Toen ik vanmorgen m’n treinkaart invulde zag ik dat de zomer erop zit. En in tegenstelling tot de met momenten vrij klotige lente was dit zowat de zomer van mijn leven. Eén lang feest dat maar niet leek te stoppen.

Op m’n iPhone staan heel wat kiekjes en die zet ik nu online. Op naar de zomer van 2010.

In chronologische volgorde: mijn kat, een middag aan de Schelde, Polsslag en onze groupie, ingeslagen ruit van de NMBS, Les Nuits Botanique, de CD’s voor Denemarken, SPOT festival in Denemarken, mijn katten, Duvels voor de Sinksefoor, jeej Telenet Digitaal, Openair St. Gallen in Zwitserland, de gesneuvelde laptop in Zwitserland, Werchter, pintjes en zat gedrag op De Gulden Ontsporing, Dour, de Gentse Feesten, nog meer pintjes, Dour-reünie, succes!, Wii avond, Gigenda start, middag containerpark, homomensen, Pukkelpopvergadering, Pukkelpop, weinig mensen bij Moby, AB receptie, Duvelfeestje. Hopla.

Ik had niet verwacht dat een film dit jaar het vakmanschap van Tarantino’s Inglourious Basterds zou kunnen tippen, maar het is toch gebeurd, door het debuut van Neill Blomkamp.

Gebaseerd op zijn eigen ervaringen tijdens de Apartheid in Zuid-Afrika, vertelt District 9 het verhaal van één miljoen aliens die komen vast te zitten op aarde en in een sloppenwijachtig vluchtelingenkamp te Johannesburg worden opgesloten. Omdat de bewoners van Johannesburg niet wensen samen te leven met aliens wordt door de Multi National United organisatie beslist om ze te verhuizen naar een groter, meer afgelegen tentenkamp. Wikus Van De Merwe leidt die operatie … en meer vertellen zou een spoiler zijn.

De documentairestijl, de fantastische special effects, het steengoede verhaal en de verdoken maatschappelijke boodschap maken van District 9 een instant klassieker. Zelfs al heb je niks met alienfilms -ik heb geen seconde het gevoel gehad naar onwaarschijnlijke science fiction te kijken- blijft dit de absolute aanrader van het jaar.

>

De anticipatie naar de nieuwe Flaming Lips begint serieus hoog op te lopen. Dertien oktober komt hij uit, de hoes en de paar uitgebrachte nummers tonen al dat ‘t een ontzettend psychedelische trip gaat worden. Volledig terug naar hun roots met wellicht wat minder fans tot gevolg, maar als je één ding van The Flaming Lips kan zeggen is het dat ze zichzelf amper herhalen. Wie Christmas On Mars overleefd heeft zal dit ook wel aankunnen …

Op negen november staan ze in de AB. In Zwitserland een paar maanden geleden zag ik al de halve nieuwe show en die was gigantisch goed, maar in de AB wordt het nog zotter. Met onder andere een gigantische vulva op het podium (ahja, de nieuwe CD heet Embryonic).

Pitchfork deed een leuk interview waar ze drie fans de vragen lieten stellen aan Wayne Coyne. Met onder meer antwoorden over Nirvana, de ruzie met de arrogantheid van Arcade Fire en de visie op de missie van The Flaming Lips.

Wow, al even niks meer geschreven. Mede te danken aan een ontzettend drukke agenda (de afgelopen weken mochten we huisfotograaf spelen voor Pukkelpop, was er Feeërieën en werd er ook een heel klein beetje gegigendad) en het goede weer.

Toen ik bijna 11 was ging ik de laatste dag van de zomervakantie met de bomma naar de Zoo. De dag erna begon de school weer begon zat ik in de klas bij de tirannieke meester Luc en zowat elke seconde had ik heimwee naar die laatste vakantiedag. Niet naar de rest van de zomervakantie -die allicht ook heel fijn was- maar naar die laatste dag in de Zoo.

Vijftien jaar later heb ik geen zomervakantie meer en gaat al mijn verlof naar festivals, waar ironisch genoeg nog hardere en langere werkdagen geklopt worden, maar de parallel is er. Morgen begin ik op mijn nieuwe job. En in tegenstelling tot vijftien jaar geleden kijk ik er niet tegenop en zal de parallel met meester Luc hopelijk niet te trekken zijn, maar toch voelt vandaag als de laatste dag van een periode. Out with the old, in with the new.

De Zoo van toen is gisteren vervangen door het bekijken van de fantastische Inglourious Basterds. Tarantino heeft zichzelf in elk aspect weeral overtroffen, en zijn liefde voor cinema spat elke seconde van het scherm. Ik weet niet hoe de man het doet maar hij weet wraak zo knap te verfilmen dat je na twee uur en half vastgekluisterd in uw zetel te hebben gezeten niet anders dan wow kan uitbrengen . Elke scene zit zo vakkundig in elkaar, is zo fantastisch mooi gefilmd en bouwt zo goed op naar de weergaloze finale. Ik heb m’n moeder ooit naar Kill Bill gestuurd en daar zaagt ze nog om, maar ik denk dat zij zelfs Inglourious Basterds zou kunnen appreciëren. En al die oude kneuten die zagen dat Tarantino geen geschiedenis mag herschrijven mogen ophouden met zagen, want het had serieus kickass geweest als het zo gelopen zou hebben.

Maargoed, laatste werkdag. Bonjorno!

Augustus is de maand bij uitstek voor aan nieuwe projectjes te werken. Twofifty is destijds gemaakt in augustus, Wannabes zoals het nu is ook en nu wordt er druk gewerkt aan weer iets nieuws: Gigenda.

Eén van de frustraties waar we met Wannabes vaak tegen lopen, en die ook bij onze vrienden van Goddeau aanwezig is, is het feit dat er geen enkele deftige concertagenda bestaat. Elke maand schuimen we de agenda’s van alle zalen af en meer dan geregeld missen we gewoon optredens omdat ze niet in onze agenda staan of slecht gecommuniceerd waren.

Dus begonnen we langzaamaan te dromen om zelf iets uit de grond te stampen, met als grootste inspiratiebron de geweldige website van de AB. Een plek waar gebruikers en zalen zelf activiteiten kunnen toevoegen en die heel Web 2.0 is. Met updates via Twitter, Facebook en heel die zooi. Met vriendjes en commentaren en recensies en foto’s en al wat je maar kan bedenken.

Het is een heel groot, ambitieus en complex project. Het gaat dus nog niet voor morgen zijn (we hopen in het najaar live te gaan), maar hier kan je al onze eerste presentatie bekijken van alles dat komt.

Tim loopt weer serieus zot van een nieuw groepje. En het werd tijd. Toen ik het debuut van The Antlers hoorde begin deze week had ik zowat hetzelfde gevoel als de eerste keer ik Arcade Fire hoorde. Dit wordt groot. Denk een combinatie van die Arcade Fire met de melancholie van Bon Iver (het album is ook geschreven door een eenzaat) en de epischheid van Mew. Dit is zo goed, zo pijnlijk tekstgewijs maar tegelijk zo uitbundig. Dit is wat gaat overblijven als binnen 10 jaar op 2009 wordt teruggekeken.

Mensen die dit siteje al even bezoeken herinneren zich misschien Studio Fuckhedz nog wel. Elke week een playlist van mp3′tjes waar ik jammer genoeg mee moest stoppen wegens schrik van de heren van uweetwel.

Welnu, dankzij Spotify kan dan allemaal legaal. Installeer Spotify en klik dan op deze link:

Studio Spotify #1

1. Jarvis Cocker – I Never Said I Was Deep
2. The Cinematics – Race To The City
3. The Dead Weather – Hang You From The Heavens
4. Jane’s Addiction – Ted, Just Admit It
5. Nine Inch Nails – We’re In This Together
6. The Temper Trap – Science Of Fear
7. Esser – I Love You
8. Suede – Heroine
9. Manic Street Preachers – Can’t Take My Eyes Off You
10. The Flaming Lips – Borderline
11. Crystal Castles – 1991
12. Dizzee Rascal – Bonkers
13. Jamie T – The Dance Of The Young Professionals
14. Dead Man Ray – Blue Volkswagen 10.10AM
15. Bob Dylan – Blue Moon
16. Sleepingdog – If Only

De toekomst van muziek luisteren is gearriveerd.

Het is al vaak geprobeerd, muziekabonnementen waarbij je de muziek niet bezit. Maar Spotify is de eerste die de nagel volledig op de kop slaat.

1. een enorm uitgebreide collectie, gaande van de major labels tot de volledige catalogus van Geertlabel Zeal
2. supergoede kwaliteit (160 kbps voor free accounts, 320 voor betalende)
3. een radiomodus die gerelateerde artiesten voorschotelt of per genre werkt
4. een heel fijn iTuneslike programma
5. Last.fm integratie
6. voor premium subscribers ($10/maand) binnenkort een iPhoneapplicatie die toelaat muziek te downloaden voor onderweg (als dit door Apple wordt toegelaten)

Het gratis abonnement zou af en toe reclame laten horen (nog niet tegengekomen) maar is jammer genoeg enkel beschikbaar in een paar landen. Maar daar is een heel eenvoudige weg rond. Zeker een aanrader! Ik denk dat ik binnenkort een abonnement neem.

Weinig tijd om zinnige dingen te posten de afgelopen weken. Daarom eentje van memory lane. Pakweg zeven jaar geleden stond er deze band op de Pukkelpopaffiche die ik nauwelijks kende, maar absoluut wou zien. En geen seconde spijt van gehad. Mocht ik een top 5 hebben van beste optredens ooit staat dat optreden van toen op dezelfde hoogte als Arcade Fire of The Flaming Lips. Pure magie toen op het podium.

Ontelbare splits en reünies later tourden ze deze zomer samen met NIN. Maar blijkbaar was het too much to handle voor de Schuur en zijn collega’s want op de meeste affiches waar NIN hier stond ontbrak Jane’s Addiction. Gemiste kans, maar hopelijk smijten ze er nog een europese tour achter. En kiezen ze dan voor de AB in plaats van Vorst.