Mijn oude trouwe iMac heeft vandaag vier kaarsjes uitgeblazen. Vier jaar, da’s bijna honderd jaar in computertijdtermen. Maar het ding doet nog altijd goed zijn best en eigenlijk is het niet veel trager dan mijn nieuwe Macbook.

Op het werk ben ik een Windows gebruiker (zelfs een Windows Vista gebruiker) en dat werkt. Je gaat mij daar niet slecht over horen praten. Ja, Macs hebben geen last van virussen of spyware, en OS X is veel geavanceerder dan Windows in elk opzicht. Maar met Windows lukt mijn job even goed. Kortom, ik ben absoluut geen Windows hater, enkel een enthousiaste Mac gebruiker.

En het grote verschil tussen een Mac en elke andere PC ter wereld zit hem niet in de hardware (die is hetzelfde) en zelfs maar amper in de software, maar in de visie. Apple weet begod goed waar het mee bezig is. De introductie van de iPad -die op het eerste zicht niet zo revolutionair is- is daar een perfect voorbeeld van.

Apple is een bedrijf dat het aandurft om dingen radicaal te wijzigen. Twee maal zijn ze compleet van architectuur overgestapt (van Motorola 68 naar PowerPC en van PowerPC naar Intel) en de overstap van OS9 naar OS X was een totaal nieuw begin.

Toen ze de iPhone bedachten hebben ze een fantastisch platform gemaakt. Niet enkel door de coole bedieningswijze maar ook door zichzelf rechtstreeks tussen de softwareontwikkelaar en de gebruiker te positioneren. Voor de gebruiker is het ideaal want hij heeft een alle beschikbare bij de hand, voor de ontwikkelaar is het ideaal want hij heeft een direct verkoopskanaal en voor Apple is het ideaal want zijn zien inkomsten waar ze zelf weinig of niks voor moeten doen.

Maar de iPhone is klein en je kan er weinig productief op doen. Dus dan is de iPad een logisch vervolg. Die iWorks die gedemonstreerd werd was vet, net zoals dat game. En toch zie ik er op dit moment weinig nut in, ‘t is iets voor de early adopters op het moment. Geen multitasking en geen Flash zijn echt wel pijnpunten, maar ik ben er absoluut zeker van dat Apple die wegwerkt tegen iPhone OS 4.

Want volgens mij is Apple meer van plan. Ik verwacht dat iPhone OS de nieuwe OS X wordt. Dat binnen niet al te veel tijd hun Macbooks en iMacs een touchscreen gaan krijgen. En dat OS X 10.7 misschien zelfs de mogelijkheid krijgt om iPhone/iPad programma’s te draaien. En dat OS XI gewoon iPhone OS gaat zijn. Het is een wilde gok, maar Apple heeft ervaring met het roer gans omgooien, en ik vermoed dat ze op het punt staan om dat nog eens te doen.

Het meest fantastische stuk TV deze avond was niet de uitzending voor Haïti, waar Daan zomaar even Helmut Lotti onder de tafel zong, maar een stuk Man Bijt Hond met de titel 2600. Op Chasing Cars van Snow Patrol zag je vier minuten lang mensen buiten komen uit de fabriek van Opel Antwerpen. Geen commentaar, gewoon mensen die zich een weg baanden door de cameraploegen die hoopten een verklaring te krijgen uit de mond van één van hen.

Het had een stuk kunnen zijn uit een film van Gus Van Sant en het is een supervoorbeeld van wat Woestijnvis het beste doet: mooie televisie maken. Meneer Doktoor, Leuven Hulp, en tegenwoordig veel meer Man Bijt Hond dan vroeger. Ik hoop dat er naast al hun grote producties nog meer plaats komt voor dit soort televisie. Want dit blijft bij, en de 37e aflevering van pakweg De Slimste Mens Ter Wereld echt niet.

En eigenlijk wel een fantastisch nummer …

Stel u voor. De dag waarop ik twee supervette singles ontdek. De dag waarop ik twee blogposts plaats.

Ongeveer een jaar geleden voorprogramma van Bloc Party. Beloftevol maar niet meer dan dat. Nu, een jaar later, ligt hun debuutplaat bijna in de winkel, en dit is de eerste single. Heel Manchester. Heel rave. Heel XTC. Heel begin jaren negentig.

Check. Dit. Vampire Weekend heeft goed naar Animal Collective geluisterd en geleerd. Helaas is het een remix en is de CD zelf braver, maar toch. Voel die opwinding, het primitieve, de dansbaarheid. Draai de boxen naar het maximum, doe de gordijnen dicht en dans. Als dit muziek in 2010 is, zijn we weer goed vertrokken.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Trouwens, die nieuwe van Four Tet. Ook megagoed.

En stel u eens voor dat twee keer Pukkelpop van de ene moment op de andere sterft. En een derde keer Pukkelpop daar zonder water of eten zit. Of nog erger, da je dat jaar net ni kunt gaan, maar dat iedereen die ge kent daar is. Ge kent het rekeningnummer en het eindigt op 12-12.

Er is weer heel wat moois te beleven op TV de laatste weken. Om te beginnen Zonde Van De Zendtijd dat duidelijk nog een pak straffer geworden is als vorig seizoen. Gevolgd door Oud België, dat schitterend is qua camerawerk, decor en verhaal over de onontkoombare teloorgang van een variététheater (binnen gefilmd in de Vooruit, buiten daar waar de AB te Antwerpen was trouwens).

Maar wat mij vooral wist te boeien de laatste weken was Leuven Hulp. Het begon met verbazing over het concept, dat Woestijnvis toestemming had kunnen krijgen om in een gevangenis te filmen. Het werd dan gevolgd door tja pure sensatiezucht, dat ik wou weten waarom die mensen in de gevangenis waren beland. En dan werd ik geconfronteerd met mijn eigen comfortzone. Sommige van die gedetineerden kwamen niet over als harteloze monsters, maar als gewone mensen die foute keuzes hebben gemaakt.

Toegeven, in het begin vond ik het hele “we gaan theatertje spelen” idee er overbodig aan. Maar naarmate de reeks vorderde, werd ik daar hoe langer hoe meer in meegetrokken. En toen ik daarnet stukjes van die voorstelling zag stond het kiekenvel mij op de armen. Die Palestijn die vertelde hoe hij zijn maten op landmijnen zag lopen, of die stoere Christos dat staat te blijten omdat hij z’n leven nooit heeft kunnen verwerken. Harde, maar eerlijke televisie.

Als iemand die ik ken iets word aangedaan, dan zou ik ook hopen dat de dader de rest van z’n dagen niet meer in de maatschappij doorbrengt. Maar Leuven Hulp gaf die daders een gezicht en een hart, en zelfs al weet ik dat sommigen daarvan quasi beesten zijn met serieuze persoonlijkheidsstoornissen, toch lijkt me jarenlange opsluiting met geen enkel vooruitzicht absoluut geen oplossing.

Mensen zijn maar mensen, en Leuven Hulp was serieus mooie en krachtige televisie.

Verhalen, da’s wat de samenvatting van wat films te bieden hadden de afgelopen tien jaar. Eind jaren negentig waren ze dat wat vergeten en draaide het enkel nog om grotere budgetten, meer special effects en minder plot. Arthouse groeide het afgelopen decennium uit van iets dat de groezelige filmzaaltjes ontgroeide en zonder probleem naast grote hollywoodproducties gezet kon worden, en meestal dan nog beter uit de verf kwam. Hier mijn lijstje van de twintig beste films van de jaren ‘00.

20. Le Fabuleux Destin D’Amelie Poulain
Ondertussen is iedereen hem al wel beu gezien. Maar toen hij uitkwam was het een enorm frisse wind. Visueel haalde deze film alles uit de kast en het verhaal deed even vergeten dat de echte wereld niet zo mooi is als die van Amélie.

19. Good Night And Good Luck
Deze zou een gedeelde plaats kunnen hebben met Frost/Nixon, ook een prachtfilm en allebei gaan ze over schaamtelijke periodes van de Verenigde Staten. Maar deze greep net iets harder bij de keel.

18. The Wrestler

De heropstanding van Mickey Rourke in een film die over heropstanding gaat. Schitterend geacteerd, mooie muziek en een simpel maar oprecht verhaal.

17. Lilja 4-ever

Van de regisseur van Fucking Amal en een serieuze emotionele uppercut. Dit was één van de weinige films dit decennium waar ik achteraf echt niet goed van was.

16. 25th Hour

Als er één goed ding uit de aanslagen van 11 september is gekomen was het deze film. Spike Lee’s hommage aan zijn stad.

Eens zien, ik moet nog negen muzikale jaren bespreken, maar dat stel ik even uit. Ik moet nog mijn tien beste albums van 2009 kiezen, maar ik vond het nogal een matig jaar dus daar heb ik geen zin in. Aan deceniumalbumlijstjes doe ik al helemaal niet mee en in de beste films van de afgelopen tien heb ik wel zin maar daar moet ik nog eens diep over nadenken.

Dus dan maar 2009 op persoonlijk vlak. Al bij al was het een goed jaar. Een heel goed jaar zelfs. Hobbelig, maar goed.

Vooral de eerste helft was zéér hobbelig, ik werd verliefd, liep een serieus blauwtje en leerde dat mensen niet persé goed zijn of goede bedoelingen hebben. En ik zat vast in een job waar ik niet in kon groeien maar die wel een veilige thuishaven bood. Uit dat tweede ben ik kunnen ontsnappen en tegen al mijn verwachtingen in doorliep ik zonder problemen de sollicitatieprocedure bij mijn huidige job.

Van de zomer onthou ik vooral Dour en Pukkelpop, twee van de meest intense Wannabeservaringen ooit. Twee keer zowat hetzelfde scenario: heel hard werken, heel veel stress, heel weinig slaap, heel veel op elkanders lip zitten (meestal die van Madelien, sorry daarvoor M.) en uiteindelijk toch als team op een paar dagen heel close worden. En u bangelijk amuseren (de springmatten op Dour! zat op het hoofdpodium op Pukkelpop!).

In september begon ik dan op mijn nieuwe job en die eerste weken waren vooral aftasten en het verschil met de vorige job voelen. Die job was een heel rustige nine to five en de keren dat ik daar van afweek waren op één hand te tellen. De nieuwe job is veel onvoorspelbaarder qua uren en veel zwaarder, maar ook zoveel cooler. Ze geeft mij het gevoel dat ik vooruit ga en coole dingen verwezenlijk. Werken leek mij ervoor iets dat je deed naast de dingen die je echt graag doet. Nu is werken ook gewoon leuk.

Dat samen met hoe fantastisch de festivalzomer wel was hebben er dan voor gezorgd dat ik fotografie on-hold gezet heb. Veel mensen keken raar op toen ik dat zei, maar als je vijf jaar iets gedaan hebt, gegroeid bent en op het moment komt dat je alles gezien hebt en voor uzelf niks meer te bewijzen hebt dan lijkt me dat de meest logische oplossing. En de tijd die ik vroeger al wachtend of treinend doorbracht kan ik nu nuttig gebruiken.

Dusja, een goed jaar. Vooral professioneel gegroeid. Dingen die ik vroeger wel kende maar ergens ver in m’n achterhoofd zaten zijn nu parate kennis geworden.

En dat brengt me een beetje tot mijn voornemen voor 2010. Ik wil les gaan geven, avondonderwijs alomvattend webdevelopment. Ik moet het allemaal nog uitzoeken want het is me nog niet echt duidelijk of je een D-cursus moet hebben gedaan of niet. Maar in 2010, in september wellicht, wil ik voor mensen staan en alles wat er in m’n hoofd zit delen.

En hoe was uw jaar? Wat zijn uw voornemens?

Nu het decennium er bijna opzit word je overal om de oren geslagen met lijstjes van het beste van de afgelopen tien jaar. Ik vind dat een beetje een stom concept. Er is zoveel goed uitgekomen de afgelopen tien jaar en je kan bijvoorbeeld ‘Is This It?’ van The Strokes (door de NME uitverkozen tot beste plaat van het decennium) onmogelijk naast bijvoorbeeld een Animal Collective of een My Morning Jacket leggen. Andere tijden, andere genres en niet vergelijkbaar. Bij eindejaarslijstjes heb je nog een beetje de zeitgeist van het afgelopen jaar om de platen te plaatsen, maar voor zo’n lijstje dat tien jaar wordt het bijna onmogelijk. Daarom een overzicht per jaar van mijn muzikale belevingswereld.

In 2000, toen was ik 16, was Napster nog maar net uitgevonden en was muziek ontdekken veel minder vanzelfsprekend als vandaag. YouTube bestond nog niet, Telenet was pas een jaar voordien begonnen en als je al muziek vond op het Internet werd die steevast voorafgegaan met vijf minuten de melding “Buffering …” om dan na tien seconden te beginnen haperen. MP3-spelers zagen eruit als hieronder en konden 9 nummers opslaan. Those were the days.

Mijn CD-collectie bestond uit een paar platen van Nirvana, The Wall van Pink Floyd, The Black Album van Metallica, een MTV Fresh of 2, twee platen van The Red Hot Chili Peppers en wat dingen van stoere jongens als 2Pac en P(uff). D(i/a)ddy. En die dingen werden grijsgedraaid. Ik kan het me nu amper nog voorstellen dankzij het immense aanbod aan muziek om een CD een half jaar in de discman te laten zitten, maar toen was dat vreemd genoeg zo. Dankzij Napster was de rest van mijn muziekcollectie een wirwar van losse tracks. Napster kende het concept album niet en je zat dus opgezadeld met een hoop singles.

Het jaar 2000 was ook mijn eerste keer Pukkelpop. Daar herinner ik me vooral dit van:

Eminem zou ook komen dat jaar, maar had zijn moeder geslagen en mocht het land niet uit. Limp Bizkit was ook van de partij. Ik was 16 en vond dat allemaal de max. En het zou nog een aantal jaren duren eer ik ontdekte dat er ook echt goede muziek werd gemaakt in 2000.

Radiohead bracht Kid A uit. Ik moet dat toen rotslecht gevonden hebben. Ik kende Radiohead van op MTV en vond toen waarschijnlijk dat ze gewoon rockdeuntjes moesten blijven maken in plaats van het artyfarty gezeik waar ze ineens mee afkwamen. Terugkijkend was het één van de beste zetten van het afgelopen decennium en ook één van de sterkste platen.

Ook uit 2000 (even moeten gaan spieken bij de Pitchfork top 10 van dat jaar) is ‘Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven’ van Godspeed! You Black Emperor. Postrock is het meest uitgemolken genre van de afgelopen tien jaar, het behangpapier bij de meeste VRT-documentaires en ondertussen een genre waar ik zo ongelofelijk moe van word als ik weer een nieuwe kloon hoor. Ik ontdekte postrock in 2001 op Pukkelpop bij Mogwai, ogen dicht op die houten vloer en één van de meest beklemmende concertervaringen ooit (en de meest goedkope trip want er waren geen drugs mee gemoeid). Ooit was het dus nieuw en spannend en Godspeed! was samen met Mogwai (en Slint voor hen) één van de grondleggers.

En dan Agaetis Byrjun van Sigur Ros, dat ik weiger onder die holle term postrock te klasseren omdat het zoveel meer is. Pas deftig ontdekt nadat Daan op een avond rond videoclips in de Roma één van hun clips liet zien. Voor de eerste keer live gezien op één van de meest overweldigendste optredens ooit in het Koninklijk Circus en dan nog eens op Pukkelpop vanuit de frontstage waar Kyle van Bloc Party naast mij stond te blijten dat het geen naam had. En gelijk had hij, Sigur Ros maakt al tien jaar de mooiste soundtrack bij een wereld die op die tijd heel wat lelijker is geworden.

Een groep die jammer genoeg niet meer bestaat maar in 2000 wel een meesterwerk afleverde was Arab Strap. Uit dezelfde stal als Belle & Sebastian en Aereogramme maakten ze vrolijke popdeuntjes met zware teksten.

Een groep waar toen niemand van dacht dat ze tot een stadiumband zouden uitgroeien stonden in 2000 op Pukkelpop naar hun schoenen te staren in de Club. Negen jaar sloten ze een dag Werchter af. En ze hebben het verdiend eigenlijk. Tussen Yellow en Viva La Vida zaten wel 2 ontzettend mindere platen en voor de laatste hebben ze goed naar Editors gekeken, maar qua stadiumrockgroep heb ik ze toch net iets liever dan bijvoorbeeld Muse of Placebo.

En dan was er ook nog het debuut van een groepje dat de weg plaveide voor alle indiepop die de laatste 10 jaar uit Canada komt. Zonder hen wellicht geen Broken Social Scene of Arcade Fire.

Bright Eyes brak ook dat jaar op relatief beperkte schaal door met Fevers And Mirrors. Ik ben dik teleurgesteld met zijn “solo” werk en ook die Monsters Of Folk plaat vind ik een erg gemiste kans. Maar toen maakte hij nog goede muziek.

En ik zou nog uren kunnen doorgaan, maar het is duidelijk dat het nieuwe decennium heel sterk begon. Al heb ik 95% daarvan toen niet actief meegemaakt.

De mensen van Wannabes weten het al even, ik stop voor onbepaalde tijd even met concertfotografie. De reden is vierledig.

Ten eerste heb ik het allemaal wat gezien. Uit fotografisch oogpunt, en het kan uit de hoogte klinken, na een festivalseizoen met Werchter, Dour en Pukkelpop is de terugkeer naar zalen een serieuze domper. Uit muzikaal oogpunt besef ik dat ik dit leven wellicht nooit meer een optreden zo overdonderend ga zie als pakweg Arcade Fire of Sigur Ros in 2005 (de periode dat ik vaker naar optredens begon te gaan). Het heeft weinig met fotografie of muziek te maken, maar met gewenning. De kick is weg.

Ten tweede heb ik sinds september een nieuwe job, een job die ik ondertussen de beste job ter wereld vind. Mijn vorige job was een veel te rustige ninetofive (of bij mij meestal een tentosix), mijn huidige job is meer prestatiegericht en eist ook veel meer energie. Ik heb het in september en oktober geprobeerd en zelfs al geraakte ik op tijd in een zaal, ik wou zo snel mogelijk weer thuis zijn want ik was gewoon bekaf. En door de twee te combineren was ik ’s ochtends nog bekaffer en zat ik er tegen vrijdag door. En aangezien mijn werk m’n huur en eten betaalt, en de uitdaging daar wel heel groot is, lijkt me de keuze om me daar op te focussen wel heel logisch.

Ten derde ben ik onlangs 26 geworden. Dat betekent dat een keer op en neer naar Brussel me 13 euro kost. Tel daar nog een paar dure drankjes bij en je zit aan een mooi bedrag per maand. Het is een mythe dat je van rockfotografie rijk kan worden als je niet in dienst bent van een gedrukt medium.

Ten vierde (en dit is de minste reden aangezien het niet enkel op mij persoonlijk slaat) heb ik me de laatste tijd te veel geërgerd aan hoe het webzinelandschap de laatste jaren is veranderd. Iedereen met een camera wil tegenwoordig rockfotograaf zijn en iedereen met genoeg centen voor een domeinnaam begint een webzine. Mij allemaal geen probleem. Maar de laatste tijd lijkt het me dat het voor de platenfirma’s meer uitmaakt wie je vriendjes zijn dan of je kwaliteit levert. Maargoed, ik ga hier niet over uitweiden.

In elk geval zie ik mezelf nog niet Les Nuits Botanique, Eurosonic of Dour missen volgend jaar. De zin om te fotograferen zal wel terugkeren, maar misschien dan meer projectmatig in plaats van à ratio 20 optredens per maand.

Bijna vier en half jaar geleden lanceerde ik een webprojectje dat het mogelijk maakte om bij te houden welke films van de IMDB Top 250 je al had gezien (lees de oorspronkelijke aankondiging hier. Dat project was enorm succesvol en eerlijk gezegd een gat in een nichemarkt. Het trok volk, veel volk, op z’n hoogtepunt waren er een 15000 tal actieve gebruikers. Maar het was zo slecht in elkaar gezet, en nadien zo slecht uitgebreid dat ik m’n interesse wat verloor en het aan z’n lot overhield.

Daar kwam dan bij dat de webhost waar ik toen bij zat (Dreamhost) door een administratieve fout op een dag zo’n 1000 klanten -waardoor ik- 500 euro rijker maakte en ik het niet echt zag zitten dat geld terug te storten. En vanaf toen hebben zij het originele domein twofifty.org in quarantaine. Ik kreeg veel mails van gebruikers maar ik kon echt de moeite niet vinden om het allemaal terug in gang te steken.

Tot recent. Met Jokko was ik wat ideetjes voor Facebookapplicaties aan het uittesten en niets werkte zoals we wilden, maar toen besefte ik ineens dat ik een zéér goed idee als eens gedaan had. Dus op donderdagavond de eerste hand gelegd aan wat Twofifty zou worden, vandaag een 16 uur lang hard doorgewerkt en voila: Twofifty.

Natuurlijk ben ik niet zo zot om op een vrije dag voorniets twee volle werkdagen te presteren. Ten eerste ben ik heel benieuwd naar het sociaal effect, hoe verspreidt zoiets zich en vooral wat gaan de statistieken opleveren. Ten tweede staat er daar vanboven een banner, ik ben benieuwd of Facebookmensen liever klikken dan filmnerds (want Twofifty bracht in de tijd écht niks op). En ten derde is er de Amazonintegratie, niks dat door de strot wordt geduwd maar misschien wel handig.

Er staat nog veel op de planner. Maar nu ga ik even heel lang slapen.