“29 years, 25 studio albums, 22 live albums, 24 Peel Sessions, 49 Members”

Met deze woorden begint The Wonderful And Frightening World Of Mark E Smith, een BBC4 documentaire over de enige constante die The Fall in heel haar bestaan gekend heeft: Mark E Smith. Een geschift man, een tiran, een dronkaard maar tegelijk ook wel het muzikale genie dat The Fall al die jaren draaiend heeft gehouden.

Aan de hand van interviews, met hemzelf (voornamelijk dronken gebrabbel), z’n ex-bandleden, enkele mensen die opkomst van The Fall van dichtbij hebben meegemaakt en de grote Peel himself wordt een beeld geschets van dit rare mannetje en hoe hij door al die jaren heen onveranderd is gebleven.

Beste quote uit de docu: “After all these years I still don’t know if I like the music of The Fall, but I love The Fall”.

The Fall speelt op 26 januari in Petrol

Ok, dit moet de meest bizarre film zijn die ik ooit heb gezien. De film opent met de kruisiging van een langharig persoon (die nogal wat wegheeft van Jezus) door een horde kinderen. Hij wordt gered door een dwerg die handen en benen mist en na een joint samen te hebben gerookt sluiten ze vriendschap en trekken ze naar Mexico stad. Daar heeft een leger de macht in handen en worden onschuldige mensen op straat afgemaakt. De Jezusfiguur gaat daar aan de slag bij een padden- en kikkercircus (waar een voorstelling over de invasie van Mexico loopt), om zich vervolgens bij enkele Romeinen lazarus te drinken die op hun beurt een mooi Christusbeeld uit varkensvet van hem maken.

Onze Jezus pikt dit niet en vernietigt alle beelden wanneer hij uit zijn roes ontwaakt. Zijn eigen beeld spaart hij en neemt hij mee naar de Kerk, waar hij wordt buitengesmeten door de priester die het bed reeds deelt met een Christusfiguur. Uiteindelijk belandt Jezus op de markt waar een grote toren staat waar geregeld wat goud uit naar beneden komt. Hij besluit naar boven te gaan en ontmoet daar de Alchemist die hem aanbiedt om voor hem goud te maken. Wat dan volgt is een nogal pijnlijk uitziend proces waarbij uit zweet en stront goud gemaakt wordt en een voorstelling van “de 7 anderen”. Stuk voor stuk machtige figuren die bij de Alchemist zijn komen aankloppen voor onsterfelijkheid. Met zijn negenen plannen ze een tocht naar The Holy Mountain want daarop zetelt een raad van 9 wijzen, allen onsterfbaar en oppermachtig. Het plan is daar de macht over te nemen.

The Holy Mountain is op zijn minst psychedelisch te noemen. Het verhaal loopt niet altijd even logisch maar eens je daar wat aan gewend bent is het een hele ervaring. Naast de meest bizarre film die ik ooit zag moet ‘t ook de film met de meeste symboliek zijn en dat zorgt ervoor dat hij enorm veel diepgang heeft en veel stof tot nadenken geeft.

It’s the sense of touch. In any real city, you walk, you know? You brush past people, people bump into you. In L.A., nobody touches you. We’re always behind this metal and glass. I think we miss that touch so much, that we crash into each other, just so we can feel something.

Wat een machtige quote om een film mee te beginnen. En wat een machtige film. Verschillende mensen komen samen in een auto-ongeval en niemand is wie hij/zij lijkt. De verhalen lopen lekker door elkaar, worden af en toe melig (maar nooit té melig) en laten de kijker met een verwarde indruk na.

Eén van de weinige dingen uit Hollywood dat de moeite waard is om te gaan zien dit jaar ( bekijk op z’n minst de trailer).

Een jonge boeddhistische monnik wordt opgevoed door een oude boeddhistische monnik op een vlot dat drijft in een groot meer. De jonge boeddhistische monnik wordt ouder en besluit nadat hij verliefd is geworden het vlot in te ruilen voor de echte wereld. Het duurt echter niet lang voor hij terugkeert.

Voor het fenomenale Bin-Jip regisseerde Ki-duk Kim reeds deze prachtprent. Net zoals in Bin-Jip zijn de conversaties tot het absolute minimum beperkt en spreekt de film vooral door middel van beelden en symboliek. Ik vond Bin-Jip net dat tikkeltje beter, maar deze is ook absoluut een aanrader voor de liefhebber van de betere Aziatische film.

En daarmee:

Muriel is een meisje dat in de fabriek ergens op de boerenbuiten werkt. Op een dag pakt ze plots haar valiezen, laat ze haar ouders achter en verhuist ze naar Brussel om daar in het museum te werken als gids. Ze huurt een studio en komt zo in contact met Laura, een vrouw die dringend een kind wil omdat ze haar zieke moeder heeft wijsgemaakt dat ze zwanger is. Haar vriend Oscar wil haar dat kind niet schenken en dus gaat ze maar op zoek naar een man die dat wel wil. Nadat Oscar gedumpt is wordt Muriel stiekem verliefd op hem.

Een film is goed als hij verbaast. En dat deed Meisje meermaals. Ten eerste om de prachtacteerprestaties de drie hoofdrolspeelsters, maar ook van Matthias Schoenaerts (die opvliegende typ uit Any Way The Wind Blows) en Wim Opbrouck. Ten tweede om het eenvoudige en uit het leven gegrepen verhaal dat waar de film slechts een kort moment van laat zien. Ten derde om het feit dat Brussel er niet als een grijze grauwe stad uitkomt. En ten vierde, en vrij gedurfd voor de brave vlaamse cinema, omdat er nogal kwistig met naakt wordt omgesprongen (2 meisjemasturbatiescenes!!!).

Maggie, een hillybillymeisje dat niets te verliezen heeft belandt in de boksclub van de oude bokstrainer Frankie. Hij weigert haar te trainen totdat hij zijn sterbokser verliest aan een zakenman en Maggie haar levensverhaal tegen hem vertelt. Maggie blijkt al snel enorm goed haar mannetje te kunnen staan en werkt zich begeleid door Frankie naar de top. Tijdens de wedstrijd voor de kampioenstitel loopt het echter geweldig mis.

Naast de bokscarriere van Maggie, die de rode draad door Million Dollar baby is, lopen er nog een aantal andere verhalen en kleurige personages door de film. Hierdoor en door de bocht van 180 graden die de film ergens halverwege maakt is Million Dollar Baby slechts 25% boksfilm en 75% sociaal drama. De hillybillyfamilie van Maggie die duidelijk als een blok beton op haar weegt, het verhaal van Danger en de familiale geschiedenis van Frankie dragen allemaal bij tot een goed gevuld verhaal dat gemakkelijk de ruime twee uur die het heeft kan vullen. Een aantal keer worden nogal goedkope Hollywoodtrucs gebruikt om het nog net allemaal iets sentimenteler te maken dan het is, maar dit doet weinig af van de kwaliteit van Million Dollar Baby. Een goed geschreven verhaal en magnifieke acteerprestaties maken van deze film een film die best de moeite waard is om te bekijken.

Sin City is een fictieve stad uit de stripboeken van Frank Miller. Haar bewoners: bandieten, lekkere hoeren, corrupte flikken en politici en ander tuig. In deze stad spelen zich drie verhalen af: (spoilers ahead)

1. Flik Hartigan redt de 11-jarige Nancy uit de handen van Roark Jr., een fils-de-papa die graag onder de rokjes van kleine meisjes zit. Dankzij de corruptie belandt Hartigan echter achter de tralies.
2. Tot zijn eigen verbazing belandt de afgrijselijke Marv in bed met de bloodmooie Goldie. Tijdens de nacht wordt zij in alle stilte vermoord. Marv zweert wraak en moordt zijn weg tot bij de schuldige.
3. Een ex van Shellie doet een beetje moeilijk in haar appartement. Nadat haar vriendje Dwight hem een les geleerd heeft vlucht hij samen met zijn kameraden Old City in, een deel van de stad dat bestuurd wordt door prostituees. Daar loopt alles een beetje uit de hand …

Qua regie en vormgeving is er op Sin City bitter weinig aan te merken. Robert Rodriguez bevestigt een onovertrefbaar actiefilmregisseur te zijn, Frank Miller bewijst dat hij veel beter kan dan Robocop 2 en Electra en de invloed van gastregisseur Quentin Tarantino is duidelijk aanwezig. Niet alle drie verhalen zijn even sterk, verhaal drie is duidelijk zwakker dan de twee voorgaande maar bevat wel de coolste actiescenes, maar het geheel en de paar momenten waarop de verhalen (soms bijna onmerkbaar) kruisen zijn boeiend genoeg om twee volle uren mee te vullen. Laat delen 2 & 3 maar komen …

Dankzij de Nick kon ik gisterenavond naar de avant premiere van Gus Van Sants nieuwe film Last Days. Deze film is geïnspireerd op de laatste dagen van Kurt Cobain. Gevlucht uit het afkickcentrum verblijft het Blake bij enkele vrienden. Deze laten hem volledig aan zijn lot over en praten enkel tegen hem wanneer ze geld of advies nodig hebben. Een privédetective uitgestuurd door zijn vrouw zit hem op de hielen en zijn hernomen druggebruik swingt de pan uit. Een uitnodiging van een vriendin om het hele clichébestaan achter zich te laten negeert hij en wanneer zijn zogenaamde vrienden het huis verlaten blijft hij alleen achter.

Ondanks het hele Cobainverhaal is Last Days is vooral een Gus Van Sant film. Wie Elephant maar niets vond zal zich tijdens deze film mogelijk nog harder vervelen en zelfs fans van Elephant gaan de zaal waarschijnlijk niet met hetzelfde gevoel verlaten. Last Days is stroever en het onderwerp leent zich minder goed tot het observatorische dat Elephant zo goed maakte. Desondanks bevat Last Days een paar stukke fantastische cinema waarvan vooral het stuk waar acteur Michael Pitt deze song (naar het schijnt volledig geimproviseerd) speelt terwijl de camera vanop een afstand bewegingloos toekijkt zal bijblijven.

Last Days is niet de ultieme Cobainsamenvatting en ook niet de beste Van Sant film. Toch is het een genietbaar stukje cinema met fantastische fotografie en een reeks hele goede acteurs. Niemand had Blake/Cobain beter kunnen spelen dan Michael Pitt en ook het kleine rolletje van Sonic Youth’s Kim Gordon is leuk. Een min of meer geslaagd derde deel voor Van Sants trilogie (Gerry en Elephant gingen vooraf) over het sombere Amerika.

Alfred Kinsey is een bioloog die zich gespecialiseerd heeft in de galwesp. Nadat hij zijn vrouw leert kennen en zelf oog in oog staat met zijn onwetendheid over seksualiteit begint hij zich langzaam aan meer en meer bezig te houden met dat onderwerp. Hij slaagt erin de lessen Hygiëne aan de Universiteit van Indiana te laten vervangen door zijn lessen seksualiteit. Al snel beseft hij dat zijn kennis te beperkt is en dat hij te weinig vragen van zijn studenten kan beantwoorden. Hij besluit daarom een seksenquette te doen, eerst onder de studenten, daarna over de hele populatie van Amerika. De resultaten hiervan maken seks voor het eerst echt bespreekbaar maar zorgt ook voor een heuse controverse rond zijn figuur.

Spijtig dat Kinsey soms enorm verveelt met banale en overbodige scenes want zonder deze had het een echte kwaliteitsfilm geweest. De mode om films te draaien die minstens 2 uur duren heeft deze de das omgedaan.

(Film 150!)

“11 years earlier the LOW had appeared on stage, playing excessively slow and quiet in front of the nineties noise kids. Confronting the audience with intense quietness was the band’s concept of bringing back the real experience of punk, which they describe as “being disturbing to people”.”

Tijdens het Europese tournee in 2002 en 2003 volgde filmmaker Sebastian Schrande de slowcoregroep Low en legde hij hun leven op de baan vast op film. Na montage levert dit een schoolvoorbeeld van een tourfilm op. Livebeelden en gesprekken met de band wisselen elkaar af in zwartwit en kleur en het geheel komt 50 minuten lang op je af zonder te vervelen.

Low bewijst trouwens nogmaals een enorm fijne en down to earth band te zijn. Hun commentaar op de muziekwereld en op hoe zij hun muziek zien is echt de moeite waard om te horen. Low in Europe is een must voor elke Lowliefhebber. Direct bij de filmmaker te bestellen (de oplage bedraagt slechts 1000 exemplaren).