Vorige maand ben ik van job veranderd en omdat m’n iPhone eigendom is van het vorige bedrijf moest ik dus op zoek naar een nieuwe. In augustus gaan rondhoren, alle Mobistar centers afgebeld maar nergens leek dat ding sneller leverbaar dan 6 à 8 weken. Behalve in hun online shop, waar een “oude” iPhone 3G zonder S beschikbaar was met een levertijd van 2 à 3 dagen.

Welk artikel je ook bestelt, het wordt altijd verzonden binnen de 24 uur (werkdagen) na je bestelling. Zo kan je zo snel mogelijk gebruik maken van je aankoop.

Juist, ja.

29 augustus
iPhone besteld. 475 euro van de VISA.

11 september
Nog geen iPhone. Even bellen … of toch niet: “Heb je een onlinebestelling via onze website geplaatst? Om de status van je bestelling te checken of alle andere vragen over je online-aankoop, contacteer ons per mail.”. Een eerste teken dat Mobistar en klantvriendelijkheid niet hand in hand gaan. En de automatische reply belooft ook weinig goeds: “Wij hebben uw aanvraag goed ontvangen en behandelen ze binnen de 4 werkdagen”. Vier werkdagen? Over onderbemanning gesproken.

24 september
Euhm … negen werkdagen later is mijn geduld op. Ik probeer Mobistar te bereiken via elke nummer die ik kan vinden. Op hun algemene helpdesk voor klanten geraak ik niet binnen, want daar moet je uw Mobistar nummer intoetsen. Hun infonummer voor nieuwe klanten verbindt me terug met de algemene helpdesk door. Maar uiteindelijk geraak ik via het nummer van hun hoofdkantoor eindelijk doorverbonden met iemand.

“Hoezo meneer, twee dagen levertijd? Waar staat dat?”. Zucht, in jullie FAQ. “FAQ?”. En dat er wachttijden van twee maanden zijn, ook voor de oude iPhone 3G, en dat ze het ging doorgeven aan de iPhonedivisie en dat die me gingen terugmailen. Op mijn opmerking dat ik ze twee weken ervoor al had gemaild zei ze: “je moet er begrip voor hebben meneer, die mensen hebben het heel druk”.

Die dag is mijn VISA-afrekening er en gaat er 475 euro van mijn rekening. Of Mobistar daar begrip voor heeft?

30 september
Een mirakel … antwoord van Mobistar. Dat ze mijn iPhone op 3 september hebben geleverd maar dat mijn adres foutief was. Ik kijk het na en zie geen fouten. Tenzij ze niet doorhadden dat “1/6″ staat voor “1 bus 6″ en niet “0,1667″. En los daarvan … zelfs had mijn adres fout geweest, ze hadden mijn telefoonnummer maar vonden het niet nodig mij even te contacteren. Ik mail terug dat mijn adres correct is, maar dat ik hem wel ergens wil afhalen, of dat ze hem op mijn werk mogen komen leveren (want het begint ondertussen ambetant te worden dat ik al bijna 6 weken rondloop met de GSM van m’n vorig werk).

Gehoopt dat het feit dat ik eindelijk referentienummer had binnen hun helpdesk alles wat sneller zou doen lopen. Maar nopes, tot de dag van vandaag geen antwoord. Vandaag bel ik een laatste keer, maar veel om te dreigen heb ik niet. “Oooh … hij dreigt met een klacht bij de Ombudsman”, een dienst die door amateurisme als het hunne al even overwerkt is. En mijn geld terugeisen kan ik ironisch genoeg pas na de levering (en dan kan ik weer opnieuw beginnen wachten).

Ik vind het jammer dat een bedrijf dat zo voor professionalisme staat als Apple zich inlaat met zo’n amateurs.

Als bewijs hoe zot de nieuwe show van The Flaming Lips in de AB wordt een paar kiekjes uit Zwitserland. Alle foto’s van Openair St. Gallen komen heel binnenkort online op Wannabes.

Toen ik vanmorgen m’n treinkaart invulde zag ik dat de zomer erop zit. En in tegenstelling tot de met momenten vrij klotige lente was dit zowat de zomer van mijn leven. Eén lang feest dat maar niet leek te stoppen.

Op m’n iPhone staan heel wat kiekjes en die zet ik nu online. Op naar de zomer van 2010.

In chronologische volgorde: mijn kat, een middag aan de Schelde, Polsslag en onze groupie, ingeslagen ruit van de NMBS, Les Nuits Botanique, de CD’s voor Denemarken, SPOT festival in Denemarken, mijn katten, Duvels voor de Sinksefoor, jeej Telenet Digitaal, Openair St. Gallen in Zwitserland, de gesneuvelde laptop in Zwitserland, Werchter, pintjes en zat gedrag op De Gulden Ontsporing, Dour, de Gentse Feesten, nog meer pintjes, Dour-reünie, succes!, Wii avond, Gigenda start, middag containerpark, homomensen, Pukkelpopvergadering, Pukkelpop, weinig mensen bij Moby, AB receptie, Duvelfeestje. Hopla.

Ik had niet verwacht dat een film dit jaar het vakmanschap van Tarantino’s Inglourious Basterds zou kunnen tippen, maar het is toch gebeurd, door het debuut van Neill Blomkamp.

Gebaseerd op zijn eigen ervaringen tijdens de Apartheid in Zuid-Afrika, vertelt District 9 het verhaal van één miljoen aliens die komen vast te zitten op aarde en in een sloppenwijachtig vluchtelingenkamp te Johannesburg worden opgesloten. Omdat de bewoners van Johannesburg niet wensen samen te leven met aliens wordt door de Multi National United organisatie beslist om ze te verhuizen naar een groter, meer afgelegen tentenkamp. Wikus Van De Merwe leidt die operatie … en meer vertellen zou een spoiler zijn.

De documentairestijl, de fantastische special effects, het steengoede verhaal en de verdoken maatschappelijke boodschap maken van District 9 een instant klassieker. Zelfs al heb je niks met alienfilms -ik heb geen seconde het gevoel gehad naar onwaarschijnlijke science fiction te kijken- blijft dit de absolute aanrader van het jaar.

>

De anticipatie naar de nieuwe Flaming Lips begint serieus hoog op te lopen. Dertien oktober komt hij uit, de hoes en de paar uitgebrachte nummers tonen al dat ‘t een ontzettend psychedelische trip gaat worden. Volledig terug naar hun roots met wellicht wat minder fans tot gevolg, maar als je één ding van The Flaming Lips kan zeggen is het dat ze zichzelf amper herhalen. Wie Christmas On Mars overleefd heeft zal dit ook wel aankunnen …

Op negen november staan ze in de AB. In Zwitserland een paar maanden geleden zag ik al de halve nieuwe show en die was gigantisch goed, maar in de AB wordt het nog zotter. Met onder andere een gigantische vulva op het podium (ahja, de nieuwe CD heet Embryonic).

Pitchfork deed een leuk interview waar ze drie fans de vragen lieten stellen aan Wayne Coyne. Met onder meer antwoorden over Nirvana, de ruzie met de arrogantheid van Arcade Fire en de visie op de missie van The Flaming Lips.

Wow, al even niks meer geschreven. Mede te danken aan een ontzettend drukke agenda (de afgelopen weken mochten we huisfotograaf spelen voor Pukkelpop, was er Feeërieën en werd er ook een heel klein beetje gegigendad) en het goede weer.

Toen ik bijna 11 was ging ik de laatste dag van de zomervakantie met de bomma naar de Zoo. De dag erna begon de school weer begon zat ik in de klas bij de tirannieke meester Luc en zowat elke seconde had ik heimwee naar die laatste vakantiedag. Niet naar de rest van de zomervakantie -die allicht ook heel fijn was- maar naar die laatste dag in de Zoo.

Vijftien jaar later heb ik geen zomervakantie meer en gaat al mijn verlof naar festivals, waar ironisch genoeg nog hardere en langere werkdagen geklopt worden, maar de parallel is er. Morgen begin ik op mijn nieuwe job. En in tegenstelling tot vijftien jaar geleden kijk ik er niet tegenop en zal de parallel met meester Luc hopelijk niet te trekken zijn, maar toch voelt vandaag als de laatste dag van een periode. Out with the old, in with the new.

De Zoo van toen is gisteren vervangen door het bekijken van de fantastische Inglourious Basterds. Tarantino heeft zichzelf in elk aspect weeral overtroffen, en zijn liefde voor cinema spat elke seconde van het scherm. Ik weet niet hoe de man het doet maar hij weet wraak zo knap te verfilmen dat je na twee uur en half vastgekluisterd in uw zetel te hebben gezeten niet anders dan wow kan uitbrengen . Elke scene zit zo vakkundig in elkaar, is zo fantastisch mooi gefilmd en bouwt zo goed op naar de weergaloze finale. Ik heb m’n moeder ooit naar Kill Bill gestuurd en daar zaagt ze nog om, maar ik denk dat zij zelfs Inglourious Basterds zou kunnen appreciëren. En al die oude kneuten die zagen dat Tarantino geen geschiedenis mag herschrijven mogen ophouden met zagen, want het had serieus kickass geweest als het zo gelopen zou hebben.

Maargoed, laatste werkdag. Bonjorno!

Augustus is de maand bij uitstek voor aan nieuwe projectjes te werken. Twofifty is destijds gemaakt in augustus, Wannabes zoals het nu is ook en nu wordt er druk gewerkt aan weer iets nieuws: Gigenda.

Eén van de frustraties waar we met Wannabes vaak tegen lopen, en die ook bij onze vrienden van Goddeau aanwezig is, is het feit dat er geen enkele deftige concertagenda bestaat. Elke maand schuimen we de agenda’s van alle zalen af en meer dan geregeld missen we gewoon optredens omdat ze niet in onze agenda staan of slecht gecommuniceerd waren.

Dus begonnen we langzaamaan te dromen om zelf iets uit de grond te stampen, met als grootste inspiratiebron de geweldige website van de AB. Een plek waar gebruikers en zalen zelf activiteiten kunnen toevoegen en die heel Web 2.0 is. Met updates via Twitter, Facebook en heel die zooi. Met vriendjes en commentaren en recensies en foto’s en al wat je maar kan bedenken.

Het is een heel groot, ambitieus en complex project. Het gaat dus nog niet voor morgen zijn (we hopen in het najaar live te gaan), maar hier kan je al onze eerste presentatie bekijken van alles dat komt.

Tim loopt weer serieus zot van een nieuw groepje. En het werd tijd. Toen ik het debuut van The Antlers hoorde begin deze week had ik zowat hetzelfde gevoel als de eerste keer ik Arcade Fire hoorde. Dit wordt groot. Denk een combinatie van die Arcade Fire met de melancholie van Bon Iver (het album is ook geschreven door een eenzaat) en de epischheid van Mew. Dit is zo goed, zo pijnlijk tekstgewijs maar tegelijk zo uitbundig. Dit is wat gaat overblijven als binnen 10 jaar op 2009 wordt teruggekeken.

Mensen die dit siteje al even bezoeken herinneren zich misschien Studio Fuckhedz nog wel. Elke week een playlist van mp3′tjes waar ik jammer genoeg mee moest stoppen wegens schrik van de heren van uweetwel.

Welnu, dankzij Spotify kan dan allemaal legaal. Installeer Spotify en klik dan op deze link:

Studio Spotify #1

1. Jarvis Cocker – I Never Said I Was Deep
2. The Cinematics – Race To The City
3. The Dead Weather – Hang You From The Heavens
4. Jane’s Addiction – Ted, Just Admit It
5. Nine Inch Nails – We’re In This Together
6. The Temper Trap – Science Of Fear
7. Esser – I Love You
8. Suede – Heroine
9. Manic Street Preachers – Can’t Take My Eyes Off You
10. The Flaming Lips – Borderline
11. Crystal Castles – 1991
12. Dizzee Rascal – Bonkers
13. Jamie T – The Dance Of The Young Professionals
14. Dead Man Ray – Blue Volkswagen 10.10AM
15. Bob Dylan – Blue Moon
16. Sleepingdog – If Only