Dominiek:
Vrijdag werd aangekondigd dat het helemaal gedaan was met Deng. Geen haai leek er naar te kraaien, noch op tinternet, noch in de gazet of iets dergelijks. En daarmee is genoeg gezegd vind ?k.
Over naar de orde van de dag.

Het nieuws uit het vaderland komt nogal traag aan hier in Amsterdam, anders had ik hier zeker op gekraaid.

Fucking hell! Kut! Tering! Miljaardenondeju!

Deng was het enige magazine dat durfde zeggen waar het op stond. Het enige magazine dat aan diepgravende journalistiek durfde doen zonder dat het Knacksaai werd. Het enige magazine dat mensen op een subtiele manier durfde afzeiken. En op de Gonzo na, het enige magazine dat aan vooruitstrevend muziekjournalisme deed. En wat al Deng’s tegenstanders (want voor vele hokjesdenkers was het te progressief) ook moge beweren, Deng was geniaal goed geschreven en daardoor het enige blad waarin ik zelfs de dingen die me geen moer interesseren (Sport!) las.

Het ophouden van Deng is een groot verlies in ons zo kale vlaamse bladenlandschap. Ergens hoop ik dat Deng net zoals Mao uit de assen herreist, maar ik vrees ervoor dat dit niet gaat gebeuren.

En Dominiek, haaien kraaien niet.

Een jaar geleden las ik het boek A Million Little Pieces van James Frey. Een ontzettend aangrijpende biografie van een ex-drugsverslaafde die diep gezonken in de criminaliteit noodgedwongen moet afkicken.

Door een knap staaltje onderzoeksjournalistiek van The Smoking Gun weten we nu dat er van heel zijn verhaal niet veel waar is.

Niet iedereen is even balloos als de VRT. De Gentse jongerenzender Urgent.FM (die je onder meer zou kunnen kennen van Glimworm) durft het aan om beide radiospots van Deng uit te zenden.

“Beste vrienden, laat u niet vangen!”

Boeeee! De VRT weigert een reclamespot van Deng uit te zenden waarin een De Winter imitator zijn kiezers afraadt de gratis CD die bij Deng zit te beluisteren.

Flauw van de VRT want de andere spot (waarin een Steve Stevaert imitator zijn werk doet) zenden ze wel uit. Al een geluk kan je de spot hier alsnog beluisteren.

De voorbije week verslond “In duizend stukjes”, het debuut van schrijver James Frey. In duizend stukjes is een autobiografisch verhaal dat begint op het moment dat alcoholist en drugsverslaafde Frey met een gapende wonde in zijn kaak en enkele tanden missend wordt overgevlogen naar zijn ouders. Die besluiten hem in te schrijven in een afkickcentrum en het boek beschrijft het hele gevecht van James tegen zijn verslaving, tegen wat hij beschrijft als “De Furie”, een onverklaarbare destructiezin die in zijn lijf schuil houdt, en tegen de instelling met haar stappenplan en haar regeltjes. Naarmate hij afkickt maakt hij vrienden binnen de instelling en wordt hij verliefd op Lilly.

Prachtig boek dat dankzij de korte zinnen enorm fijn en snel leest. Heel rakend en oprecht eerlijk. Ik ben ervan overtuigd dat niemand het boek kan uitlezen zonder een ontzettend harde emotionele uppercut te krijgen (al was het maar door laatste pagina, die als in een Waar-Gebeurd-film vertelt hoe het met de personages is afgelopen – hard).

Naar aanleiding van gedichtendag geen de Conick, Gezelle of van Ostaijen hier maar een heel mooi gedicht geschreven door de meest geniale leerkracht Nederlands die ik ooit heb gehad.

Masters of war afstoffen
Universal soldier onthozen
Machine gun opdelven,
Light my fire,
The eve of destruction

en weldra wellicht:
Golfveteranen
hand in hand
met Viëtnamdementen,
Afghanistanbejaarden
born on the zoveelste 4th of july,
vloot leukemiepatiënten
bij de vleet,
natuurthrillers,

?

leven gaat verder:
koolmezen pikken wit
uit opgehangen spek,
ijszwangere waterleidingen
werklozen tranende kranen,
puber pitst
primo puistenpus
te pletter tegen spiegel,
man wordt crazy of love
onbeantwoord,
onbemind;
buiten dwarrelt de zachte i
van winterstilte,
binnen dondert de harde o
van bomkommer

?

the never ending story

Jef Casteleyn, februari 1991

Hij strooide ze in het water. We keken. Een bonte sliert zijde en kant waaierde uit over de zwarte spiegel. Danste met vuil en dood hout. Verdween als een snelle slang naar de zee. De rivier slaakte drie kabbelende zuchten voor ze zich terugtrok in een plechtstatige zwijgzaamheid. Hij kon dat niet beseffen, wat dat was voor mij. Ik kon het alleen voelen. Ontroering. Verdampend zweet uit de vacht van jonge paarden in galop. Dauwdruppels op pas gewassen babyvoetjes. Zand in de ochtendzon. Verlangen.
Maya, een twintiger die aan slapeloosheid lijdt, komt in contact met Benoit De Gieter, een lotgenoot van gemiddelde leeftijd die op de koop toe nog een beetje gestoord is. Van langs de twee kanten beschrijft Annelies Verbeke in haar debuutroman hun relatie en de vreemde dingen die ze elk samen of apart meemaken. Van ingebeelde potvissen tot in de psychiatrie, van lieve oude dames met ingebeelde ziektes tot in een tietenbar.

“Slaap!” is een schitterend debuut. Soms grappig, soms vertederend mooi en heel de tijd enorm knap geschreven. Met zijn honderdvijftig juist lang genoeg om in één lange ruk uit te lezen.

Vlak voor ik Fahrenheit 9/11 voor de eerste keer ging zien had ik Michael Moore’s eerste boek Stupid White Men nog een keer gelezen. Na Fahrenheit 9/11 snakte ik naar meer en de aankoop van Klauwen af van mijn land! (Dude, where’s my country) was dan ook volledig gerechtvaardigd.

Het boek begint met zeven vragen aan president Bush die vooral zijn banden met de Saudi’s en de Bin Ladens en het verband tussen die banden en 11/9 benadrukt. Net als in Fahrenheit 9/11 worden honderden feiten (allemaal in voetnoot voorzien van bron) naar je hoofd geslingerd. Om het allemaal wat luchtig te houden gebruikt Moore zijn typische humor (bv. Vraag 7: Wat was dat nou eigenlijk voor uitdrukking op uw gezicht in dat klaslokaal in Florida, die ochtend van 11 september, toen uw chef-staf tegen u zei: ‘Amerika wordt aangevallen’?).

Japan, terrorism, artificial intelligence, cult religion. My Tokyo Death Cult is the story of the end of the twentieth century and the birth of a new era where you no longer have to be a superpower to end the world. A secretive Englishman ends up in Tokyo as part of the master plan of one of those crazy buddhist cults. He hangs out with them in the Tokyo of cockroaches, immigrants, and permed gangsters. Together they concoct a plan to bring about the end… but as we learn more about the Englishman’s unconventional upbringing, we discover that there is more than one kind of apocalypse.

My Tokyo Death Cult, een volledig boek uitgegeven onder Creative Commons licentie en daardoor vrij te downloaden (in PDF-formaat)! (via)

Ik ga vanaf nu terug wat meer tijd in lezen steken want ik vind dit best plezant. Een goed boek kan me evenhard of zelfs harder doen genieten dan een goede film. Ik heb lange tijd stilgezeten met lezen omdat de moderne comminucatie me ervan weerhield maar ik heb de draad weer opgepikt en zelfs meteen met een knaller van een boek. Ik ga nu ook proberen een twee keer in de maand of meer het boek dat ik heb gelezen kort samen te vatten zodat ik jullie mss enige interessante lectuur kan bijbrengen. Iedereen mag ook gerust aanraders geven in de reacties, ik sta open voor alles maar dit doe je best binnen een paar weken pas want ik heb nog een heel lijstje door te lezen.

Ik ga beginnen met “Dagboek van een geisha” door Arthur golden.