Het was een heftige week. En ik weet niet of ik het hier allemaal zo hyperpersoonlijk moet maken. Maar ik weet wel dat wanneer ik dit teruglees binnen een aantal jaar het meer waarde gaat hebben voor mezelf dan de zoveelste indiehype of Youtubevideo. En schrijven werkt altijd heel therapeutisch.

Vorige week woensdag hoorde ik dat het niet goed ging met m’n bompa (die ik peter noemde, omdat toen hij bompa werd en 62 was, hij bompa veel te oud vond klinken). Een aortabreuk, intensive care en absoluut geen goede vooruitzichten. Toen ik hem daar ging bezoeken was dat enorm creepy. Hij zag er goed uit, maar het werd allemaal geregeld door een bataljon aan machines.

Absoluut ni zoals de mens die ik een paar weken ervoor nog thuis zag zitten. De mens die ik kende. De mens met principes. Die een heel aantal jaar tegen m’n moeder heeft gezwegen omdat ze met m’n vader op reis ging voor ze trouwden, om dan de dag van m’n geboorte binnen te komen met “Daar is onzen Timmerman!” en dan alles te vergeten. De mens waarvoor ik de laatste jaren enorm veel respect ben beginnen krijgen. Omdat hij zo veranderde. Van een vrij strenge, afstandelijke en conservatieve man tijdens mijn kinderjaren, naar iemand die zichzelf kon relativeren en goedlachs werd.

Daarnet werden de laatste sacramenten gegeven en mocht de familie zeggen wat ze zich gingen onthouden van hem. En één van de dingen die gezegd werden was “schalks” door mijn vader. En dat typeerde hem het meest. En zo wil ik hem onthouden, een man die een uur kon zwijgen om dan een gevatte opmerking te maken die er los op was. En een man die humor gebruikte als wapen tegen mensen die een andere mening hadden of hem kwaad gedaan hadden.

Mijn woorden waren: iemand die ik liever kon hebben hoe ouder hij werd, door dat relativeren, een superbompa, en iemand waar ik mezelf in herken. Al mijn slechte kanten zag ik in hem, maar ook mijn goeie kanten, en alles daar tussenin (het cynisme, de koppigheid, …).

Ik ga hem missen. Ik wou dat ik die laatste keer dat ik hem bij bewustzijn zag wist dat het de laatste keer zou zijn. Ik wou zoveel maar nu is het te laat. Mijn 62 jaren oudere spiegel is weg en nu moet ik verder.

In het kader van een artworkproject voor de demo van de Matthi zijn soloproject gisteren richting Westhoek getrokken. Er stonden twee stops op het programma: het oude vakantieverblijf Kosmos in Westouter en het Dadipark in Dadizele. In dat eerste ben ik als klein ventje van bijna 11 nog tien dagen op vakantie geweest met de CM ooit.

Eergisteren heb ik Avatar gezien en dat was een serieuze verspilling van tijd en geld. Zo’n slap excuus van een verhaal, en als je persé een boodschap wil meegeven dan kan het wel een tikkeltje harder. Nuja, een ecologische boodschap steken in een film van een half miljard is op zich al hypocriet.

Maar gisteren, daar in Westouter, moest ik wel terugdenken aan een scene uit Cameron zijn vorige film Titanic. Ergens aan het begin zie je het wrak van die boot en dan krijg je een fade naar het schip in z’n gloriejaren. Terwijl ik door de refter, de slaapzalen, het toen hypermoderne zwembad liep kon ik me -ondanks dat het allemaal bijna 16 jaar geleden is- nog perfect voorstellen hoe het daar toen was. De geluiden, de frisse geuren en het kinderlijk enthousiasme van toen had plaats gemaakt voor koude, creepyness en vooral stank. Triestig eigenlijk.

Dadipark was een ander verhaal. Toen we nog maar pas daar waren werden we al vervoegd door enkele West-Vlamingen die ook binnen wilden. En terwijl de Stef even terug was naar de auto omdat hij zich aan de omheining nogal serieus gesneden had kregen we van hem SMS na SMS met de melding “nog volk”. Het was wellicht minder druk dan tijdens de hoogdagen, maar het leek toch nog steeds toeristisch.

Maar ook hier hetzelfde, een gigantisch groot “pretpark” waar tot voor een tien jaar geleden enkel lachende gezichten rondliepen en dat nu zwaar onderkomen is. Ze hadden de langste loopbrug van Europa, maar een accident met een -trouwens levensgevaarlijk uitziende- attractie waarbij een kind zijn arm verloor luidde het begin van het einde in. En nu ligt het daar, troosteloos, in het dorpscentrum van Dadizele te verkommeren. Wie trouwens ooit naar daar wil gaan, de vol-au-vent van restaurant De Historie in het dorpscentrum is enorm aan te raden.

De foto’s zijn het best te consumeren met melancholische muziek. De Matthi zijn project is ambient, maar omdat ik zijn CD niet heb, hieronder een stuk ambient van BT, een artiest die ik deze week ontdekt heb en die heel mooie muziek maakt.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(*) Het nummer heet eigenlijk All That Makes Us Humans Continues maar ik vind ‘t zonder s een betere titel

Mooie woorden uit één van de schoonste reeksen die de VRT ooit heeft uitgezonden. En daar moest ik aan denken toen we zondag in Doel waren. “It’s better to burn out than to fade away” zong Neil Young ooit, maar in ‘t geval van Doel is het weg deinen erg mooi.

Er zit een beetje Meneer Leonard in iedereen.

Mijn oude trouwe iMac heeft vandaag vier kaarsjes uitgeblazen. Vier jaar, da’s bijna honderd jaar in computertijdtermen. Maar het ding doet nog altijd goed zijn best en eigenlijk is het niet veel trager dan mijn nieuwe Macbook.

Op het werk ben ik een Windows gebruiker (zelfs een Windows Vista gebruiker) en dat werkt. Je gaat mij daar niet slecht over horen praten. Ja, Macs hebben geen last van virussen of spyware, en OS X is veel geavanceerder dan Windows in elk opzicht. Maar met Windows lukt mijn job even goed. Kortom, ik ben absoluut geen Windows hater, enkel een enthousiaste Mac gebruiker.

En het grote verschil tussen een Mac en elke andere PC ter wereld zit hem niet in de hardware (die is hetzelfde) en zelfs maar amper in de software, maar in de visie. Apple weet begod goed waar het mee bezig is. De introductie van de iPad -die op het eerste zicht niet zo revolutionair is- is daar een perfect voorbeeld van.

Apple is een bedrijf dat het aandurft om dingen radicaal te wijzigen. Twee maal zijn ze compleet van architectuur overgestapt (van Motorola 68 naar PowerPC en van PowerPC naar Intel) en de overstap van OS9 naar OS X was een totaal nieuw begin.

Toen ze de iPhone bedachten hebben ze een fantastisch platform gemaakt. Niet enkel door de coole bedieningswijze maar ook door zichzelf rechtstreeks tussen de softwareontwikkelaar en de gebruiker te positioneren. Voor de gebruiker is het ideaal want hij heeft een alle beschikbare bij de hand, voor de ontwikkelaar is het ideaal want hij heeft een direct verkoopskanaal en voor Apple is het ideaal want zijn zien inkomsten waar ze zelf weinig of niks voor moeten doen.

Maar de iPhone is klein en je kan er weinig productief op doen. Dus dan is de iPad een logisch vervolg. Die iWorks die gedemonstreerd werd was vet, net zoals dat game. En toch zie ik er op dit moment weinig nut in, ‘t is iets voor de early adopters op het moment. Geen multitasking en geen Flash zijn echt wel pijnpunten, maar ik ben er absoluut zeker van dat Apple die wegwerkt tegen iPhone OS 4.

Want volgens mij is Apple meer van plan. Ik verwacht dat iPhone OS de nieuwe OS X wordt. Dat binnen niet al te veel tijd hun Macbooks en iMacs een touchscreen gaan krijgen. En dat OS X 10.7 misschien zelfs de mogelijkheid krijgt om iPhone/iPad programma’s te draaien. En dat OS XI gewoon iPhone OS gaat zijn. Het is een wilde gok, maar Apple heeft ervaring met het roer gans omgooien, en ik vermoed dat ze op het punt staan om dat nog eens te doen.

Het meest fantastische stuk TV deze avond was niet de uitzending voor Haïti, waar Daan zomaar even Helmut Lotti onder de tafel zong, maar een stuk Man Bijt Hond met de titel 2600. Op Chasing Cars van Snow Patrol zag je vier minuten lang mensen buiten komen uit de fabriek van Opel Antwerpen. Geen commentaar, gewoon mensen die zich een weg baanden door de cameraploegen die hoopten een verklaring te krijgen uit de mond van één van hen.

Het had een stuk kunnen zijn uit een film van Gus Van Sant en het is een supervoorbeeld van wat Woestijnvis het beste doet: mooie televisie maken. Meneer Doktoor, Leuven Hulp, en tegenwoordig veel meer Man Bijt Hond dan vroeger. Ik hoop dat er naast al hun grote producties nog meer plaats komt voor dit soort televisie. Want dit blijft bij, en de 37e aflevering van pakweg De Slimste Mens Ter Wereld echt niet.

En eigenlijk wel een fantastisch nummer …

Stel u voor. De dag waarop ik twee supervette singles ontdek. De dag waarop ik twee blogposts plaats.

Ongeveer een jaar geleden voorprogramma van Bloc Party. Beloftevol maar niet meer dan dat. Nu, een jaar later, ligt hun debuutplaat bijna in de winkel, en dit is de eerste single. Heel Manchester. Heel rave. Heel XTC. Heel begin jaren negentig.

Check. Dit. Vampire Weekend heeft goed naar Animal Collective geluisterd en geleerd. Helaas is het een remix en is de CD zelf braver, maar toch. Voel die opwinding, het primitieve, de dansbaarheid. Draai de boxen naar het maximum, doe de gordijnen dicht en dans. Als dit muziek in 2010 is, zijn we weer goed vertrokken.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Trouwens, die nieuwe van Four Tet. Ook megagoed.

En stel u eens voor dat twee keer Pukkelpop van de ene moment op de andere sterft. En een derde keer Pukkelpop daar zonder water of eten zit. Of nog erger, da je dat jaar net ni kunt gaan, maar dat iedereen die ge kent daar is. Ge kent het rekeningnummer en het eindigt op 12-12.

Er is weer heel wat moois te beleven op TV de laatste weken. Om te beginnen Zonde Van De Zendtijd dat duidelijk nog een pak straffer geworden is als vorig seizoen. Gevolgd door Oud België, dat schitterend is qua camerawerk, decor en verhaal over de onontkoombare teloorgang van een variététheater (binnen gefilmd in de Vooruit, buiten daar waar de AB te Antwerpen was trouwens).

Maar wat mij vooral wist te boeien de laatste weken was Leuven Hulp. Het begon met verbazing over het concept, dat Woestijnvis toestemming had kunnen krijgen om in een gevangenis te filmen. Het werd dan gevolgd door tja pure sensatiezucht, dat ik wou weten waarom die mensen in de gevangenis waren beland. En dan werd ik geconfronteerd met mijn eigen comfortzone. Sommige van die gedetineerden kwamen niet over als harteloze monsters, maar als gewone mensen die foute keuzes hebben gemaakt.

Toegeven, in het begin vond ik het hele “we gaan theatertje spelen” idee er overbodig aan. Maar naarmate de reeks vorderde, werd ik daar hoe langer hoe meer in meegetrokken. En toen ik daarnet stukjes van die voorstelling zag stond het kiekenvel mij op de armen. Die Palestijn die vertelde hoe hij zijn maten op landmijnen zag lopen, of die stoere Christos dat staat te blijten omdat hij z’n leven nooit heeft kunnen verwerken. Harde, maar eerlijke televisie.

Als iemand die ik ken iets word aangedaan, dan zou ik ook hopen dat de dader de rest van z’n dagen niet meer in de maatschappij doorbrengt. Maar Leuven Hulp gaf die daders een gezicht en een hart, en zelfs al weet ik dat sommigen daarvan quasi beesten zijn met serieuze persoonlijkheidsstoornissen, toch lijkt me jarenlange opsluiting met geen enkel vooruitzicht absoluut geen oplossing.

Mensen zijn maar mensen, en Leuven Hulp was serieus mooie en krachtige televisie.

Verhalen, da’s wat de samenvatting van wat films te bieden hadden de afgelopen tien jaar. Eind jaren negentig waren ze dat wat vergeten en draaide het enkel nog om grotere budgetten, meer special effects en minder plot. Arthouse groeide het afgelopen decennium uit van iets dat de groezelige filmzaaltjes ontgroeide en zonder probleem naast grote hollywoodproducties gezet kon worden, en meestal dan nog beter uit de verf kwam. Hier mijn lijstje van de twintig beste films van de jaren ‘00.

20. Le Fabuleux Destin D’Amelie Poulain
Ondertussen is iedereen hem al wel beu gezien. Maar toen hij uitkwam was het een enorm frisse wind. Visueel haalde deze film alles uit de kast en het verhaal deed even vergeten dat de echte wereld niet zo mooi is als die van Amélie.

19. Good Night And Good Luck
Deze zou een gedeelde plaats kunnen hebben met Frost/Nixon, ook een prachtfilm en allebei gaan ze over schaamtelijke periodes van de Verenigde Staten. Maar deze greep net iets harder bij de keel.

18. The Wrestler

De heropstanding van Mickey Rourke in een film die over heropstanding gaat. Schitterend geacteerd, mooie muziek en een simpel maar oprecht verhaal.

17. Lilja 4-ever

Van de regisseur van Fucking Amal en een serieuze emotionele uppercut. Dit was één van de weinige films dit decennium waar ik achteraf echt niet goed van was.

16. 25th Hour

Als er één goed ding uit de aanslagen van 11 september is gekomen was het deze film. Spike Lee’s hommage aan zijn stad.

Eens zien, ik moet nog negen muzikale jaren bespreken, maar dat stel ik even uit. Ik moet nog mijn tien beste albums van 2009 kiezen, maar ik vond het nogal een matig jaar dus daar heb ik geen zin in. Aan deceniumalbumlijstjes doe ik al helemaal niet mee en in de beste films van de afgelopen tien heb ik wel zin maar daar moet ik nog eens diep over nadenken.

Dus dan maar 2009 op persoonlijk vlak. Al bij al was het een goed jaar. Een heel goed jaar zelfs. Hobbelig, maar goed.

Vooral de eerste helft was zéér hobbelig, ik werd verliefd, liep een serieus blauwtje en leerde dat mensen niet persé goed zijn of goede bedoelingen hebben. En ik zat vast in een job waar ik niet in kon groeien maar die wel een veilige thuishaven bood. Uit dat tweede ben ik kunnen ontsnappen en tegen al mijn verwachtingen in doorliep ik zonder problemen de sollicitatieprocedure bij mijn huidige job.

Van de zomer onthou ik vooral Dour en Pukkelpop, twee van de meest intense Wannabeservaringen ooit. Twee keer zowat hetzelfde scenario: heel hard werken, heel veel stress, heel weinig slaap, heel veel op elkanders lip zitten (meestal die van Madelien, sorry daarvoor M.) en uiteindelijk toch als team op een paar dagen heel close worden. En u bangelijk amuseren (de springmatten op Dour! zat op het hoofdpodium op Pukkelpop!).

In september begon ik dan op mijn nieuwe job en die eerste weken waren vooral aftasten en het verschil met de vorige job voelen. Die job was een heel rustige nine to five en de keren dat ik daar van afweek waren op één hand te tellen. De nieuwe job is veel onvoorspelbaarder qua uren en veel zwaarder, maar ook zoveel cooler. Ze geeft mij het gevoel dat ik vooruit ga en coole dingen verwezenlijk. Werken leek mij ervoor iets dat je deed naast de dingen die je echt graag doet. Nu is werken ook gewoon leuk.

Dat samen met hoe fantastisch de festivalzomer wel was hebben er dan voor gezorgd dat ik fotografie on-hold gezet heb. Veel mensen keken raar op toen ik dat zei, maar als je vijf jaar iets gedaan hebt, gegroeid bent en op het moment komt dat je alles gezien hebt en voor uzelf niks meer te bewijzen hebt dan lijkt me dat de meest logische oplossing. En de tijd die ik vroeger al wachtend of treinend doorbracht kan ik nu nuttig gebruiken.

Dusja, een goed jaar. Vooral professioneel gegroeid. Dingen die ik vroeger wel kende maar ergens ver in m’n achterhoofd zaten zijn nu parate kennis geworden.

En dat brengt me een beetje tot mijn voornemen voor 2010. Ik wil les gaan geven, avondonderwijs alomvattend webdevelopment. Ik moet het allemaal nog uitzoeken want het is me nog niet echt duidelijk of je een D-cursus moet hebben gedaan of niet. Maar in 2010, in september wellicht, wil ik voor mensen staan en alles wat er in m’n hoofd zit delen.

En hoe was uw jaar? Wat zijn uw voornemens?