastfoodgroep KFC gekregen had. De beelden zijn op z’n minst schokkend te noemen: werknemers die voetballen met levende kippen, levende kippen die tegen de muur worden gegooid, waarop gesprongen wordt, die voor de fun onthoofd woorden. Denk volgende keer dat je Chicken McNuggets eet even aan deze beelden en vraag jezelf eens af of het echt nodig is dat dieren moeten lijden voor jou eetlust. (via Bob)

Het filmpje