Ik was al een hele tijd van plan de DVD van het fantastische New Yorkse trio de Yeah Yeah Yeahs te kopen maar ofwel hadden ze hem juist niet binnen, ofwel zat ik serieus op droog zaad. Groot was mijn vreugde dus vandaag toen hij zowel binnen was en er zich een beetje geld in mijn handen bevond.

Op Tell Me What Rockers To Swallow staan alle muziekvideo’s van de YYYs, een backstage documentaire, een paar interviews (afgenomen door niemand minder dan Spike Jonze en Lance Bangs) met fans én het belangrijkste: een goed lang optreden. Tijdens dit laatste passeren zo goed als alle YYY-nummers de reveu en geeft Karen O -de knapste lelijke vrouw ter wereld- zich volledig. Wat dan weer resulteert in een publiek dat er veel zin in heeft. Heel goed optreden met enorm veel hoogtes en bijna geen laagtes.

De YYYs touren deze zomer en ze hebben wat goed te maken met Pukkelpop alwaar ze het drie jaar geleden spijtig genoeg lieten afweten. Fingers crossed!

In Nederland wonnen ze er ongelofelijk veel lof en prijzen mee maar hier in België is het relatief stil gebleven rond deze prachtplaat van (het nederlandse) At The Close Of Every Day. The Silja Symphony is een conceptalbum over de verschrikkelijke ramp met de Estonia zo’n dikke 10 jaar geleden. Gedurende 13 nummers die gaan van instrumentale postrock tot emotionele pianorock worden alle emoties die zo’n ramp met zich meebrengt tegenover elkaar uitgespeeld. Op het einde blijft enkel hoop over en daar verwijst de titel van het album ook naar, The Silja Symphony was namelijk de boot die per toeval heel wat passagiers van de Estonia heeft kunnen redden. Wondermooi album.

Beluister The Maria Tales

Tussen twee keer MIS overlezen door even deze geweldige albumtip.

Of course, the rough edges haven’t gone away – the palpitation of a splintering note, the crack of a voice as it overextends, the clumsy thump of a misplaced thumb. It’s all still there. But there’s a glorious new level of depth, a maturation of texture, writing and delivery. His best work yet. — Amazon
Van begin tot eind een meesterwerk. Conor Oberst zingt al zijn frustratie van zich af en dit geeft wondermooie teksten. Van de intro over een vrouw in een neerstortend vliegtuig tot de anti-oorlogssong “Road To Joy” is dit gewoon pure perfectie. Dat gecombineerd met het breekbare van Conors stem is adembenemend.

Beluister We Are Nowhere And It’s Now
Beluister Road To Joy
Lees de teksten

De pers lijkt goed warm gelopen te zijn voor het nieuwe album van The Cure. Rolling Stone noemt het hun meest avontuurlijke en passievolle album sinds Disintegration. Na een paar keer luisteren kan ik hen geen ongelijk geven. Het hele album klinkt enorm goed, maar ook enorm voorspelbaar. The Cure weet goed wat hun sterke punten de afgelopen 25 jaar waren en heeft ze samengeraapt en in dit album gestoken. Op zich niets verkeerd mee maar het zorgt er een beetje voor dat The Cure als een Best Of-album met volledig nieuwe songs klinkt.

Het aankopen (of downloaden) waard? Wees maar zeker! Hoewel The Cure niet echt verrassend meer zijn, zijn ze niet verleerd hoe je een album moet maken dat van de eerste (“I can’t find myself. I can’t find myself…”) tot de laatste (Robert Smith die “I’m still waiting.” zingt tot alle instrumenten weggevallen zijn) seconde boeit.

Zoals ik onlangs al berichtte brengt Sonic Youth zéér binnenkort hun 19e langspeler uit. Ongeduldig als ik ben besloot ik de rondzwervende promo al eens te beluisteren en na hem een paar keer beluisterd te hebben kan ik zonder blozen zeggen dat Sonic Nurse een mooi album is.

Sonic Nurse is iets donkerder en meer politiek beladen dan de vorige plaat, Murray Street. Het hoog easy listening gehalte wordt duidelijk ingeruild voor een rauwere sound en sterkere lyrics.

Zeker en vast een aanrader (al kan hij -in tegenstelling tot wat Geffen beweert- niet tippen aan Daydream Nation)!

Voor wie er nog over zou twijfelen… de soundtrack van Kill Bill Volume 2 is geweldig.

De schitterende openingstrack Goodnight Moon van Shivaree brengt je al direct in de juiste stemming. Vanaf dan gaat de muzikale keuze van mr. Tarantino van weemoedige country over een jongenskoor tot een magistraal einde van Meiko Kaji (en een bonus van The RZA).

Na ettelijke jaartjes van schrijven en touren is wonderkind Jon Crosby terug met een derde langspeler. Na “Visual Audio Sensory Theater”, “Music for people” en twee online albums (“Crimson” en “Turquoise”), levert hij “Nude” af.
Een album boordevol atmosferische achtergrondzang, bonkende drums, ratelende gitaren en engelenvocalen geeft dit album mij keer op keer kippevel tot aan mijn grote teen.
Wat opvalt is dat het het album iets donkerder en bombastischer is dan de vorige, maar Crosby’s gave om een unieke sfeer te creëren maakt die opmerking betekenisloos.
Om het kort samen te vatten: VAST is voor mij de nieuwe definitie voor schoonheid.

En speciaal voor jullie: Thrown Away.

Ik raad ook aan de site te bekijken, want deze is ongeloofelijk.

Iemand pleegt zelfmoord, neemt een overdosis morphine. In plaats van dood te gaan belandt hij in een coma en beleeft hij een week lang schitterende avonturen in zijn dromen. Wanneer hij na een week ontwaakt besluit hij te sterven.

Dit is het concept achter het eerste The Mars Volta album. The Mars Volta bestaat uit de helft van het ter ziele gegane At The Drive In (de andere helft vormde Sparta).

De-Loused In The Comatorium is een meesterwerk en is voor The Mars Volta wat The Wall was voor Pink Floyd en wat Lateralus (waar blijft ie Matthias? ) was voor Tool.

De vergelijking met Pink Floyd en Tool is trouwens niet louter toevallig. The Mars Volta brengt een soort muziek dat soms in dezelfde stijl onder te brengen is: de artrock. Maar artrock dekt de lading natuurlijk niet, The Mars Volta heeft soms ook iets jazzig en soms lijkt het gezongen hardcore te zijn.

De-Loused In The Comatorium bestaat uit 10 meesterwerkjes en duurt een vol uur. Als je één CD koopt dit jaar laat het dan deze zijn.

Vier nieuwe CD’s gekocht en omdat kiezen altijd moeilijk is 4 mp3’s deze week.

Lang voordat hij Eels oprichte was Mark Everett gewoon een solo-artiest (en dat is hij eigenlijk nog steeds). Op “A man called E.” speelt hij heel lichte poppy en happy songs, iets dat helemaal het tegenovergestelde is van wat ik gewend ben sinds Eels’ Electro-Shock Blues. Verfrissend en bijna even vitaliserend als The Polyphonic Spree.

Beluister Nowheresville

Slechts één Eels album ontbrak in m’n collectie en dat was Daisies of the Galaxy. En net zoals elke andere Eels CD is dit een klein meesterwerkje.

Beluister Selective Memory

De must-have CD van het jaar. The Mars Volta (bestaande uit ex-leden van At The Drive In) zetten op deze CD zo’n mooie, kippenvelgevende krachtige prestatie neer dat ik echt begod veel spijt heb dat ‘k ze niet (of toch maar een stukje) gezien heb op Pukkelpop. Deze CD wordt (en is al) een klassieker.

Beluister Roulette Dares (The Haunting)

Nog een groep die ik gemist heb op Pukkelpop waren Pretty Girls Make Graves. Stevige post-punk met een zangeres die kan zingen.

Beluister Chemical, Chemical

Niet veel CD’s beginnen zoals Atari Teenage Riot en eindigen (lang over nagedacht…) totaal anders. Fatherfucker van Peaches is rare muziek voor (ook lang over nagedacht…) rare mensen. Met teksten zoals “I don’t have to make a choice: I like girls and I like boys”, “Shake your dix, shake your tits”, … Best goed dus!

In tegenstelling tot hun vorige CD doen The Raveonettes het op Chain Gang of Love iets rustiger uit. Alles is iets uitgebalanceerder en minder vermoeiend. Heel goede CD.

Niet veel over te zeggen. Weer twee uur zitten genieten