Net op Koppen XL (fuck, ik zie teveel TV tegenwoordig) een fijne documentaire over een bedrijfje in Amerika dat zich specialiseert in medische naalden én bejaarde werknemers in dienst nemen. Ik zou het niet kunnen, op pensioen gaan. Drie weken ofzo zou ik dat de max vinden, betaald worden en niet moeten werken, maar nadien zou sowieso de verveling toeslaan.

Maar toen ik al die oude besjes zag werken met ijzerboren en andere tools overviel me iets. Niet de dood, niet de crisis, niet de Mexicaanse griep, niet mijn aanleg voor stuklopende relaties, of de zoveelste regeringsvorming boezemen mij angst in. Maar ouder worden, daar heb écht ik schrik van.

Het was een bewogen jaar. Ik heb een paar beslissingen genomen (terug verhuizen naar mijn heimat, van job veranderen, bepaalde mensen laten vallen) waar ik absoluut geen spijt van heb. En op dit moment is alles zowat zoals het zou moeten zijn. Mocht er hier ergens een gigantische pauzeknop verborgen zijn, ik zou er direct op drukken. Eeuwig 25 zijn zou de max zijn.

Want als ik de klok vooruit draai dan stresseer ik. Binnen 5 à 10 jaar zou ik een meisje gevonden moeten hebben dat zo lief is dat ik er voor de rest van m’n dagen bij zou willen blijven (die moeten ze nog uitvinden vrees ik). En binnen maximum 15 jaar zou ik zeker kinderen moeten hebben, en een grote villa en een Jaguar om ervoor te parkeren.

Dat baart me zorgen. Dat ik wellicht nooit zal voldoen aan wat de maatschappij van me verwacht. Zes jaar geleden zei ik er dit over. En ik denk nog steeds hetzelfde.

Al een geluk ken ik al een geluk een paar coole dertigers, veertigers en zelfs vijftigers die in hetzelfde schuitje zitten. En die er zich geen bal van aantrekken. Never grow old.

and the world’s got me dizzy again
you’d think after 25 years I’d be used to the spin

April was een donkere maand. Niet enkel op relationeel vlak ging het toen steil bergaf, maar ook qua werk begon ik te beseffen dat wat ik deed minder en minder begon aan te sluiten bij wat ik wil doen. Omdat ik niet graag te lang bij de pakken blijf zitten ben ik toen wat beginnen rondkijken. Ik deed dat wel meer, maar tussen het aanbod jobs vond ik nooit iets dat niet onder de noemer corporate of saai viel. Maar toen dus wel.

CV opgestuurd, twee heel fijne gesprekjes gehad en deze woensdag een voorstel gekregen en aanvaard. Donderdag mijn ontslag gegeven, iets waar ik enorm zenuwachtig voor was maar dat best wel meeviel en waar ook uit bleek dat ze al van het begin wisten dat ik ooit meer de richting zou opgaan waar ik nu naar ga opgaan.

Op 1 september begin ik als webontwikkelaar bij een relatief klein maar fijn productiehuis die naast fijne TV (hogeschoolverslaving Kaat&Co, Tournée Generale, Los Zand, …) ook fijne websites maken (Ketnet, Tomtesteron, Toreador, …).

Nog drie maanden alles afwerken waar ik aan bezig ben en dan toch met spijt in het hart afscheid nemen. Want hoewel de jobinhoud niet meer overeenkwam met wat ik wilde doen, was het toch bijna twee jaar heel fijn werken op m’n huidige job.

Daarstraks ben ik bij De Post het Books Of Albion gaan ophalen, de verzamelde notieboeken van Peter Doherty. Ontzettend moeilijk te lezen, want zeker tijdens zijn diepe periodes heeft hij niet het meeste duidelijke handschrift. Maar ontzettend mooi en nuchter en met momenten enorm intelligent.

De laatste weken heb ik ontzettend veel gehad aan de muziek van Babyshambles, The Libertines en Peter Doherty solo. Sommige teksten leken zo uit mijn leven gegrepen dat het bijna eng werd. En er was ook een soort herkenning, dat ik niet de enige ben die diep kan gaan en terug uit een dal kan klimmen. Zowel met de persoon Doherty als met het bij momenten bijna romantische verhaal van The Libertines (korte inhoud). Wijze les daaruit: je kan veel doen, maar op een moment is het gewoon beter te stoppen. (Al hoop ik in hun geval nog altijd dat ze terug samenkomen, een geniale derde plaat opnemen en alsnog The Beatles van onze generatie worden).

Maar na weken van zozo en kut voel ik me de afgelopen dagen voor het eerst sinds even terug fantastisch. In een relatie geraak je zo gefocust op één persoon dat je vergeet dat de wereld vol loopt met fijne mensen. En die tunnelvision gecombineerd met problemen doet vergeten wat gewoon fun maken is. Maar het leven van no sex, no drugs but lots of rock’n'roll is terug

Ze kwam hier haar iPhone activeren, ze bleef heel wat langer, en ongeveer een maand later waren we een koppel. Dat liep niet altijd van een leien dakje, maar ik wist voor ik eraan begon dat het een relatie ging worden waar serieus aan gebouwd moest worden. En ik had de indruk dat dat vrij goed lukte.

Vijf weken is het geleden dat ik haar deur achter me toetrok, onwetend over wat zou volgen. Na een week wist ik dat X haar iets gezegd had dat ze niet verwacht had maar dat ik me geen zorgen moest maken want dat ze niet liegt of bedriegt. Nog een paar weken later zijn er veel loze woorden verspild aan het feit dat ze mij enorm graag zag, maar dat ze het er op het moment (wegens begrijpelijke omstandigheden) niet kon bijnemen. Hele dagen bij X zitten kon er wel bij.

Toen ik me zorgen maakte dat X een week mee op reis ging, moest dat niet want als X een meisje zijn zou ik niet zo jaloers zijn en als ik foute dingen dacht dan deed ik het enkel mezelf aan. Gisteren hoorde ik van iemand die met hen mee was naar een optreden dat het niet anders kon zijn dan dat die twee een koppel zijn. En sindsdien wordt telefoon niet meer opgenomen en sms’en niet meer beantwoord.

Ik heb vijf weken de muren opgelopen, veel meer Tauro gedronken dan goed voor me was, echte vrienden leren kennen, en enorm vaak gehoord dat ik dit niet verdiende en dat ik beter moest zoeken. En zij heeft heel die tijd met mijn voeten gespeeld. Ik heb ongelofelijk veel te veel geduld met mensen, mijn vertrouwen is blind en ik doe niets liever dan mensen geloven, hoe ongelofelijk slecht hun uitleg ook is. Maar eens je mijn vertrouwen kwijtspeelt moet ge al serieus veel moeite doen om het terug te winnen.

Het was mijn voornemen om dit jaar eens een gewone, niet-complexe relatie te hebben. Failed.

“if someone around you doesn’t share love with you
if someone doesn’t receive love from you
if they don’t learn anything
and they aren’t teaching anything
then lose them”

(perry farrel)

Ge kunt weken uw hoofd breken over waar het is misgelopen en of het ooit nog goed komt (just did). Of ge kunt terug rechtstaan, gewoon verdergaan en wel zien (will do).

Sparklehorse en The Flaming Lips coveren één van de mooiste Daniel Johnston songs.

Binnen 2 weken is het een jaar geleden dat ik Nick Cave ging fotograferen. Het lijkt gisteren. Pieter dacht dat Vorst in Antwerpen lag en we mochten maar één nummer doen.

Twee jaar geleden was er rond deze periode ontzettend veel planwerk rond ons eerste feestje, en was ik als zelfstandige aan het werk voor onder andere communiefoto’s. Het was ook goed weer en dat alles lijkt zowat een weekje geleden.

Drie jaar geleden was het op dit eigenste moment Motel Mozaique en zou mijn stage nog ongeveer twee weken duren. Ik herinner me de details alsof het twee weken geleden is.

Het is bizar hoe alles altijd maar sneller gaat. Binnen vijf jaar ben ik dertig, dat schrikt af. Want mits een beetje moeite kan ik me dingen van vijf jaar geleden perfect voor de geest halen. Als je 15 of 20 bent is vijf jaar terugkijken zoals kijken naar een vorig tijdperk. Maar ik ben niet zoveel veranderd sinds m’n 20 vrees ik.

Stijn Meuris had het gisteren in zijn “Stijn en de sterren” over de relativiteit van tijd, hoe terugkijken concreter en makkelijker is dan vooruit kijken. Op dit moment zou ik graag een tijdmachine hebben en binnen een jaar terugkijken. Op wat ik uitspook en hoe ik bepaalde situaties van vandaag afhandel. Ik heb mezelf met FutureMe een mailtje gestuurd dat binnen een jaar wordt afgeleverd. En dan schrijf ik er een postje over.

Ik ben benieuwd.

In het licht van allemaal recente nieuwsgebeurtenissen zowel dicht bij ons bed, als veel verder ervan, is dit nummer wel op z’n plaats. Het is ook nog steeds van toepassing op de lul waar het voor geschreven is, die op amper 8 jaar tijd de wereld een veelvoud in het verleden heeft terug gestampt. Dus: voor Kim De Gelder, de Israëlische regering en George W. Bush.

Ohja, Archive komt binnen een dikke twee maand met een nieuwe CD. Lights gaan ze nooit kunnen overtreffen, maar toch belooft het mooi te worden!