Gisteren voor de derde keer op rij een vervallen plek gaan bezoeken. Deze keer het Chateau Noisy vlakbij Dinant. De tocht om het kasteel te vinden was lang en zwaar (stijl bergop door de bossen) maar het uitzicht van het kasteel was het wel waard. Dit kasteel werd gebruikt door de NMBS tot 1977 als zomertehuis voor kinderen van hun werknemers en nadien verlaten. De binnenkant is totaal verrot en is niet superveilig te noemen en was in tegenstelling tot de vorige trips eigenlijk niet zwaar de moeite.

Best te consumeren met:

In het kader van een artworkproject voor de demo van de Matthi zijn soloproject gisteren richting Westhoek getrokken. Er stonden twee stops op het programma: het oude vakantieverblijf Kosmos in Westouter en het Dadipark in Dadizele. In dat eerste ben ik als klein ventje van bijna 11 nog tien dagen op vakantie geweest met de CM ooit.

Eergisteren heb ik Avatar gezien en dat was een serieuze verspilling van tijd en geld. Zo’n slap excuus van een verhaal, en als je persé een boodschap wil meegeven dan kan het wel een tikkeltje harder. Nuja, een ecologische boodschap steken in een film van een half miljard is op zich al hypocriet.

Maar gisteren, daar in Westouter, moest ik wel terugdenken aan een scene uit Cameron zijn vorige film Titanic. Ergens aan het begin zie je het wrak van die boot en dan krijg je een fade naar het schip in z’n gloriejaren. Terwijl ik door de refter, de slaapzalen, het toen hypermoderne zwembad liep kon ik me -ondanks dat het allemaal bijna 16 jaar geleden is- nog perfect voorstellen hoe het daar toen was. De geluiden, de frisse geuren en het kinderlijk enthousiasme van toen had plaats gemaakt voor koude, creepyness en vooral stank. Triestig eigenlijk.

Dadipark was een ander verhaal. Toen we nog maar pas daar waren werden we al vervoegd door enkele West-Vlamingen die ook binnen wilden. En terwijl de Stef even terug was naar de auto omdat hij zich aan de omheining nogal serieus gesneden had kregen we van hem SMS na SMS met de melding “nog volk”. Het was wellicht minder druk dan tijdens de hoogdagen, maar het leek toch nog steeds toeristisch.

Maar ook hier hetzelfde, een gigantisch groot “pretpark” waar tot voor een tien jaar geleden enkel lachende gezichten rondliepen en dat nu zwaar onderkomen is. Ze hadden de langste loopbrug van Europa, maar een accident met een -trouwens levensgevaarlijk uitziende- attractie waarbij een kind zijn arm verloor luidde het begin van het einde in. En nu ligt het daar, troosteloos, in het dorpscentrum van Dadizele te verkommeren. Wie trouwens ooit naar daar wil gaan, de vol-au-vent van restaurant De Historie in het dorpscentrum is enorm aan te raden.

De foto’s zijn het best te consumeren met melancholische muziek. De Matthi zijn project is ambient, maar omdat ik zijn CD niet heb, hieronder een stuk ambient van BT, een artiest die ik deze week ontdekt heb en die heel mooie muziek maakt.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(*) Het nummer heet eigenlijk All That Makes Us Humans Continues maar ik vind ‘t zonder s een betere titel

Mooie woorden uit één van de schoonste reeksen die de VRT ooit heeft uitgezonden. En daar moest ik aan denken toen we zondag in Doel waren. “It’s better to burn out than to fade away” zong Neil Young ooit, maar in ‘t geval van Doel is het weg deinen erg mooi.

Er zit een beetje Meneer Leonard in iedereen.

Als bewijs hoe zot de nieuwe show van The Flaming Lips in de AB wordt een paar kiekjes uit Zwitserland. Alle foto’s van Openair St. Gallen komen heel binnenkort online op Wannabes.

Toen ik vanmorgen m’n treinkaart invulde zag ik dat de zomer erop zit. En in tegenstelling tot de met momenten vrij klotige lente was dit zowat de zomer van mijn leven. Eén lang feest dat maar niet leek te stoppen.

Op m’n iPhone staan heel wat kiekjes en die zet ik nu online. Op naar de zomer van 2010.

In chronologische volgorde: mijn kat, een middag aan de Schelde, Polsslag en onze groupie, ingeslagen ruit van de NMBS, Les Nuits Botanique, de CD’s voor Denemarken, SPOT festival in Denemarken, mijn katten, Duvels voor de Sinksefoor, jeej Telenet Digitaal, Openair St. Gallen in Zwitserland, de gesneuvelde laptop in Zwitserland, Werchter, pintjes en zat gedrag op De Gulden Ontsporing, Dour, de Gentse Feesten, nog meer pintjes, Dour-reünie, succes!, Wii avond, Gigenda start, middag containerpark, homomensen, Pukkelpopvergadering, Pukkelpop, weinig mensen bij Moby, AB receptie, Duvelfeestje. Hopla.

Een absoluut fantastische Jarvis Cocker in de AB gisterenavond. Ik had het niet echt verwacht want ik ben nooit in de nieuwe CD geraakt, maar live stonden al die songs (buiten You’re In My Eyes) als een huis. En dan zijn moves, zijn bindteksten, zijn commentaar op mijn (het was eigenlijk ons) drankgebruik. 100% af.

Als ik later groot ben wil ik Jarvis worden.

Vorige week donderdag weer vertrokken naar Denemarken voor mijn tweede SPOT festival. Qua groepen iets minder dit jaar, maar qua sfeer en socializing des te meer.

Teveel memorabele momenten. VICE-feesje met veel te veel ranzige Jagermeister, Doris die de nummerplaat van de koningin likte, wodka, leven-en-dood gevechten met Tjeu, knappe Deense meisjes die zich fout kleden, de reisverhalen van Chantal, de dagtrip van Patrick, underground punkbars met een zatte belg en een hollander, de security van een nachtclub die Tjeu van ‘t podium stampte toen hij lag te slapen, Tim Vanhamel die niet herkend werd en zich voorstelde als Bjorn (maar hij zag er heel netjes en nuchter uit), de Lucy Love party in de file op de terugweg, wodka, pinten van 5 euro, het moeten gaan werken in kleren die uren in de wind stonken wegens geen trein huiswaarts, … Fuck, fijn festival, met fijn gezelschap.

Drie dagen Les Nuits en één dag AB en ‘t lijkt al of ik een maand in Brussel gewoond heb. Vanavond nog ééntje en dan twee dagen platte rust. Om er dan weer vijf op een rij te doen. Vermoeiend maar oh zo de max leuk ook. Het resultaat van vier dagen foto’s vangen:

Meer Les Nuits op onze minisite.

Fotografe C. vroeg ons op Polsslag waarom wat we deden ons werk niet was. Dat we zo’n coole foto’s maken en dat het gewoon niet kan dat we er onze kost niet mee verdienen. Nadien nog meer ongeloof dat we daar aanwezig zijn gratis en voor niks. Dat we dankzij de crisis bijna geen betalende afnemers meer hebben. Hoe we dat volhouden. En nog eens hoe het toch kan dat we daar voor niets, voor ons plezier, zijn.

Ik heb mezelf nooit als concurrentie willen zien van krantenrockfotografen. Ik zie de meeste van die mensen graag (als in: voor klapke of pintje mee te slaan) en zou er niet mee kunnen leven dat ik hun brood afneem. Maar mocht ik kunnen tekenen om van fotografie mijn beroep te kunnen maken, ik deed het direct.

We hebben met Wannabes iets uit de grond gestampt dat ons in België nog niet was voorgedaan (ik vind nog steeds dat we aan een andere, noem het meer commerciële of minder kunstzinnige, vorm van fotografie doen dan onze concullega’s van G.) . Als het team mee is in heel mijn drive zijn we tot supercoole dingen in staat … maar uiteindelijk staat of valt het met mij. Als ik mijn broek veeg aan fotopasaanvragen zijn er minder optredens, als ik mensen niet aanpor zakt de moraal snel.

En dat is natuurlijk een nadeel aan met vrijwilligers werken. Iedereen heeft een leven, sommigen zelfs een vrouw en kindjes, en verwachten dat iedereen zomaar even opspringt om godweetwelk optreden in godweetwelke zaal met slecht licht te doen, zonder enige vergoeding is soms en begrijpelijk veel gevraagd. Een maand of twee geleden heb ik daarom bijna de handdoek in de ring geworpen. Ik heb Wannabes toen op een haar na niet opgedoekt.

Ondertussen is alles al een geluk veel beter dan toen. Deze maand hebben we meer dan veertig optredens en het festivalseizoen komt ook op gang. Maar toch blijft de hamvraag … hoe kunnen we hier ooit iets van maken dat op zijn minst breakeven draait, iets dat zijn vrijwilligers, noem het medewerkers, op zijn minst uit de kosten houdt.

Het antwoord is jammer genoeg niet, vrees ik. Het lot van de Internetmedia gaat jammer genoeg nog een heel tijdje afhangen van de goodwill van z’n medewerkers. De luttele inkomsten die er zijn gaan altijd bijna volledig naar werking blijven gaan. En al zijn we met een paar concrete dingen bezig, het is crisis, en iedereen zit op z’n centen. Dus zelfs al doen we dingen op een vrij tot zéér hoog niveau, het wordt nog even doorbijten.

Maar goed … we have to finish this.