De tijd vliegt als ge bedenkt dat de laatste White Stripes plaat al bijna drie jaar oud is. Single Icky Thump kwam vlak voor ons eerste Petrolfeestje uit, ook dat lijkt gisteren. Maar nu na drie jaar stilte komen ze met een live DVD van hun laatste tour (en voor de rijken onder ons is er zelfs een peperdure boxset).

Hopelijk volgt er weldra een nieuwe plaat en tournee, want die doortocht op Pukkelpop in 2004 is al te lang geleden, maar dit lijkt wel heel vet als zoethouder. Want eerlijk is eerlijk, weinig groepen van de laatste 20 jaar zetten een vetter geluid neer dan The White Stripes.

Zaterdag was het de begrafenis van m’n grootvader. Heel veel valt er daar niet over te vertellen, maar wat wel markant was was dat hij die al helemaal had gepland. Tot de muziek toe. En da’s grappig want ik dacht altijd dat ‘k de enige was die met zoiets bezig was.

Natuurlijk is dat eigenlijk wat stom want het is niet dat je er zelf bij bent. En het is ook niet dat ik van plan ben in de nabije toekomst dood te gaan, maar ge weet maar nooit.

Dus hier mijn verlanglijst: ik wil absoluut niet begraven worden, ik wil absoluut geen kerkelijke dienst en ik wil veel muziek. Hier m’n shortlist op dit moment:

Arcade Fire – Intervention
Omdat het zo dramatisch klinkt.

Jarvis Cocker – I Never Said I Was Deep
Omdat het veel zegt

Joanna Newsom – Clam, Crab, Cockle, Cowrie
Omdat het zo mooi blijft.

Max Richter – On The Nature Of Daylight
Omdat ‘k net Shutter Island heb gezien waar dit nummer keivaak inkwam.

sleepingdog – Prophets
Omdat ik weinig vriendinnen hebben die kunnen zingen. En nog minder die dat dan nog eens zo fenomenaal goed kunnen.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Sigur Rós – Ára Bátur
Omdat schoner bijna niet kan.

65daysofstatic – Radio Protector
Omdat het niet als saaie boel moet eindigen.

Had even afgewacht of de hype de hype waard was, maar Die Antwoord is echt supervet.

Check. Dit. Vampire Weekend heeft goed naar Animal Collective geluisterd en geleerd. Helaas is het een remix en is de CD zelf braver, maar toch. Voel die opwinding, het primitieve, de dansbaarheid. Draai de boxen naar het maximum, doe de gordijnen dicht en dans. Als dit muziek in 2010 is, zijn we weer goed vertrokken.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Trouwens, die nieuwe van Four Tet. Ook megagoed.

En stel u eens voor dat twee keer Pukkelpop van de ene moment op de andere sterft. En een derde keer Pukkelpop daar zonder water of eten zit. Of nog erger, da je dat jaar net ni kunt gaan, maar dat iedereen die ge kent daar is. Ge kent het rekeningnummer en het eindigt op 12-12.

Nu het decennium er bijna opzit word je overal om de oren geslagen met lijstjes van het beste van de afgelopen tien jaar. Ik vind dat een beetje een stom concept. Er is zoveel goed uitgekomen de afgelopen tien jaar en je kan bijvoorbeeld ‘Is This It?’ van The Strokes (door de NME uitverkozen tot beste plaat van het decennium) onmogelijk naast bijvoorbeeld een Animal Collective of een My Morning Jacket leggen. Andere tijden, andere genres en niet vergelijkbaar. Bij eindejaarslijstjes heb je nog een beetje de zeitgeist van het afgelopen jaar om de platen te plaatsen, maar voor zo’n lijstje dat tien jaar wordt het bijna onmogelijk. Daarom een overzicht per jaar van mijn muzikale belevingswereld.

In 2000, toen was ik 16, was Napster nog maar net uitgevonden en was muziek ontdekken veel minder vanzelfsprekend als vandaag. YouTube bestond nog niet, Telenet was pas een jaar voordien begonnen en als je al muziek vond op het Internet werd die steevast voorafgegaan met vijf minuten de melding “Buffering …” om dan na tien seconden te beginnen haperen. MP3-spelers zagen eruit als hieronder en konden 9 nummers opslaan. Those were the days.

Mijn CD-collectie bestond uit een paar platen van Nirvana, The Wall van Pink Floyd, The Black Album van Metallica, een MTV Fresh of 2, twee platen van The Red Hot Chili Peppers en wat dingen van stoere jongens als 2Pac en P(uff). D(i/a)ddy. En die dingen werden grijsgedraaid. Ik kan het me nu amper nog voorstellen dankzij het immense aanbod aan muziek om een CD een half jaar in de discman te laten zitten, maar toen was dat vreemd genoeg zo. Dankzij Napster was de rest van mijn muziekcollectie een wirwar van losse tracks. Napster kende het concept album niet en je zat dus opgezadeld met een hoop singles.

Het jaar 2000 was ook mijn eerste keer Pukkelpop. Daar herinner ik me vooral dit van:

Eminem zou ook komen dat jaar, maar had zijn moeder geslagen en mocht het land niet uit. Limp Bizkit was ook van de partij. Ik was 16 en vond dat allemaal de max. En het zou nog een aantal jaren duren eer ik ontdekte dat er ook echt goede muziek werd gemaakt in 2000.

Radiohead bracht Kid A uit. Ik moet dat toen rotslecht gevonden hebben. Ik kende Radiohead van op MTV en vond toen waarschijnlijk dat ze gewoon rockdeuntjes moesten blijven maken in plaats van het artyfarty gezeik waar ze ineens mee afkwamen. Terugkijkend was het één van de beste zetten van het afgelopen decennium en ook één van de sterkste platen.

Ook uit 2000 (even moeten gaan spieken bij de Pitchfork top 10 van dat jaar) is ‘Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven’ van Godspeed! You Black Emperor. Postrock is het meest uitgemolken genre van de afgelopen tien jaar, het behangpapier bij de meeste VRT-documentaires en ondertussen een genre waar ik zo ongelofelijk moe van word als ik weer een nieuwe kloon hoor. Ik ontdekte postrock in 2001 op Pukkelpop bij Mogwai, ogen dicht op die houten vloer en één van de meest beklemmende concertervaringen ooit (en de meest goedkope trip want er waren geen drugs mee gemoeid). Ooit was het dus nieuw en spannend en Godspeed! was samen met Mogwai (en Slint voor hen) één van de grondleggers.

En dan Agaetis Byrjun van Sigur Ros, dat ik weiger onder die holle term postrock te klasseren omdat het zoveel meer is. Pas deftig ontdekt nadat Daan op een avond rond videoclips in de Roma één van hun clips liet zien. Voor de eerste keer live gezien op één van de meest overweldigendste optredens ooit in het Koninklijk Circus en dan nog eens op Pukkelpop vanuit de frontstage waar Kyle van Bloc Party naast mij stond te blijten dat het geen naam had. En gelijk had hij, Sigur Ros maakt al tien jaar de mooiste soundtrack bij een wereld die op die tijd heel wat lelijker is geworden.

Een groep die jammer genoeg niet meer bestaat maar in 2000 wel een meesterwerk afleverde was Arab Strap. Uit dezelfde stal als Belle & Sebastian en Aereogramme maakten ze vrolijke popdeuntjes met zware teksten.

Een groep waar toen niemand van dacht dat ze tot een stadiumband zouden uitgroeien stonden in 2000 op Pukkelpop naar hun schoenen te staren in de Club. Negen jaar sloten ze een dag Werchter af. En ze hebben het verdiend eigenlijk. Tussen Yellow en Viva La Vida zaten wel 2 ontzettend mindere platen en voor de laatste hebben ze goed naar Editors gekeken, maar qua stadiumrockgroep heb ik ze toch net iets liever dan bijvoorbeeld Muse of Placebo.

En dan was er ook nog het debuut van een groepje dat de weg plaveide voor alle indiepop die de laatste 10 jaar uit Canada komt. Zonder hen wellicht geen Broken Social Scene of Arcade Fire.

Bright Eyes brak ook dat jaar op relatief beperkte schaal door met Fevers And Mirrors. Ik ben dik teleurgesteld met zijn “solo” werk en ook die Monsters Of Folk plaat vind ik een erg gemiste kans. Maar toen maakte hij nog goede muziek.

En ik zou nog uren kunnen doorgaan, maar het is duidelijk dat het nieuwe decennium heel sterk begon. Al heb ik 95% daarvan toen niet actief meegemaakt.

Gisteren voor de vijfde keer in m’n leven naar wat in mijn ogen de beste liveband ter wereld is, The Flaming Lips. Het was zonder fotopas deze keer want die was geweigerd maar ik had al met den Tjeu afgesproken dat we er desondanks dat een geweldig groot feest van gingen maken. Er wordt nog steeds gesproken over hoe ik volledig uit mijn dak ging in de Vooruit in 2006 en ik had al een hele dag superveel zin om dat nog eens over te doen.

De treinen zaten geweldig hard mee voor de verandering en ik was al heel vroeg in de AB. Ik stond met drie waalse fotografes te praten toen ik een roadie van The Flaming Lips mensen zag aanspreken. Elke show zoeken ze mensen voor op het podium te dansen en ik had even zo’n moment van als ik die mens dat nu niet ga vragen of ik ook mag dan heb ik hier vijf weken spijt van. Dus gedaan en hij had een speciale missie voor mij … ik mocht in een gigantische opblaasbaar kikkerpak op het podium dansen. Tjeu was te laat maar door een hoerenchance (ze hadden er nog tekort en hij stond bij mij toen we opgepikt werden) was hij er uiteindelijk ook bij.

Mijn kikkerinterventie was beperkt tot twee nummers en het leek de bedoeling alsof ik de rest van de show gewoon tussen de gitaren aan de zijkant moest toekijken, maar hoe vaak krijg je de kans om op het podium van The Flaming Lips uit uw dak te gaan? Dus stond ik tussen de Yeti’s onverkleed uit mijn dak te gaan. Dat leek niet echt de bedoeling want de roadie in kwestie kwam mij geregeld terughalen, waarna ik weer gewoon verder deed. Want zoals al gezegd: hoe vaak krijg je de kans om op het podium van The Flaming Lips volledig uit uw dak te gaan?

Dan mijn moment de gloire … in een opblaasbaar kikkerpak dat via een luchtblazer op m’n rug opgeblazen werd. Dat liep allemaal goed tot dat ding stopte met lucht te blazen en het daarin snikheet werd. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dat even heet was als een sauna. Ik liep langzaam ook plat, wat een knuffel van Wayne opleverde, slechte timing want ik was net water aan het drinken en heb z’n kostuum ondergemorst (dus nee, hij zweet niet langs z’n voorkant, die natte plek was ik). Maargoed, die twee nummers leken een eeuwigheid te duren en ik ben blij dat ik niet van m’n stok gedraaid ben.

Daarna begon Tjeu het wat warm te krijgen in zijn Yeti pak en kon ik de rest van het optreden daarin dansen zonder dat ik altijd maar teruggehaald werd. Dat dansen was trouwens tussen allemaal bekenden, want de helft van het AB personeel stond daar als Yeti of schaars gekleed Yetimeisje (blij dat ik tussen hen mocht dansen als kikker).

Er is iets aan The Flaming Lips dat onbegrijpbaar is voor wie hen nog nooit live heeft gezien. Voor buitenstaanders lijkt het als een groep die makkelijk scoort met een show vol ballonnen, dansende yeti’s en massa’s confetti. Maar het punt is dat het muzikaal al zo af is dat ze zichzelf zo niet meer hoeven te bewijzen. En al die fratsen versterken enkel het enthousiasme dat ze uitstralen over het publiek nog meer. Ik zag gisteren in de zaal, maar ook achteraf op de trein vol mensen met ballonen enkel stralende gezichten. The Flaming Lips is een religieuze ervaring, en dat bewezen ze gisteren weer eens. Het was niet hun beste show ooit (iets te lange pauzes tussen de nummers, de bindteksten al iets te veel gehoord en Evil zorgde voor een serieus dood moment – maar Wayne zong dan voor de verandering wel eens heel toonvast) maar ik ga hem zeker nooit van mijn leven vergeten.

Veel beter dan een fotopas, veel beter.

Jups, nog een Flaming Lips post. Sorry volle vijf lezers, maar dat gaat wellicht nog duren tot 9 november.

Het eerste dat ik deed na het beluisteren van Embryonic was naar partner-in-crime Tjeu sms’en “Al geluisterd? Op het randje van briljant en pure waanzin. Dat laatste nummer is zoooooooo zot.”.

En zie eens aan, dat nummer op Conan O’Brian. Op het randje van briljant en pure waanzin.

(via)

1. The Flaming Lips – Embryonic
   
2. Editors – In This Light And On This Evening
   
3. The Antlers – Hospice
   
4. Archive – Controlling Crowds
5. Lucy Love – Superbillion
6. Peter Doherty – Grace / Wastelands
7. Team William – Team William
8. Tomàn – Where Wolves Wear Wolf Wear
9. Animal Collective – Merriweather Post Pavilion
10. Daniel Johnston – Is And Always Was
    
11. The Dead Weather – Horehound
12. Manic Street Preachers – Journal For Plague Lovers
13. Glasvegas – Glasvegas (belgische release was in 2009)
14. Eels – Hombre Lobo
15. Daan – Manhay
16. Jarvis Cocker – Further Complications
17. Karen O & The Kids – Where The Wild Things Are OST
    
18. Antony & The Johnsons – The Crying Light
19. Grizzly Bear – Veckatimest
20. Girls – Album
    
21. Soap&Skin – Lovetune For Vacuum
22. Riceboy Sleeps – Riceboy Sleeps
23. White Lies – To Lose My Life …
24. The Veils – Sun Gangs
25. The Big Pink – A Brief History Of Love
    
26. Bonnie “Prince” Billy – Beware
27. Bat For Lashes – Two Suns
28. Titus Andronicus – The Airing Of Grievances
29. Art Brut – Art Brut vs. Satan
30. The xx – xx
    
31. Fever Ray – Fever Ray
32. Jon Hopkins – Insides
33. Bruce Springsteen – Working On A Dream
34. Sonic Youth – The Eternal
35. Dizzee Rascal – Tongue N’ Cheek
    
36. Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz!
37. The Horrors – Primary Colours
38. Phosphorescent – To Willie
39. Franz Ferdinand – Tonight: Franz Ferdinand
40. The Temper Trap – Conditions
41. Monsters Of Folk – Monsters Of Folk
    
42. Wild Light – Adult Nights
43. A Place To Bury Strangers – Exploding Head
    
44. Conor Oberst and the Mystic Valley Band – Other South
45. Empire Of The Sun – Walking On A Dream

Een tiental jaar geleden brachten The Flaming Lips Zaireeka uit. Een vier CD-box die op vier CD-spelers tegelijk moest afgespeeld worden. Een dromerige psychedelische trip die volledig brak met de indiepop van de paar platen ervoor. De plaat werd afgebroken (Pitchfork gaf hem een 0.0 omdat de recensent vond dat je als groep niet kon verwachten dat fans 4 CD-spelers hadden) en ging haast onopgemerkt voorbij. Daarna brachten The Flaming Lips de drie platen uit die alles veranderden: The Soft Bulletin, Yoshimi Battles The Pink Robots en At War With The Mystics.

Metamorphoses zijn hun niet vreemd. Ze begonnen als een Buttholes Surfers rip-off, evolueerden naar een 90’s indierock bandje (She Don’t Use Jelly!) en eindigden met de unieke popsound die ze nu hebben. Of hadden … want met Embryonic breken ze weer totaal met hun laatste platen en kiezen ze terug voluit voor een psychedelische trip.

Het is een moeilijke plaat, er staan geen popsongs op, het gaat alle kanten uit en ze is zwaar. Maar wel enorm geniaal. Het is alsof de deur naar het bizarre brein van Wayne Coyne tot nu toe op een kier stond, ze nu die deur volledig opentrekken en je volledig weggezogen wordt in dat uniek universum. Het gaat ze geen nieuwe fans winnen, integendeel, maar het is net zoals Zaireeka een mijlpijl die nodig is. Laat The Flaming Lips gewoon hun goesting doen en het komt allemaal wel goed.

Als bewijs hoe zot de nieuwe show van The Flaming Lips in de AB wordt een paar kiekjes uit Zwitserland. Alle foto’s van Openair St. Gallen komen heel binnenkort online op Wannabes.