Verhalen, da’s wat de samenvatting van wat films te bieden hadden de afgelopen tien jaar. Eind jaren negentig waren ze dat wat vergeten en draaide het enkel nog om grotere budgetten, meer special effects en minder plot. Arthouse groeide het afgelopen decennium uit van iets dat de groezelige filmzaaltjes ontgroeide en zonder probleem naast grote hollywoodproducties gezet kon worden, en meestal dan nog beter uit de verf kwam. Hier mijn lijstje van de twintig beste films van de jaren ‘00.

20. Le Fabuleux Destin D’Amelie Poulain
Ondertussen is iedereen hem al wel beu gezien. Maar toen hij uitkwam was het een enorm frisse wind. Visueel haalde deze film alles uit de kast en het verhaal deed even vergeten dat de echte wereld niet zo mooi is als die van Amélie.

19. Good Night And Good Luck
Deze zou een gedeelde plaats kunnen hebben met Frost/Nixon, ook een prachtfilm en allebei gaan ze over schaamtelijke periodes van de Verenigde Staten. Maar deze greep net iets harder bij de keel.

18. The Wrestler

De heropstanding van Mickey Rourke in een film die over heropstanding gaat. Schitterend geacteerd, mooie muziek en een simpel maar oprecht verhaal.

17. Lilja 4-ever

Van de regisseur van Fucking Amal en een serieuze emotionele uppercut. Dit was één van de weinige films dit decennium waar ik achteraf echt niet goed van was.

16. 25th Hour

Als er één goed ding uit de aanslagen van 11 september is gekomen was het deze film. Spike Lee’s hommage aan zijn stad.

Ik had niet verwacht dat een film dit jaar het vakmanschap van Tarantino’s Inglourious Basterds zou kunnen tippen, maar het is toch gebeurd, door het debuut van Neill Blomkamp.

Gebaseerd op zijn eigen ervaringen tijdens de Apartheid in Zuid-Afrika, vertelt District 9 het verhaal van één miljoen aliens die komen vast te zitten op aarde en in een sloppenwijachtig vluchtelingenkamp te Johannesburg worden opgesloten. Omdat de bewoners van Johannesburg niet wensen samen te leven met aliens wordt door de Multi National United organisatie beslist om ze te verhuizen naar een groter, meer afgelegen tentenkamp. Wikus Van De Merwe leidt die operatie … en meer vertellen zou een spoiler zijn.

De documentairestijl, de fantastische special effects, het steengoede verhaal en de verdoken maatschappelijke boodschap maken van District 9 een instant klassieker. Zelfs al heb je niks met alienfilms -ik heb geen seconde het gevoel gehad naar onwaarschijnlijke science fiction te kijken- blijft dit de absolute aanrader van het jaar.

Wow, al even niks meer geschreven. Mede te danken aan een ontzettend drukke agenda (de afgelopen weken mochten we huisfotograaf spelen voor Pukkelpop, was er Feeërieën en werd er ook een heel klein beetje gegigendad) en het goede weer.

Toen ik bijna 11 was ging ik de laatste dag van de zomervakantie met de bomma naar de Zoo. De dag erna begon de school weer begon zat ik in de klas bij de tirannieke meester Luc en zowat elke seconde had ik heimwee naar die laatste vakantiedag. Niet naar de rest van de zomervakantie -die allicht ook heel fijn was- maar naar die laatste dag in de Zoo.

Vijftien jaar later heb ik geen zomervakantie meer en gaat al mijn verlof naar festivals, waar ironisch genoeg nog hardere en langere werkdagen geklopt worden, maar de parallel is er. Morgen begin ik op mijn nieuwe job. En in tegenstelling tot vijftien jaar geleden kijk ik er niet tegenop en zal de parallel met meester Luc hopelijk niet te trekken zijn, maar toch voelt vandaag als de laatste dag van een periode. Out with the old, in with the new.

De Zoo van toen is gisteren vervangen door het bekijken van de fantastische Inglourious Basterds. Tarantino heeft zichzelf in elk aspect weeral overtroffen, en zijn liefde voor cinema spat elke seconde van het scherm. Ik weet niet hoe de man het doet maar hij weet wraak zo knap te verfilmen dat je na twee uur en half vastgekluisterd in uw zetel te hebben gezeten niet anders dan wow kan uitbrengen . Elke scene zit zo vakkundig in elkaar, is zo fantastisch mooi gefilmd en bouwt zo goed op naar de weergaloze finale. Ik heb m’n moeder ooit naar Kill Bill gestuurd en daar zaagt ze nog om, maar ik denk dat zij zelfs Inglourious Basterds zou kunnen appreciëren. En al die oude kneuten die zagen dat Tarantino geen geschiedenis mag herschrijven mogen ophouden met zagen, want het had serieus kickass geweest als het zo gelopen zou hebben.

Maargoed, laatste werkdag. Bonjorno!

De witte MacBook is officieel dood en omdat er nog wat festivals aankomen heb ik me er noodgedwongen een nieuwe besteld. En mede daardoor moest ik even terugdenken aan deze ontzettend krachtige Applereclame van ondertussen meer dan tien jaar geleden.

Ik had het er net over met Elke. Apple verkoopt in de eerste plaats een idee, een imago. Iets waar een Dell of HP nooit mee zou wegkomen. Ze zijn de underdog met ijzersterke producten en ze kunnen het zich veroorloven.

Maardus … tijd voor reclame.

Nooit gedacht dat een film die draait rond een interview zo boeiend kon zijn. Maar het from zero to hero concept van een talkshowhost die zo maar even 2 miljoen dollar uit z’n eigen zak betaalt voor de grootste rotzak in de tijd te kunnen interviewen werkt wel. Die rosse uit Happy Days weet ook een heel menselijk beeld van beide protagonisten te scheppen. Frost is een TV-figuur op een dwaalspoor die eens heel goed wil scoren, en Nixon heeft naast alle rotzakkerij toch nog iets goeds in zich.

Ik hoop dat als niemand George W. Bush aanklaagt, er iemand een journalist evenveel ballen heeft als David Frost. Want soms kan een publieke schuldbekentenis evenveel deugd doen als de elektrische stoel.

Net de schitterende documentaire over geloof van komiek Bill Maher gezien. Hij deelt met mij de mening dat geloof zowat de slechtste uitvinding ooit is. Irrationeel, en voor mensen die geen verantwoordelijkheid willen nemen voor hun daden. Ik heb een paar keer bijna van m’n stoel gelegen, want Bill is heel gevat, kort op de bal en neemt geen blad voor de mond. Maar van z’n slotbetoog is om stil van te worden:

‘Faith means making a virtue out of not thinking. It’s nothing to brag about. And those who preach faith and enable and elevate it are intellectual slave holders, keeping mankind in a bondage to fantasy and nonsense that has spawned and justified so much lunacy and destruction.

If you belonged to a political party or a social club that was tied to as much bigotry, misogyny, homophobia, violence and sheer ignorance as religion is, you’d resign in protest. To do otherwise is to be an enabler… If the world does come to an end here, or wherever, or if it limps into the future decimated by the effects of religion-inspired nuclear terrorism, let’s remember what the real problem was, that we learned how to precipitate mass death before we got passed the neurological disorder of wishing for it. ‘

Om in de kerstsfeer te blijven: een zotte kortfilm van de regisseur van Linkeroever. Geschift verhaal én een heerlijke cameltoe in het begin.

Black XXX-Mas

Een beetje eerherstel. Het heeft me vijf keer gekost om hem uit te zien, en dat zegt op zich al wel wat. Maar er vallen over Christmas On Mars wel een paar goede dingen te zeggen:

• het is met momenten fantastisch goed in beeld gebracht
• je moet het Wayne Coyne geven, een ruimteschip nabouwen in je tuin en zeven jaar aan een film werken met absoluut geen budget is vrij fantastisch
• de meeste “acteurs” zijn vrij slecht, maar de kapitein van het schip is geniaal, en zelfs al zegt hij geen woord, elke keer als Wayne in beeld komt vliegt het charisma van het scherm
• het verhaal stelt niet zoveel voor, maar de essentie is wel mooi en er zitten een paar coole quotes in

Dus ja, ondanks alle gebreken is het wel een film die je minstens één maal gezien moet hebben. Zij het als Flaming Lips of als cultfan. En als je hem ziet, zet het volume zo luid mogelijk, dat maakt de trip net iets beter.

Ik heb ‘t al drie keer geprobeerd (en de film duurt ochgod 80 minuten) maar ik krijg Christmas On Mars van The Flaming Lips niet uitgekeken. Het lijkt op een Ed Wood film, even slecht geacteerd enal, maar dan saai, zonder verhaal en zonder iets om naar uit te kijken. Misschien probeer ik vanavond nog eens, en blijkt het de beste film van ‘t jaar te zijn, maar ik vrees ervoor.

Hopelijk maken de mannen nu een steengoede plaat (Yoshimi II) en geven ze terug optredens die weken nazinderen, want na het rommeltje op Pukkelpop en nu Christmas On Mars begin ik mijn hoop in hen wat te verliezen.

En dit bedoel ik dus met weken nazinderen:

Tweeduizendacht is nog maar net bezig en er is al een must-see film: Juno. Een lichte feelgood komedie over een tienerzwangerschap die alle clichés mooi ontwijkt en zo een kruising tussen Little Miss Sunshine, Ghost World en Garden State lijkt. Geen zware moraliserende boodschap maar gewoon een heel mooie film, met een heel sterkt script die je van begin tot eind boeit. En met een zalige soundtrack samengesteld door Kimya Dawson met daarop The Moldy Peaches en haarzelf, maar ook Sonic Youth, Cat Power en Belle & Sebastian.