De mensen van Wannabes weten het al even, ik stop voor onbepaalde tijd even met concertfotografie. De reden is vierledig.

Ten eerste heb ik het allemaal wat gezien. Uit fotografisch oogpunt, en het kan uit de hoogte klinken, na een festivalseizoen met Werchter, Dour en Pukkelpop is de terugkeer naar zalen een serieuze domper. Uit muzikaal oogpunt besef ik dat ik dit leven wellicht nooit meer een optreden zo overdonderend ga zie als pakweg Arcade Fire of Sigur Ros in 2005 (de periode dat ik vaker naar optredens begon te gaan). Het heeft weinig met fotografie of muziek te maken, maar met gewenning. De kick is weg.

Ten tweede heb ik sinds september een nieuwe job, een job die ik ondertussen de beste job ter wereld vind. Mijn vorige job was een veel te rustige ninetofive (of bij mij meestal een tentosix), mijn huidige job is meer prestatiegericht en eist ook veel meer energie. Ik heb het in september en oktober geprobeerd en zelfs al geraakte ik op tijd in een zaal, ik wou zo snel mogelijk weer thuis zijn want ik was gewoon bekaf. En door de twee te combineren was ik ’s ochtends nog bekaffer en zat ik er tegen vrijdag door. En aangezien mijn werk m’n huur en eten betaalt, en de uitdaging daar wel heel groot is, lijkt me de keuze om me daar op te focussen wel heel logisch.

Ten derde ben ik onlangs 26 geworden. Dat betekent dat een keer op en neer naar Brussel me 13 euro kost. Tel daar nog een paar dure drankjes bij en je zit aan een mooi bedrag per maand. Het is een mythe dat je van rockfotografie rijk kan worden als je niet in dienst bent van een gedrukt medium.

Ten vierde (en dit is de minste reden aangezien het niet enkel op mij persoonlijk slaat) heb ik me de laatste tijd te veel geërgerd aan hoe het webzinelandschap de laatste jaren is veranderd. Iedereen met een camera wil tegenwoordig rockfotograaf zijn en iedereen met genoeg centen voor een domeinnaam begint een webzine. Mij allemaal geen probleem. Maar de laatste tijd lijkt het me dat het voor de platenfirma’s meer uitmaakt wie je vriendjes zijn dan of je kwaliteit levert. Maargoed, ik ga hier niet over uitweiden.

In elk geval zie ik mezelf nog niet Les Nuits Botanique, Eurosonic of Dour missen volgend jaar. De zin om te fotograferen zal wel terugkeren, maar misschien dan meer projectmatig in plaats van à ratio 20 optredens per maand.

Bijna vier en half jaar geleden lanceerde ik een webprojectje dat het mogelijk maakte om bij te houden welke films van de IMDB Top 250 je al had gezien (lees de oorspronkelijke aankondiging hier. Dat project was enorm succesvol en eerlijk gezegd een gat in een nichemarkt. Het trok volk, veel volk, op z’n hoogtepunt waren er een 15000 tal actieve gebruikers. Maar het was zo slecht in elkaar gezet, en nadien zo slecht uitgebreid dat ik m’n interesse wat verloor en het aan z’n lot overhield.

Daar kwam dan bij dat de webhost waar ik toen bij zat (Dreamhost) door een administratieve fout op een dag zo’n 1000 klanten -waardoor ik- 500 euro rijker maakte en ik het niet echt zag zitten dat geld terug te storten. En vanaf toen hebben zij het originele domein twofifty.org in quarantaine. Ik kreeg veel mails van gebruikers maar ik kon echt de moeite niet vinden om het allemaal terug in gang te steken.

Tot recent. Met Jokko was ik wat ideetjes voor Facebookapplicaties aan het uittesten en niets werkte zoals we wilden, maar toen besefte ik ineens dat ik een zéér goed idee als eens gedaan had. Dus op donderdagavond de eerste hand gelegd aan wat Twofifty zou worden, vandaag een 16 uur lang hard doorgewerkt en voila: Twofifty.

Natuurlijk ben ik niet zo zot om op een vrije dag voorniets twee volle werkdagen te presteren. Ten eerste ben ik heel benieuwd naar het sociaal effect, hoe verspreidt zoiets zich en vooral wat gaan de statistieken opleveren. Ten tweede staat er daar vanboven een banner, ik ben benieuwd of Facebookmensen liever klikken dan filmnerds (want Twofifty bracht in de tijd écht niks op). En ten derde is er de Amazonintegratie, niks dat door de strot wordt geduwd maar misschien wel handig.

Er staat nog veel op de planner. Maar nu ga ik even heel lang slapen.

Ik had al even zin om er iets over te schrijven maar het ontbrak mij even aan tijd, maar na wat gisteren gebeurd is moet het er toch even uit.

Toen ik een jaar of zestien was en in het klein en beveiligde wereldje dat Boechout heet opgroeide was ik een absolute anti-racist. Ik kon het niet dulden dat er slechte dingen over vreemdelingen gezegd werden. Als er al problemen waren dan was het volledig onze eigen fout, was het een vicieuze cirkel waar we die mensen zelf hadden ingestoken. Mijn wereld was enorm zwartwit toen.

En er zit nog altijd een kern van waarheid in wat ik toen dacht, maar er is veel meer grijs bijgekomen. Slechts een handvol vreemdelingen zijn slecht, maar ze verkakken het wel heel mooi voor de rest.

Ik ben geen racist maar, zo beginnen veel uitspraken. Wel, ik ben geen racist, stem altijd op kleuren die er fris en blij uitzien, maar ik begin langzaamaan mensen te begrijpen die het wel zijn. Het is zo’n complex probleem dat eens je iets meemaakt het moeilijk wordt om de nuances nog te zien, en je makkelijk terugvalt op het simpelere zwartwit.

Eén jaar geleden werd ik overvallen in Brussel. Twee zwarten. Ik ben geen racist, maar ik steek nog steeds de straat over als ik een groep kleurlingen op me zie afkomen. En de tijden dat ik zorgeloos en op mijn gemak door Brussel wandel zijn sindsdien gedaan.

Een paar weken geleden. Een trein van Brussel naar Antwerpen. Alles is rustig tot een tiental Marokkaanse jongeren binnenkomen een autochtoon meisje beginnen te ambeteren. Op de manier waar zij goed in zijn. Naast haar gaan zitten, haar bepotelen en voze dingen zeggen. Hun vrouwen moeten van hen een hoofddoek dragen maar aan die van ons mogen ze ongestoord zitten. Niemand durft iets te zeggen en kijkt gewoon nog wat dieper in de krant die ze aan het lezen zijn. Toen ik zei van “is het nu niet genoeg” kreeg ik een arabisch woord naar m’n kop en zijn ze verder gelopen om waarschijnlijk in de volgende wagon hetzelfde te doen. Het feit dat die jongeren weten dat ze met alles wegkomen legt genoeg bodem voor de rest van hun leven.

Vorige week. Er was ingebroken bij een collega van mij die in Borgerhout woont. Er werd eerst gedacht aan een rondtrekkende bende. Een paar dagen later werd er weer ingebroken, deze keer was hun auto ook gestolen. De auto werd nadien compleet kapot terug gevonden en drie minderjarigen worden opgepakt. Op dit moment lopen die gasten al terug buiten rond (over straffeloosheid gesproken) en mijn collega heeft besloten om te verhuizen. Ze is absoluut geen racist, maar ze is zwanger, voelt zich niet meer veilig, voelt zich bekeken (want haar auto stond een paar straten verder geparkeerd) en wil niet dat haar kind daar opgroeit.

Gisteren. Een heel fijne muzikantendag tot ik telefoon krijg van Jokko. Hij zat op de trein en tussen Brussel-Centraal en Brussel-Noord wordt hij even afgeleid en voor hij goed beseft wat er gebeurde is zijn fotozak weg. Waarde: een goede 7000 euro. Ik ken niemand die harder werkt dan Jokko, en op een paar seconden wordt zijn werk gestolen door twee lowlifes die nog geen dag in hun leven gewerkt hebben. Ik ben geen racist, maar toen ik nadien naar Vorst moest via Brussel-Zuid (het Gommorah van België) en al die nutteloze marginale jeugd zag rondhangen voelde ik een agressie in mij en droomde ik van een België zonder al die problemen.

Ik heb ze altijd verdedigd tegen alle vooroordelen, lang ontkend dat er een probleem is. Maar het is gedaan. De oplossing die het Vlaams Belang of LDD voorstelt is natuurlijk populistisch, laag bij de grond en enorm onrealistisch. We kunnen geen mensen die nog nooit in hun land van herkomst zijn geweest (buiten op vakantie) terugsturen. Maar we kunnen wel het probleem bij de wortels aanpakken. Als de opvoeding thuis schort moeten wij ze geven. Met onze waarden en normen, niet de hunne. Als ze misstappen begaan moeten ze gestraft worden, in betere instellingen waar ze niet slechter uitkomen dan ze erin zijn gegaan. Er moet meer gehamerd worden op integratie, 95% van de ingeweken nationaliteiten kan het (over geloof heen) dus die andere 5% moet het ook kunnen. Beter onderwijs, meer kansen, hoger opgeleide allochtonen, huisje, tuintje, kindje en een goeie job. En dan zijn we er.

Allemaal heel utopisch, zeker zolang de linkerhelft oogkleppen draagt.

Gisteren voor de vijfde keer in m’n leven naar wat in mijn ogen de beste liveband ter wereld is, The Flaming Lips. Het was zonder fotopas deze keer want die was geweigerd maar ik had al met den Tjeu afgesproken dat we er desondanks dat een geweldig groot feest van gingen maken. Er wordt nog steeds gesproken over hoe ik volledig uit mijn dak ging in de Vooruit in 2006 en ik had al een hele dag superveel zin om dat nog eens over te doen.

De treinen zaten geweldig hard mee voor de verandering en ik was al heel vroeg in de AB. Ik stond met drie waalse fotografes te praten toen ik een roadie van The Flaming Lips mensen zag aanspreken. Elke show zoeken ze mensen voor op het podium te dansen en ik had even zo’n moment van als ik die mens dat nu niet ga vragen of ik ook mag dan heb ik hier vijf weken spijt van. Dus gedaan en hij had een speciale missie voor mij … ik mocht in een gigantische opblaasbaar kikkerpak op het podium dansen. Tjeu was te laat maar door een hoerenchance (ze hadden er nog tekort en hij stond bij mij toen we opgepikt werden) was hij er uiteindelijk ook bij.

Mijn kikkerinterventie was beperkt tot twee nummers en het leek de bedoeling alsof ik de rest van de show gewoon tussen de gitaren aan de zijkant moest toekijken, maar hoe vaak krijg je de kans om op het podium van The Flaming Lips uit uw dak te gaan? Dus stond ik tussen de Yeti’s onverkleed uit mijn dak te gaan. Dat leek niet echt de bedoeling want de roadie in kwestie kwam mij geregeld terughalen, waarna ik weer gewoon verder deed. Want zoals al gezegd: hoe vaak krijg je de kans om op het podium van The Flaming Lips volledig uit uw dak te gaan?

Dan mijn moment de gloire … in een opblaasbaar kikkerpak dat via een luchtblazer op m’n rug opgeblazen werd. Dat liep allemaal goed tot dat ding stopte met lucht te blazen en het daarin snikheet werd. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dat even heet was als een sauna. Ik liep langzaam ook plat, wat een knuffel van Wayne opleverde, slechte timing want ik was net water aan het drinken en heb z’n kostuum ondergemorst (dus nee, hij zweet niet langs z’n voorkant, die natte plek was ik). Maargoed, die twee nummers leken een eeuwigheid te duren en ik ben blij dat ik niet van m’n stok gedraaid ben.

Daarna begon Tjeu het wat warm te krijgen in zijn Yeti pak en kon ik de rest van het optreden daarin dansen zonder dat ik altijd maar teruggehaald werd. Dat dansen was trouwens tussen allemaal bekenden, want de helft van het AB personeel stond daar als Yeti of schaars gekleed Yetimeisje (blij dat ik tussen hen mocht dansen als kikker).

Er is iets aan The Flaming Lips dat onbegrijpbaar is voor wie hen nog nooit live heeft gezien. Voor buitenstaanders lijkt het als een groep die makkelijk scoort met een show vol ballonnen, dansende yeti’s en massa’s confetti. Maar het punt is dat het muzikaal al zo af is dat ze zichzelf zo niet meer hoeven te bewijzen. En al die fratsen versterken enkel het enthousiasme dat ze uitstralen over het publiek nog meer. Ik zag gisteren in de zaal, maar ook achteraf op de trein vol mensen met ballonen enkel stralende gezichten. The Flaming Lips is een religieuze ervaring, en dat bewezen ze gisteren weer eens. Het was niet hun beste show ooit (iets te lange pauzes tussen de nummers, de bindteksten al iets te veel gehoord en Evil zorgde voor een serieus dood moment – maar Wayne zong dan voor de verandering wel eens heel toonvast) maar ik ga hem zeker nooit van mijn leven vergeten.

Veel beter dan een fotopas, veel beter.

Vanmorgen tijdens het surfen ontdekte ik dit filmpje:

Het is het Duits (en allicht door een online casino geplaats) en het komt op het volgende neer. Neem dat je online roulette speelt en je houdt je aan deze regels: gok altijd op rood of zwart (of even en oneven), gok altijd één euro, win je dan blijf je gewoon doorgokken met één euro op dat veld, verlies je dan verdubbel je je inzet op dat veld.

Theoretisch (en zo meteen leg ik de gaten uit) komt het erop neer dat als je bijvoorbeeld op zwart gokt en het is al 4 keer rood geweest je vijftien (1+2+4+8) euro kwijt bent, op zwart ligt ondertussen 16 euro, dus met wat geluk heb je sowieso 1 euro winst. Lukt het niet dan ben je 31 euro kwijt maar kan je er tweeëndertig winnen.

Het klinkt allemaal waterdicht. Okee … de kans is niet echt 50/50 want je hebt ook nog de 0 maar dat waterkansje van 1/37 doet er niet zoveel toe.

Dus ik dacht van het eens te proberen. Geregistreerd op een casinosite en het minimumbedrag aan chips gekocht. Mijn twintig euro werden er bijna 40 en dan ging het stijl bergaf. Het moet maar 5 keer fout lopen en je bent quasi bankroet, en van terugkrabbelen is geen sprake want vanaf je het systeempje niet meer kan volgen ben je uw geld kwijt.

Dusja, een keer naar de supermarkt kwijt. Jammer. Omdat ik benieuwd was naar hoe zo’n systeem dat onfeilbaar lijkt te zijn toch mensen in ‘t zak kan zetten maakte ik snel een simulatie. Het gemiddelde van 10000 spelletjes van 1000 beurten (voor de lol heb ik de correctere versie van hieronder ook eens gedaan met oneindig aantal beurten tot bankroet – je verliest elke keer) met een telkens oplopend startbedrag.

De resultaten zagen er niet slecht uit. Met 20 euro start was de kans op verlies wel bijna 100%, maar als je met bedragen van boven de 500 euro zou spelen daalde dat naar een goeie 5% en bij 1000 euro was het zelfs 0.1%. De VISA dan maar even leegplunderen?

Hmm … één ding vergeten. Alle online casino’s hebben een maximuminzit en bij die waar ik speelde was dat 50 euro. Dat wil dus zeggen dat je bij 5 keer verlies met een probleem zit, want 64 kan je niet inzitten dus je hebt al sowieso een serieus verlies. Mijn simulatie aangepast en er een grafiekje van gemaakt:

Zoals je kan zien daalt zowel het gemiddeld verlies (geld dat je dus effectief verliest) als de kans dat je bankroet gaat voor het einde van de 1000 beurten drastisch maar je geraakt nooit boven het verlies. Zelfs wanneer je met een startkapitaal van 83886080 euro speelt (die je beter in een privéjet zou steken) verlies je nog steeds 0,00023982799053192% (een slordige 200 euro). En boven die nul uitkomen gaat niet, want je speelt een spel dat dubbel in je nadeel is: je hebt enerzijds de kans dat er 6 keer dezelfde kleur gespeeld word en anderzijds de kans dat je op 0 beland.

Nu is de simulatie heel erg klinisch en zou je er nog van uit kunnen gaan dat de kans dat je vier maal na elkaar dezelfde kleur hebt klein is. Daarom heb ik ze even herhaald met dit in gedachten. Na drie keer winst met dezelfde kleur verandert de computer van kleur. Het verlies is kleiner maar boven de 0 wordt niet geraakt.

Het schijnt dat je moet vermelden bij een gesponsorde post dat hij gesponsord is. Dus bij deze: de zéér fijne mensen van het PR-bureau PRIDE hebben mij de afgelopen weken twee cadeautjes gestuurd.

Het eerste was een gigantische fles Jägermeister, de Megameister. 1,75 liter met zo’n handig duwkraantje. De bedoeling was om gisteren op de jaarlijkse Wannabesvergadering dat op te drinken en er een grappig filmpje van te maken, maar dat werd een beetje tegengewerkt door twee zaken …

Ten eerste had ik ’s ochtends door overslapen en gebrek aan koffie in huis (geen reclame) een Burn Energy Shot gedronken en was ik de ganse middag en avond zo ziek als een hond. (Nuchterste Wannabesvergadering ooit). En ten tweede was de fles vorig weekend bij bezoek al opengegaan en had ik de stop per ongeluk weggegooid.

Maar dat neemt niet weg dat er goede dingen over Jägermeister te schrijven zijn. Mijn eerste ervaring met de duitse kruidendrank voor jagers was dit jaar in Denemarken op het VICE feestje. Het was het enige gratis drinken en ik herinner me vooral de gigantische kater de dag nadien (en het agressieve gedrag tegenover Tjeu en vice versa – maar daar is geen drank voor nodig). Echt lekker vond ik het echter totaal niet.

Maar nu het zo in m’n ijskast staat en het niet op feestjestempo naar binnen gewerkt moet worden vind ik het een aangename drank. Je krijgt het er lekker warm van, het is de ideale nachtmuts en omdat het een aparte smaak heeft bestaat ook het gevaar niet dat de fles op één avond leeg is. Dus … de ideale drank voor de komende winteravonden.

Het tweede cadeau stond vannacht voor m’n deur en dat is een designverpakking suiker van Tienen. Vier belgische designers (Gilles Vranckx, Tyl Destoop, Mario De Koninck en Lisa Allegretta) mochten een verpakking bedenken en die liggen nu in de winkel onder de naam Limited Edition. Binnenin de doos zitten nog steeds de eeuwig saaie witte suikerklontjes. Het is een cool idee zo’n limited edition maar ze hadden het net iets verder dan de buitenkant kunnen trekken. Bijvoorbeeld de tekeningen van de doos in gekleurde suikerklontjes namaken. Ik zeg maar wat.

Hier kan je tassen winnen. Om je koffie met Tiense Suiker uit te drinken.

Jups, nog een Flaming Lips post. Sorry volle vijf lezers, maar dat gaat wellicht nog duren tot 9 november.

Het eerste dat ik deed na het beluisteren van Embryonic was naar partner-in-crime Tjeu sms’en “Al geluisterd? Op het randje van briljant en pure waanzin. Dat laatste nummer is zoooooooo zot.”.

En zie eens aan, dat nummer op Conan O’Brian. Op het randje van briljant en pure waanzin.

(via)

Het vervolg van hier.

7 oktober
Gebeld. Het zou allemaal heel snel in orde komen. Binnen de vijf werkdagen zou ik antwoord krijgen van hun online shop departement waar ze nog steeds geen telefoon hebben.

12 oktober
Antwoord! Binnen de … vijf werkdagen beloofden ze levering. Geen excuses of niets.

13 oktober
Een pakje voor de deur. Ongelofelijk … maar het weegt nogal licht. Heel licht. Na opening blijkt waarom. Er zit niets in. Op een flinterdun boekje en een papieren zak na. Hallo Mobistar, met een zak kan je niet bellen …

Na inspectie van de pakbon blijkt dat de zending klopt. User guide … check, Papier bag iPhone …check.

Nog maar eens bellen dan, wellicht om te horen dat ik vijf werkdagen moet wachten op antwoord.

Ik vermoed dat ze gewoon tijd proberen winnen omdat mijn gevraagde product niet meer leverbaar is. Dat mijn adres wel degelijk juist is bleek wel uit de mail die erbij zat: “Is het mogelijk om voor bovenstaande zending het huisnummer aan te passen aub? Het foutieve huisnummer was 16.”

Enfin, een uur aan de lijn gehangen met wachtmuziek en er twee keer afgesmeten geweest na een half uur. Morgen maar terugbellen, pissig terugbellen want net uit de algemene voorwaarden geleerd dat vertraging geen recht geeft op annulatie, terugbetaling en schadevergoeding. En dat de klant “gespreide verzendingen” moet accepteren.

Update 14/10:
Ze versturen het in drie delen. De handleiding, de doos, en de iPhone zelf. Uit veiligheid. Want die mannen van koerierdienst zijn al met iPhones gaan lopen.

Update 15/10:
Zie eens aan. Geleverd.

1. The Flaming Lips – Embryonic
   
2. Editors – In This Light And On This Evening
   
3. The Antlers – Hospice
   
4. Archive – Controlling Crowds
5. Lucy Love – Superbillion
6. Peter Doherty – Grace / Wastelands
7. Team William – Team William
8. Tomàn – Where Wolves Wear Wolf Wear
9. Animal Collective – Merriweather Post Pavilion
10. Daniel Johnston – Is And Always Was
    
11. The Dead Weather – Horehound
12. Manic Street Preachers – Journal For Plague Lovers
13. Glasvegas – Glasvegas (belgische release was in 2009)
14. Eels – Hombre Lobo
15. Daan – Manhay
16. Jarvis Cocker – Further Complications
17. Karen O & The Kids – Where The Wild Things Are OST
    
18. Antony & The Johnsons – The Crying Light
19. Grizzly Bear – Veckatimest
20. Girls – Album
    
21. Soap&Skin – Lovetune For Vacuum
22. Riceboy Sleeps – Riceboy Sleeps
23. White Lies – To Lose My Life …
24. The Veils – Sun Gangs
25. The Big Pink – A Brief History Of Love
    
26. Bonnie “Prince” Billy – Beware
27. Bat For Lashes – Two Suns
28. Titus Andronicus – The Airing Of Grievances
29. Art Brut – Art Brut vs. Satan
30. The xx – xx
    
31. Fever Ray – Fever Ray
32. Jon Hopkins – Insides
33. Bruce Springsteen – Working On A Dream
34. Sonic Youth – The Eternal
35. Dizzee Rascal – Tongue N’ Cheek
    
36. Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz!
37. The Horrors – Primary Colours
38. Phosphorescent – To Willie
39. Franz Ferdinand – Tonight: Franz Ferdinand
40. The Temper Trap – Conditions
41. Monsters Of Folk – Monsters Of Folk
    
42. Wild Light – Adult Nights
43. A Place To Bury Strangers – Exploding Head
    
44. Conor Oberst and the Mystic Valley Band – Other South
45. Empire Of The Sun – Walking On A Dream