Dus nu ineens ééntje met maar liefst vier verschillende dingen in!

Ten eerste: Anton en Jokko zijn bezig aan een supercool Humo’s Rock Rally verslag. We zijn niet de officiële Rockrally-partner, maar wij hebben zeker het coolste fotoverslag!

• Smalband. Nog tot de 20e. En bij EDPnet zetten ze je pas na 60GB daarop. Dus je moet ni vragen wat we allemaal gedownload hebben.
• Okkervil River was super, totaal geen spijt van The National.
• Beirut was ook héél goed, maar de vonk sloeg niet over.
• Op de iPod (weinig nieuwe muziek wegens een geblokkeerde VISA-kaart): The Fellice Brothers (merci voor de tip F.), Future Of The Left (al heel lang), Okkervil River, …

Vanavond veroorzaakte een vrij groot dilemma. Want in de AB spelen zowel The National als Okkervil River. Allebei hebben ze dit jaar een CD uitgebracht die in de eindejaarslijstjes gaat sukkelen en allebei schijnen ze live de moeite te zijn. Toch maar gekozen voor Okkervil omdat ‘k die nog nooit live heb gezien en The National al een paar keer.

Eergisteren, zoals zovaak word ik in Brussel aangeklampt door een dakloze voor wat kleingeld. Ik geef hem een euro ofzo en hij vraagt welke muziek ik aan het luisteren ben. In m’n beste frans stamel ik ‘Editors’ (dat is hetzelfde in het frans) en hij vraagt of hij eens mag luisteren. Pas de problème zeg ik en ik geef hem mijn koptelefoon. En wat ik toen zag was mooi. Die man ging volledig in trance voor pakweg een minuut en bedankte me daarna met ogen vol tranen. We hebben het zo goed meneer.

Eergisteren Arcade Fire in Worst Nationaal … hoewel nét niet de overrompeling van het Koninklijk Circus of Pukkelpop dat zelfde jaar toch terug honderden keren beter dan hun door slecht geluid geteisterde optreden op Pukkelpop dit jaar.

Gisteren het nog relatief onbekende The Strange Death Of Liberal England in de Botanique voor een halflege rotonde. Spijtig van de extreem lage opkomst want dit groepje heeft alles in zich om het net zoals Arcade Fire (waar ze ook wel wat van weg hebben, net zoals van A Silver Mt Zion) nog ver te schoppen. Of om grote termen te gebruiken: revelatie van 2007.

Een snelsnelportretje:

En een mooie clip:

Je kan hun EP (al gaat de lengte wel wat naar LP op) op de luisterpaal.

Voorlopig. Een beetje grellig want er gaan nog honderdenéén dingen bijkomen. Ze moeten én langere dagen, én langere weken, én langere maanden uitvinden. En ook dagen waar de zon langer schijnt want dat winteruur is tof ’s morgens, maar tegen de avond steekt het dik tegen. Zes maand miserie en ‘t enige dat ge terugkrijgt is één uur langer slapen (dikken afrip).

… gisteren in Les Halles. Overweldigend en strak. Wat een stem, wat een presence. Eéntje voor in de top 10 van dit jaar en voor op ‘t hoofdpodium van Werchter volgend jaar. Ze verdienen het.

De foto’s zitten nog gevangen op m’n laptop maar komen vanavond op Wannabes.

Drukdrukdruk.

Een jaar of twee geleden. Half in slaap maar op de radio hoor ik toch nog de afsluiter van Duyster: This Cat Is A Landmine van 65daysofstatic. Direct verkocht. Bed uitgekropen en alles wat ik van die gasten kon vinden gedownload.

Dan op De Nachten voor de eerste keer gezien. Fenomenaal. Joe die door security af een box moet gehaald worden, snoeihard en vooruitstrevend. Sindsdien amper een optreden gemist en elke keer bleef het minstens even geniaal.

Volgende week staan ze op An Evening Of Wannabes II en dat is een heel grote eer.

De foto’s: hier!
Het interview: hier!

Wannabes zit donderdag weer een uurtje in de studio bij die lieve Kirsten. Deze keer in Mekka, deze keer ook totaal anders dan vorige keer. Maar je zal moeten luisteren om te weten wat ‘t juist wordt …